Venezuela: de presidentsverkiezingen doorgrond

Foto Belga
Foto Belga

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Hoe kunnen jullie beweren dat het de rijke bovenlaag is die zich op de stemming onthouden heeft, als de onthouding 54% van de stemmen bedraagt. Zijn er zoveel rijken in Venezuela?
behalve het vrijwillig boycotten van de stemming, werden vele mensen (door diezelfde oppositie) verhinderd om te gaan stemmen, transport dat er niet was (sowieso op dit moment moeilijk openbaar vervoer wegens de economische boycot), stembureaus die verhinderd werden open te gaan enzo.. verder is er ook geen stemplicht, dus niet te vergelijken met ons land, maar te vergelijken met landen waar stemmen niet verplicht is. Er zullen ook dus best een hoop mensen zijn die twijfelen of menen dat geen enkele kandidaat het beter kan maken: Maduro die wel veel goede wil heeft, maar internationaal geisoleerd geraakt en het dus uiterst moeilijk heeft op dit moment, maar de oppositie belooft ook niets beters voor de middenstand en de lagere sociale klassen, dus waarom nog stemmen?
Ik ben ooit in Venezuela geweest. Ik had zeker niet de indruk dat 54% van de bevolking tot de rijkere klasse behoorde. Dit is subjectieve berichtgeving die mij, met alle sympathie voor jullie beweging, helaas doet terugdenken aan de enge strategie van Amada.
Niet 100% van de bevolking kan gaan stemmen, zelfs in België waar er stemplicht is, stemt maar ongeveer 80% van de bevolking, vooral omdat kinderen tot hun 18 jaar nog geen stemrecht hebben. Meestal ligt de turnout bij de Venezolaanse verkiezingen rond 60%. Nu ligt de turnout wat lager, met name de rijken en de hoge middenklasse die niet gaan stemmen zijn, en doen wat de oppositiepartijen hen gevraagd hebben. De ongelijkheid tussen rijk en arm in Venezuela is trouwens erg groot, net zoals in de rest van Noord en Zuid-Amerika.
Hierbij de vertaling van een mail die ik kreeg uit Venezuela van iemand die zijn leven heeft gewerkt voor de armsten van zijn land. Natuurlijk was de onthouding hoger dan 54%. De stemburelen waren leeg omdat de meerderheid van de bevolking niet meer gelooft in de stemuitslag. Zij, die voor Maduro stemden, deden het omdat zij connecties hadden met de PSUV als begunstigden van de giften van de regering of als openbare ambtenaren die hun job zouden kunnen verliezen. De cijfers werden vermeerderd en men spreekt zelfs van 35% die hun stem zouden hebben uitgebracht. Wij hebben niet gestemd omdat wij geen vertrouwen hebben in de kandidaten van de oppositie ondanks het feit dat het geen propere verkiezingen waren. Voor het ogenblik heerst er grote onzekerheid omdat de electorale weg blijkt uitgesloten te zijn. Drie mogelijkheden blijven over : een hongerrevolte, een militaire coup (meer dan honderd militairen zijn onlangs gevangen gezet) of een externe inval, die voor mij het minst waarschijnlijk lijkt. De economische toestand verslechtert en daarom denk ik dat de eerste mogelijkheid de meest doenbare schijnt.
Leg eens uit waarom zowel Brazilië als Columbia de grenzen sluiten omdat ze de stroom economische vluchtelingen uit Venezuela niet aankunnen? Het zou al een hele vooruitgang zijn als jullie de HELE waarheid zouden willen uitbrengen. U weet toch hoe men het bewust verzwijgen van een deel van de feiten gewoonlijk noemt?

Het rommelt in de Duitse luchthavens. In alle grote luchthavens werd op 15 januari gestaakt met als inzet de loononderhandelingen voor de ongteveer 23.000 werknemers. De vakbond ver.di eist 20 euro per uur. Vooral de veiligheidsagenten die de passagiers, de vracht en de bagage controleren verdienen vandaag een stuk minder. Het artikel hieronder komt van de website van de vakbond ver.di.

In Frankrijk en België groeit de beweging  van de gele hesjes. De Franse president Emmanuel Macron probeert sinds midden november en het begin van de beweging tijd te winnen. Het jongste voorbeeld: een groot „nationaal debat” dat een anwtoord zou bieden op de verzuchtingen van de woedende werkers. Maar de gele hesjes trappen ook deze keer niet in de val.

In de volgende regering wil de N-VA absoluut de minister van Onderwijs leveren. Die moet dan een hervorming doorvoeren die ons wegleidt van het emanciperend onderwijs dat gelijkheid nastreeft.

Honderd jaar geleden maakte de “bloedige week” in Berlijn een einde aan de hoop op een andere maatschappij in Duitsland. Op 15 januari 1919 werden Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht, twee van de belangrijkste leiders van de opstand, om het leven gebracht. Een gebeurtenis die de deur openzetten voor de opkomst van het fascisme.

“Waarom zou een bedrijf dat winst maakt moeten besparen?” Dat de aangekondigde herstructurering en besparing bij Proximus als onvermijdelijk wordt voorgesteld, gaat er bij Michaël Lembregts niet in. Lembregts werkt al 15 jaar bij Proximus en is hoofdafgevaardigde voor ACOD.

“Wij spijbelen niet, we vechten voor onze toekomst.” Dat was de boodschap van de meer dan drieduizend scholieren die donderdagmorgen een dagje school oversloegen om in Brussel hun stem te laten horen voor het klimaat. En wat voor een stem!

PVDA-volksvertegenwoordiger Raoul Hedebouw reageerde onmiddellijk toen het (anti)sociale plan bij Proximus werd aangekondigd: “Dit is werkelijk onaanvaardbaar. Digitalisering moet dienen om het werk lichter te maken, niet om 2000 mensen op straat te zetten.” Als we naar de winstcijfers kijken, kunnen we gerust stellen dat het hier om beursgericht ontslag gaat. We kunnen ons bovendien vragen stellen bij de rol van de overheidsvertegenwoordigers bij Proximus.

Nora García Nieves was een van de voortreksters van de historische vrouwenstaking van 8 maart 2018 in Spanje. In september bracht ze op ManiFiesta het succesverhaal van de staking. De Spaanse vrouwen inspireren ook ons om van 8 maart een echte strijddag voor vrouwenrechten te maken.

Op 1 januari vierden de Cubanen feest. Zestig jaar geleden verdreven ze dictator Batista. Deze keer vierden ze de revolutie temidden een belangrijke bevraging, want Cuba is klaar voor een nieuwe grondwet en elke Cubaan kan eraan meewerken.

Wat onmogelijk leek, kregen de fastfoodwerkers, gezondheidswerkers, schoonmakers en leraars voor mekaar. In de staten Californië en New York wordt het wettelijk minimumuurloon alvast verdubbeld van 7,25 dollar naar 15 dollar. Vakbondsman Nicholas Allen vertelt over die inspirerende strijd.