Zes voorstellen van aanpak van jihadi-recrutering

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Mooie analyse. Het lijkt mij vrij logisch dat, wanneer men mensen in een ketel van onwetendheid en armoede stopt en daarna het deksel ferm dichtschroeft, dat er dan een onaangenaam gistingsproces optreedt. Wanneer het deksel er af springt ziet men het resultaat: radicalisering, verslavingsproblematiek en andere psychische problemen. Als aanvulling, specifiek naar Brussel toe, zie ik een fusie als een sterke steun in de rug. De aangedragen voorstellen gaan (veel) geld kosten. Waarom rijkere gemeenten als Oudergem niet mee laten in staan voor armere gemeenten als Molenbeek. Zelf ben ik van Gent en ik zie Ledeberg ook niet optimaal functioneren zonder de steun van bv. Mariakerke.
Dirk De Block: dank om ons deelgenoot te maken aan uw inzichten, vergaard als straathoekwerker, in contact met medemensen die ondanks alles er het beste van proberen te maken in onze huidige maatschappij, hun leefwereld. Dit is een opiniestuk waar elke mens zich in kan vinden, partijen spelen dan niet meer. De nagestreefde oplossing van wat we nu meemaken, moet alomvattend zijn, zo niet zal de geschiedenis zich herhalen, wreder dan vroeger. U noemt de dingen bij naam, terecht: jongeren doorzien hypocriete toestanden sneller dan we denken. Met de ene hand geven en met de andere terugnemen, kan niet meer. Koud en warm blazen lukt niet. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt, is een oud gezegde en legt de lat hoog voor de overheid, voor alle overheden, voor alle mensen. Deze crisis is wereldomvattend en kan enkel op een wereldomvattende manier verholpen worden. Onderwijs speelt daarin een zeer belangrijke rol: goed opgeleide leerkrachten, opvoeders, begeleiders, hulpverleners, ... zijn nodig. De overheid draagt hierin een grote verantwoordelijkheid. Ze staat voor een uitdaging die ze zeer goed moet inschatten en aanpakken. Veel draait rond tewerkstelling en verloning: renovatie, isolatie van woningen ... wie kan dat betalen? Bouwen van sociale woningen, renovatiepremies: dat alles kost de overheid geld ... dat ze haalt bij de belastingbetaler. Alweer argumenten om iedereen te mobiliseren om zijn deel van de lasten te dragen, volgens vermogen en kunnen. Wie daar niet aan mee werkt, vergroot de ontstane problemen! Dat inzicht moet bij iedereen duidelijk zijn. Geen woorden maar daden: jammeren over alles wat misloopt is enkel veroorloofd en aanvaardbaar als je op dat vlak recht in je schoenen staat. Niet het geld vormt de verloning voor geleverde inspanningen, de motivatie om energie te putten uit wat je doet, maar graag doen wat je doet! Gezien we allen verschillen, zal de wereld blijven draaien als iedereen zijn deel bij draagt volgens zijn talenten, anders dan nu, beter ... als we leren dat uit de geschiedenis. Er is werk aan de winkel voor iedereen. Beschouw, zie alle mensen als uw gelijken en behandel ze zo, want: alle mensen zijn het waard vanuit hun mens zijn. Een goede omgeving staat garant voor een goede ontwikkeling. Daarin kunnen excessen tijdig ontdekt worden, besproken en opgelost. Vroeg begonnen is oud gedaan: scholing primeert nu! Er zijn specialisten met degelijke vorming voorhanden, gebruik ze, op de juiste plaats. De aarde is ons verblijf. Daarmee moeten we het allen, in vrede met elkaar, stellen. Dan vaar je er zelf goed bij en dat is jouw enige juiste verloning en geeft een veilige toekomst.
Beste, Ik las met interesse uw voorstellen. In 5 van de 6 punten kan ik me zeer goed vinden. Echter, het eerste punt vind ik toch moeilijk en daarom wil ik kort mijn idee hierover meedelen. Ik denk dat een deradicaliseringscursus vanuit een overheid georganiseerd hier geen oplossing kan zijn. De overheid wordt al gewantrouwd door de geradicaliseerden en een cursus die ze verplicht moeten volgen en dan ook nog gegeven wordt door iemand die door die gewantrouwde overheid is aangesteld, dat lijkt me weinig effect te hebben. Mogelijk kan dat dan ook nog meer ervoor zorgen dat personen het gevoel hebben dat ze hun mening hier niet mogen hebben. Hetgeen ervoor kan zorgen dat ze zich nog meer van de maatschappij zullen distantiëren. Persoonlijk zie ik meer heil in een aanpak die een geradicaliseerd beeld niet veroordeeld, omdat dit een averechts effect kan hebben, maar eerder de focus legt op het vermijden van geweld dat mogelijk met radicalisering gepaard gaat. Men kan geradicaliseerd zijn zonder dat dit tot geweld leidt. Men kan dan alsnog evolueren naar een deradicalisering, maar een opgelegde deradicalisering lijkt mij eigenlijk onmogelijk. Groeten, Thomas.
Ben zo blij te lezen dat er toch mensen verder denken dan gewoon de gevolgen aan pakken en die op zoek gaan naar de echte oorzaak van dit geweld. Konden we maar iedereen daarvan overtuigen!

