Vriendelijk verkrachten bestaat niet

Foto Pietro Naj-Oleari/European Parliament/Flickr
Foto Pietro Naj-Oleari/European Parliament/Flickr

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Het is nodig dat we veiligheid bovenaan de lijst zetten en dat de gelijkheid van vrouwen en mannen een normaal iets is. Toch is het dus geen vanzelfsprekendheid en dienen we er voor te zorgen dat vrouwen zich ook veilig en beschermd voelen. Dat sommige mensen daar tegen zijn bewijst hoe rot die mensen denken en toestaan dat verkrachtingen gebeuren. Dit kan stoppen door ons in te zetten voor meldingssystemen die werken aan verbeteringen in veiligheid en het is dus van belang dat vrouwen sneller en eerder aan de noodrem moeten kunnen trekken. Stop moeten zeggen en nee zeggen is al vaak te laat, daarom is het van groot belang dat onze maatschappij drank en drugs en geweld afkeurd en niet toejuicht. De maatschappij dat ben jij ook. Dus doe iets om de maatschappij te verbeteren en mensen bewust te maken. Het dragen van tshirts met teksten zoals NEE is NEE kan helpen. Maar ook een app of een site of blog of een lokaal gespreksgroepje en een dialoog aan tafel. Maak je buurt jouw missie en help de vrouwen en mannen om elkaar te respecteren en te begrijpen. Leven is geen last of lust maar liefde en respect als je dat wil en aan werkt. Ga niet roken, drinken en gokken maar ga wandelen, zingen, dansen en praten. Echte liefde bestaat en kan zonder zorgen. Leven zonder geweld en zonder verdriet is mogelijk. Praat met elkaar en gun elkaar de rust en reinheid en regelmaat die men persoonlijk wenst. Stem je behoeftens op elkaar af en zie dat je vriendschappelijk kan groeien. Verkrachters mogen van mij levenslang gevangenis krijgen en in een cel aangedaan worden wat ze anderen aan hebben gedaan. Maak van de wereld geen slachtoffers of daders maar doe goed en geef respect. GODOGOOD.BE
Profiteurs van een situatie zijn er blijkbaar evenzeer in onze directe omgeving, als bijvoorbeeld onder 'vreemden', van welke aard ook. De rechter die dit oordeel velt, moet minstens partijdigheid worden verweten. Hij spreekt de dader vrij en geeft de schuld (deels, maar doorslaggevend) aan het slachtoffer. Hoelang moet het nog duren vooraleer mannen het respect opbrengen om de weigering van een vrouw serieus te nemen? Verkrachting is altijd gewelddadig, omdat er geweld wordt gebruikt, tegen de zin van het slachtoffer, om haar te 'overmeesteren'. Nooit mogen we dat tolereren en ik vind dat dit proces moet overgedaan worden en de dwalende rechter een sanctie moet krijgen. (Wat zou hij zeggen als het slachtoffer zijn eigen dochter was?)
Verkrachting is een vorm van seksuele oorlogsvoering. Walgelijk en verachtelijk! Het is een grove schending van de mensenrechten. Meer en meer blijkt dat onder dit systeem de alom geprezen gelijkwaardigheid van man en vrouw een grote klucht is. Niet alleen worden in de ogen van vrouwen dan meteen alle mannen een potentiële dader, maar ook blijkt hierdoor dat het individualisme doordringt tot het meest intieme van de mens: zijn of haar seksualiteit. De zogenaamde 'vrijheid en blijheid' als het op seks aankomt, moet vervangen worden door respect voor de eigenheid en de geaardheid van anderen: dit wil zeggen een vorm van seksuele discipline die het voortbestaan van de menselijke soort beschermt. Wat we nu meemaken is een doorgedreven vorm van individualisme dat een waardige beleving van seksualiteit uitsluit met een totaal misprijzen voor anderen.
