Welk antwoord op de tragedie van Charlie Hebdo?

Foto Solidair
Foto Solidair

Commentaar toevoegen

Reacties

"Wat staat ons dan te doen ?" De antwoorden in het artikel moeten mijn inziens aangevuld worden met : - Neem de haat die re heerst tussen de volkeren weg ! De haat van de Palestijnen tegenover de Joden zit voor generaties lang ingebakken in de geesten van duizende moslims. Zolang de israëlische moordpartijen op de Palestiijnse bevolking blijven duren zal er steeds een voeding aanwezig zijn ( bij de geloofsgenoten) om terrorisme te bedrijven ook in de landen die Israël beschermen ! JCLEM
Wat de linkse pers ook te doen staat, is het hoofd koel houden en vragen stellen. Vandaag moet je terecht bij zenders als Russia Today, ruptly.tv en de Chinese tv om enige afstandelijke analyse van de gebeurtenissen te krijgen. Bij de terreurdaden van de Palestijnen in de jaren '70 was dat toch nog anders en was er sprake van enige duiding in de pers. Nu wordt overal hetzelfde verhaal opgehangen bij de grote persgroepen in de westerse wereld. Enkele vragen die vb. niet aan de orde komen draaien rond de aanpak van de openbare veiligheid. Waren er geen mogelijkheden om de terroristen levend in handen te krijgen en dus beter hun netwerken en drijfveren te analyseren? Hoe is het mogelijk dat er zo verkrampt wordt gedaan rond de openbare veiligheid en de hoge staat van alarm in Frankrijk en dat amper een paar dagen na de aanslagen zonder problemen 1,5 miljoen mensen kunnen manifesteren in Parijs? Met door het islamitisch terrorisme bij uitstek geviseerde deelnemers op de voorste rij dan nog, zoals Netanyahu? Vandaag 15/1 kan je in De Standaard lezen dat er in het kader van de strijd tegen terrorisme en radicalisme vooral dronkaards en grapjassen worden geklist. Het is echt niet nodig spitsvondige complot-theorieën in mekaar te draaien om de minachting van de Franse staat (en de westerse staten in het algemeen) voor de veiligheid van de man in de straat aan te tonen. Het staat boven elke discussie dat het ene terrorisme het andere niet kan verantwoorden al is het wel waar dat het ene het andere kan verbergen. En daarbij kunnen de media een aardig stukje bijdragen. Irak, Syrië, Gaza, Afganistan, Servië, voorbeelden te over. Dat tegelijk met het recht op vrije pers geschermd wordt voor het recht op belediging kan er bij mij ook niet in. Kunnen we als definitie van beledigen niet gewoon als vertrekpunt nemen, de uiting van de andere dat hij zich beledigd voelt? Niemand kan uitsluiten dat hij nooit iemand heeft of zal beledigen, maar hele bevolkingen- of geloofsgroepen beledigen en daar in volharden is volledig af te keuren. Zeker niet als die doelgroepen niet over gelijke middelen beschikken om zich effectief publiek via media te verdedigen. Op die nagel blijven timmeren doet vroeg of laat de frustraties uiteenspatten bij sommigen, dat zal toch iedereen beamen? Ik hoop dat het laatste woord hierover nog niet is weg-gepolemiseerd.

Sinds het ontslag van Evo Morales zijn er al twintig doden gevallen. Jeanine Añez, die zich tot interim-president heeft uitgeroepen, geeft het leger de ruimte om hard op te treden.

Voor Anne-Emmanuelle Bourgaux, een gepassioneerde grondwetspecialiste met een passie, was het algemeen stemrecht een funda

Ruim zeshonderd kunstenaars uit diverse disciplines trokken vanochtend van station Brussel Centraal naar het Vlaams Parlement. Daar stelde de Vlaamse Minister-President zijn fel betwiste cultuurnota voor. “Cultuur is solidair”, klonk het eensgezind. De sector verbindt zijn strijd uitdrukkelijk aan die van alle sectoren die door de besparingswoede worden getroffen.

Tweeduizend mensen uit de cultuursector verzamelden gisteren in de Brusselse Beursschouwburg. Op initiatief van State of the Arts werd overlegd over mogelijke antwoorden op de drastische besparingen die de regering Jambon aan de cultuursector oplegt.

“Wij vragen geen wonderen en al helemaal niet meer loon, we vragen gewoon dat onze job van chauffeur weer aangenaam wordt”, zo vat een chauffeur/vakbondsman van de stelplaats Grimbergen het probleem bij De Lijn samen. Hij is er zeker van dat de staking van morgen woensdag in heel Vlaanderen een succes wordt. “Elke chauffeur zal het je vertellen: er moet nu dringend iets gebeuren of het gaat helemaal ontploffen.”

Begin oktober begon in Chili een protestbeweging tegen de verhoging van de prijzen van het openbaar vervoer in de hoofdstad Santiago. Op 28 oktober haalden de actievoerders hun slag thuis: de aangekondigde prijsverhoging gaat niet door. Maar dat is niet het enige gevolg van de beweging.

Evo Morales, huidig president van Bolivia, werd op zondag 10 november gedwongen om af te treden, door een staatsgreep. Geconfronteerd met straatgeweld en muiterij van de politie had hij de keuze tussen verder escalerend conflict of ontslag. Maar wat is de echte inzet van deze staatsgreep?

De vakbonden bij de VRT komen in verzet en roepen iedereen die de democratie wil verdedigen op om zich daarbij aan te sluiten.

Overzicht van de inhoud van ons november-decembernummer. Met een abonnement lees je deze artikels niet alleen sneller, je krijgt er ook nog foto's, tekeningen en heel wat extra berichten bovenop.

In Chicago zijn de leerkrachten en het onderwijspersoneel, samen 35.000 mensen, voor de tweede keer in zeven jaar in staking. Opnieuw is de lerarenvakbond de motor van een sociale beweging. De stakers zijn het niet eens met het sinds lang gehanteerde principe dat vakbonden alleen eisen mogen stellen rond arbeidsomstandigheden, loon en vergoedingen.