Terwijl de as van de Notre-Dame nog smeulde, repten grote weldoeners zich om grote bedragen te schenken voor de heropbouw. Hun haast toont niet zozeer hun vrijgevigheid maar hun opportunisme. De overheidstekorten worden er nog eens door benadrukt.

De VS gaan een versnelling hoger in het offensief tegen Cuba. De Amerikaanse president Trump maakt reizen en geldtransfers naar Cuba moeilijker en zet de deur open voor rechtszaken tegen bedrijven die in Cuba actief zijn. Cubanismo.be roept op tot solidariteit.

Na bijna vier maanden van onafgebroken protest van het Soedanese volk werd dictator El Bashir gevangen gezet. Dat is een grote overwinning van het volksverzet. Met vele honderdduizenden kwamen ze op straat en hielden ze de voorbije week massale sit-ins voor de hoofdkwartieren van het leger in de verschillende grote steden.

Benjamin Netanyahu is na de verkiezingen van 9 april opnieuw premier van Israël, ook al lopen er rechtzaken tegen hem wegens corruptie. Voor de Palestijnen maakt het niet veel uit. Zij blijven lijden onder de apartheid en verdere annexatie van Palestijns grondgebied. Alleen het toegenomen Palestijnse verzet kan een sombere toekomst keren.

Op 1 april gaf president Abdelaziz Bouteflika, 82 en al 20 jaar aan de macht, zijn ontslag. Na 6 weken van nooit eerder gezien volksprotest, zette hij een stap opzij. Maar het Algerijnse volk wil meer dan alleen een machtswissel. Het wil af van een systeem van profiteurs.

Gaby Colebunders, gemeenteraadslid voor de PVDA in Genk, krijgt de derde plaats op de Luikse Kamerlijst. De voormalige vakbondsman bij Ford Genk maakt een reële kans om een zetel in de wacht te slepen. Zijn Luikse strijdmakker Frédéric Gillot maakt de omgekeerde beweging en komt in Limburg op de lijst. Fred en Gaby kennen elkaar al veel langer en voeren samen dezelfde strijd. Vijf jaar geleden zat Solidair met hen neer voor een dubelinterview. Voor de gelegenheid herpubliceren we het gesprek.

UPS wil dan wel meer dan honderd banen schrappen in Diegem, maar dat is buiten het personeel gerekend. Het verenigde personeel van UPS liet dinsdagnacht zijn kracht zien. Met meer dan 130 trokken ze naar Eindhoven, waar ze een nachtje bleven. “Als we samen aan hetzelfde zeel blijven trekken, dan winnen we”, zo viel er te horen bij het personeel.

Op 26 maart 2015 begon in Jemen, een land in volle bloei, een verschrikkelijke oorlog. Vier jaar later doorstaan miljoenen mensen nog steeds de bombardementen van een coalitie van 17 landen, geleid door Saoedi-Arabië. Een strijd tussen religieuze groepen, tussen Shia en Sunni? Neen, het is een strijd om de macht in de regio, om de economische rijkdommen, het bezit van de havens, een strijd om van Jemen een bufferstaat tegen Iran te maken.

Op initiatief van de ETF (European Transport Worker's Federation) betogen op 27 maart in Brussel spoorwegbeambten, bus- en vrachtwagenchauffeurs, luchtverkeersleiders, taxichauffeurs, enz. voor kwaliteitsvolle jobs in de transportsector. We spreken met spoorwegbeambte Farah en vrachtwagenchauffeur Dennis, beide PVDA-kandidaten bij de Europese verkiezingen. Ook zij zullen mee de straat opgaan.

Toegang tot de zorg is niet voor iedereen even vanzelfsprekend in ons land. Voor een vijfde van de bevolking worden de facturen stilaan onbetaalbaar. Ook in Europa blijft er grote ongelijkheid bestaan, tussen de lidstaten onderling, maar ook tussen de verschillende gemeenschappen in de lidstaten zelf. Een aanzienlijk deel van de bevolking krijgt niet de zorg die ze nodig heeft. Dat zijn de conclusies van denktank European Social Policy Network (ESPN) in een recent verschenen rapport.