Zij vonden geen school voor hun kind

Foto Willem Velthoven/Flickr
Foto Willem Velthoven/Flickr
Thema's
Onderwijs

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

in de steden is er waarschijnlijk geen tekort aan scholen. Alleen moeten we anders gaan beginnen denken over de organisatie van de leerplicht. Vooreerst ben ik voorstander van de afschaffing van de ideologische netten. De vrije confessionele scholen (katholiek onderwijs, joods atheneum en dergelijke meer) hebben vele middelen omdat zij bovendien gesponsord worden door de sector. Bovendien hebben katholieke scholen nog vele gebouwen die vroeger kloosters waren. Het openbaar onderwijs (gemeenschapsonderwijs, gemeentelijke basisscholen) moeten het met heel wat minder doen omdat zij enkel functioneren met het geld van de respectievelijke overheid. Bovendien kunnen de vrije scholen selectief zijn in wie ze inschrijven. Openbaar onderwijs kan dat wettelijk niet. In Vlaanderen heerst nog steeds de mythe dat een vrije school betere kwaliteit aflevert. Hierdoor ontstaat gettovorming want openbaar onderwijs wordt dan de zogenaamde vuilbak. Waarom niet gewoon wettelijk bepalen dat een kind verplicht wordt naar de school te gaan die het dichtste ligt bij zijn woonplaats? Niet voldoende plaats? Dan moet de school zich maar aanpassen want worden de scholen niet gesubsidieerd volgens het aantal leerlingen? Dit zal bovendien de sociale mix bevoordelen wat volgens mij een belangrijk opvoedend element voor het kind is. En dan worden alle scholen ook kwalitatief gelijk? Zou dit misschien deels het inschrijvingsprobleem kunnen oplossen?
Overheidsinstelling Belgocontrol staat in voor de veiligheid van het luchtverkeer in België en veranderde vorig jaar van naam: Skeyes. Daarmee waren de problemen niet opgelost. Zaterdag 4 mei was een oplossing dichtbij, maar de bonden willen het voorakkoord aan hun achterban voorleggen. De verkeersleiders vragen al sinds 2013 om aandacht.
De huidige malaise is voor 100 procent te wijten aan de besparingswurggreep van de afgelopen tien jaar”, aan het woord is Rita Coeck, federaal ACOD-verantwoordelijke voor De Lijn.
Een bonte burgercoalitie trekt 12 mei de straat op, voor klimaat én sociale rechtvaardigheid. Op twee weken voor de verkiezingen is dit hét moment om onze stem te laten horen.

Het voorbije weekend zagen we in Palestina opnieuw een escalatie van geweld, 27 Palestijnen kwamen daarbij om. Het geweld komt er  vlak voor het Eurovisiesongfestival, dat dit jaar in Tel Aviv wordt gehouden. Met de organisatie van het populaire festival probeert Israël zijn imago op te poetsen.

Drie weken voor de verkiezingen luiden de cipiers opnieuw de alarmbel.

Regelrecht wanbeleid, openstaande schulden en subsidies die nooit aangevraagd werden: bij het OCMW van Zelzate blijven de lijken uit de kast vallen. Na zes jaar liberaal bestuur is het puin ruimen, zegt schepen van Sociale Zaken Geert Asman (PVDA), die orde op zaken stelt. “Het sociaal beleid wordt onze topprioriteit.”
Activisten manen de publieke omroepen, VRT en RTBF, aan om het Eurovisiesongfestival dit jaar niet uit te zenden. In de nacht van maandag 29 op dinsdag 30 april werden de stadscentra van Brussel, Antwerpen en Gent beplakt met affiches die oproepen het songfestival te boycotten.

In een gezamenlijk memorandum voor de verkiezingen van 26 mei winden het Vlaams Huurdersplatform, de Huurdersbonden en VIVAS (netwerk van sociale huurders) er geen doekjes om: als er geen doortastende maatregelen genomen worden, evolueren we van een wooncrisis naar een wooncatastrofe. Hoogste tijd dus voor een ander woonbeleid. De oplossingen zijn er.

“We hebben recht op eten. We hebben recht op kleding. We hebben recht op huisvesting. Maar we hebben ook recht op schoonheid.” Deze geïmproviseerde strijdkreet komt recht uit het hart van journalist François Ruffin. Hij nam die in de mond op een rotonde die bezet – of beter gezegd, bewoond – werd door gele hesjes en is een perfecte samenvatting van zijn nieuwste film, een samenwerking met cineast Gilles Perret. Een gesprek met Perret over schoonheid, over liefde en over nog zoveel meer.

April 2019 is een feestmaand voor ACV Voeding en Diensten. Precies 100 jaar geleden werd de vakbondscentrale opgericht. Ze groeide uit tot de grootste arbeiderscentrale van ACV. We hebben de eer de eerste en de ­enige vrouw aan het hoofd van een arbeiderscentrale in België te mogen interviewen. Een blik op verleden en toekomst met Pia Stalpaert.