Ik mis bepaalde info in dit artikel. De acht keer ‘nee’ wordt wel vermeld, maar ik lees in de krant dat de dader ook gestopt was nadat hij het besef kreeg dat het ongepast was (hoe komt dat hij zo laat pas het besef kreeg?), dat hij tot zijn 30ste is samen geweest met een slachtoffer van seksueel misbruik en de impact ervan maar al te goed kent (blijkbaar is kennis niet voldoende maar is er iets diepers aan de hand), dat het slachtoffer heeft terug gekust bij het buitengaan (blijkbaar om te laten blijken dat er niets aan de hand was), dat het verdict werd uitgesproken door een rechtscollege waarin 2 vrouwen zetelden, … Ik vraag me af wat we allemaal niet weten vooraleer we als buitenstaanders tot een oordeel kunnen komen. Opschorting van straf, dat blijkbaar in 2-3% van de gevallen wordt uitgesproken, lijkt me niet automatisch ‘straffeloosheid’. Er moet aan bepaalde voorwaarden worden voldaan vooraleer men tot deze beslissing komt. Is de dader begonnen aan therapie? Zijn er afspraken gemaakt tussen dader en slachtoffer? … Dat maakt dit artikel zo interessant: zonder dat we eigenlijk weten waar het over gaat, komen onze wraakgevoelens naar boven en vragen we voor hardere sancties. We trachten geweld in de samenleving tegen te gaan, maar volgen hetzelfde projectiemechanisme waarmee geweld ontstaat. De brave dr. Jekyll verandert in mr. Hyde… Impliciet wordt de theoretische kapstok van verkrachting als patriarchale uitspatting gebruikt. Ik vraag me echter af of beide verkrachtingscasussen resultaat zijn van machismo, of slechts in de hoofde van sommige mannen bij de tweede casus (meisje van 17)? Zullen vrouwen minder tweederangsburgers zijn als er hardere straffen zijn voor de 2-3% daders die nu opschortingen van straf krijgen? Zal langere opsluiting leiden tot een veiliger en vrouwvriendelijker wereld? Wat zijn de huidige straffen gemiddeld bij verkrachtingszaken, en welk resultaat leveren ze op? Wat doen we met de gewelddaden waarbij vrouwen (soms meer dan) mannen de dader zijn, vaak tegen kinderen? Niettegenstaande dat we straffeloosheid moeten tegengaan, en ervoor zorgen dat machtsmisbruik zo min mogelijk wordt, denk ik niet dat de samenleving vrouwvriendelijker (en vrouwelijker) zal worden als we pleiten voor het in stand houden van een mannelijk, inquisitoir rechtstelsel waar ‘de samenleving’ namens ‘het openbaar ministerie’ zich richt op individuen om hen te veroordelen namens bepaalde categorieën en (steeds langer) in afzondering te plaatsen. Waar blijven de feministen die een pleidooi houden voor de afschaffing van het strafrecht, en het masculiene zondebokmechanisme dat erin verweven is? Lees eventueel verder: Geweld – Joke de Vries Abolitionisme. Afschaffing van het strafrecht - Louk Hulsman Violence in Society – Elie Godsi
Hoe is het mogelijk dat groepen "make rape legal" bestaan. Het zou even straf moeten bestraft worden als bv. anti-semitisme. Hoe komt het dat Solidair geen artikel heeft gewijd aan de gebeurtenissen in Köln? Is dat dan niet belangrijk? Is men bang allochtonen te bekritiseren en vind men dit belangrijker dan opkomen voor vrouwen?Hoe komt het dat in Köln nog niemand aangehouden is voor seksueel geweld? Moest ik een program voor vrouwenemancipatie schrijven dan zou de eerste eis "zelfbeschikkingsrecht over lijf en leven" zijn, dat heel veel meer gedetailleerde punten omvat?

Terwijl de as van de Notre-Dame nog smeulde, repten grote weldoeners zich om grote bedragen te schenken voor de heropbouw. Hun haast toont niet zozeer hun vrijgevigheid maar hun opportunisme. De overheidstekorten worden er nog eens door benadrukt.

De VS gaan een versnelling hoger in het offensief tegen Cuba. De Amerikaanse president Trump maakt reizen en geldtransfers naar Cuba moeilijker en zet de deur open voor rechtszaken tegen bedrijven die in Cuba actief zijn. Cubanismo.be roept op tot solidariteit.

Na bijna vier maanden van onafgebroken protest van het Soedanese volk werd dictator El Bashir gevangen gezet. Dat is een grote overwinning van het volksverzet. Met vele honderdduizenden kwamen ze op straat en hielden ze de voorbije week massale sit-ins voor de hoofdkwartieren van het leger in de verschillende grote steden.

Benjamin Netanyahu is na de verkiezingen van 9 april opnieuw premier van Israël, ook al lopen er rechtzaken tegen hem wegens corruptie. Voor de Palestijnen maakt het niet veel uit. Zij blijven lijden onder de apartheid en verdere annexatie van Palestijns grondgebied. Alleen het toegenomen Palestijnse verzet kan een sombere toekomst keren.

Op 1 april gaf president Abdelaziz Bouteflika, 82 en al 20 jaar aan de macht, zijn ontslag. Na 6 weken van nooit eerder gezien volksprotest, zette hij een stap opzij. Maar het Algerijnse volk wil meer dan alleen een machtswissel. Het wil af van een systeem van profiteurs.

Gaby Colebunders, gemeenteraadslid voor de PVDA in Genk, krijgt de derde plaats op de Luikse Kamerlijst. De voormalige vakbondsman bij Ford Genk maakt een reële kans om een zetel in de wacht te slepen. Zijn Luikse strijdmakker Frédéric Gillot maakt de omgekeerde beweging en komt in Limburg op de lijst. Fred en Gaby kennen elkaar al veel langer en voeren samen dezelfde strijd. Vijf jaar geleden zat Solidair met hen neer voor een dubelinterview. Voor de gelegenheid herpubliceren we het gesprek.

UPS wil dan wel meer dan honderd banen schrappen in Diegem, maar dat is buiten het personeel gerekend. Het verenigde personeel van UPS liet dinsdagnacht zijn kracht zien. Met meer dan 130 trokken ze naar Eindhoven, waar ze een nachtje bleven. “Als we samen aan hetzelfde zeel blijven trekken, dan winnen we”, zo viel er te horen bij het personeel.

Op 26 maart 2015 begon in Jemen, een land in volle bloei, een verschrikkelijke oorlog. Vier jaar later doorstaan miljoenen mensen nog steeds de bombardementen van een coalitie van 17 landen, geleid door Saoedi-Arabië. Een strijd tussen religieuze groepen, tussen Shia en Sunni? Neen, het is een strijd om de macht in de regio, om de economische rijkdommen, het bezit van de havens, een strijd om van Jemen een bufferstaat tegen Iran te maken.

Op initiatief van de ETF (European Transport Worker's Federation) betogen op 27 maart in Brussel spoorwegbeambten, bus- en vrachtwagenchauffeurs, luchtverkeersleiders, taxichauffeurs, enz. voor kwaliteitsvolle jobs in de transportsector. We spreken met spoorwegbeambte Farah en vrachtwagenchauffeur Dennis, beide PVDA-kandidaten bij de Europese verkiezingen. Ook zij zullen mee de straat opgaan.

Toegang tot de zorg is niet voor iedereen even vanzelfsprekend in ons land. Voor een vijfde van de bevolking worden de facturen stilaan onbetaalbaar. Ook in Europa blijft er grote ongelijkheid bestaan, tussen de lidstaten onderling, maar ook tussen de verschillende gemeenschappen in de lidstaten zelf. Een aanzienlijk deel van de bevolking krijgt niet de zorg die ze nodig heeft. Dat zijn de conclusies van denktank European Social Policy Network (ESPN) in een recent verschenen rapport.