Slaat de sociale koorts in Duitsland naar hier over?

Foto IG Metall, Stefanie Klepke
Foto IG Metall, Stefanie Klepke

Commentaar toevoegen

Reacties

Ik zou zeggen, op naar de 28 uren week, alleen al om iets tegen de werkloosheid te doen. De vraag is wie staat daar mee achter!
Er zijn twee mogelijke antwoorden op de verdere automatisering in de toekomst. Ofwel behoud je de volledige werkweek en krijg je een steeds kleinere groep werkenden die het groeiende aantal werklozen de hand boven het hoofd moeten houden. Met verarming van zowel werkenden (meer afhouden van het loon voor sociale zekerheid) als werklozen tot gevolg. De betere optie is een spreiding van arbeid over de volledige bevolking in een kortere werkweek mét behoud van loon. Deze keuze heeft tal van voordelen waar ik er graag een paar van meegeef: een staat waar de loonverschillen klein zijn is een staat met minder misdrijven, een veiligere staat (als dat geen overtuigend argument is voor de nva), het beschikken over meer vrije tijd met een aangepast loon kan de economie een boost geven (ovld is ook al mee), door de meer beschikbare vrije tijd kunnen er meer individuele zorgtaken opgenomen worden zoals zorg voor ouders, kinderen(de gezinspartij cd&v heeft ook zijn aansluiting gevonden), etc... Het afgezaagde plaatje van "niets is gratis" gaan we deze keer niet draaien, elke verkorting van de arbeidsduur heeft in het verleden, zonder nefaste impact op de economie, gekund zonder loon verlies.
Automatisering kost in eerste instantie banen, dat klopt. Maar diegenen die 'weg zijn geautomatiseerd' hoeven geenszins achterover te gaan liggen. Zij kunnen, mits ze zich flexibel opstellen en de vereiste opleidingen volgen, gaan inzetten op nieuwe terreinen voor de vervaardiging van nieuwe producten en diensten. Dat is altijd zo gegaan en is ook de motor van echte vooruitgang. Maar helaas is dat niet zo als het aan de vakbonden ligt. Die stellen eisen om voor het volle loon minder te moeten werken. Wie het leger werklozen (dat volgens de vakbonden en socialisten gaat betalen, is de grote vraag. Onze economie kan volgens vele links 'denkers' wel zo'n enorm drijfanker meeslepen. Maar dan vergeten we well dat we de hete adem van opkomende economieën in onze nek voelen (u misschien niet). Het standaard antwoord hierop van links is dat we niet langer moeten concurreren, maar 'samenwerken'. Ga dat maar eens aan de Chinezen, Viëtnamezen en Indiërs uitleggen, die heel goed weten dat het het globale kapitalisme is geweest dat hen -eindelijk- uit de abjecte armoede en stagnatie heeft getrokken. Nu wil donkerrood ons terugwerpen in die stagnatie met een economie die het moet hebben van overheidsbeslag op onze middelen. Ze lachen ons uit daar in het verre oosten, als het zover komt. Maar gelukkig is er nog de kiezer die hier -tot nu toe- een stokje voor heeft gestoken. En het is de kiezer, en niet de betoger op straat, naar wie moet worden geluisterd. Luisteren naar wie om het hardst schreeuwt heeft niets met democratie te maken!
Beste donkerblauwe, Het staat u altijd vrij om Milton-Friedman gestuurde economieën te vergelijken met Maynard Keynes gestuurde. Als toetje geef ik u graag mee dat een land als Portugal (links bewind) veel beter draait dan ons liberaal "paradijsje".
Het zijn de multinationals die vanaf de jaren '70 hun fabrieken naar de goedkope loonlanden versast hebben. Waarom? Omdat ze met het maken van hetzelfde in het Oosten triljarden konden verdienen, wel alleen de top, de werknemers werd in vergelijking een kruimel gegund. Veel bedrijven hebben sindsdien hun biezen gepakt en lieten hun vroegere werknemers vallen als een baksteen met als troosprijs een doekje voor het bloeden. De bedrijfstop bekommert zich geen moer om de mensen die werkloos achterblijven. Ze laten zich alleen leiden door de lokroep van het almachtige geld waar niemand aan mag komen, zeker de staat niet.

Nu Europa een commissievoorzitter “voor de bescherming van onze Europese levenswijze” heeft, zou je verwachten dat het EU-cultuurbudget stijgt om de vrijheid en diversiteit van het kunstenveld in de lidstaten te versterken. Dat valt tegen.

"Pepperspray. Waterkanon. Waterstok. Geschreeuw. De laarzen van de politie..." Matilde De Cooman is militante van Comac, de studentenbeweging van de PVDA, in Gent. Zaterdag 12 oktober nam ze deel aan de vreedzame klimaatactie van Extinction Rebellion in Brussel. Die werd door de politie gewelddadig onderdrukt. Lees haar getuigenis.

Enorme mobilisaties, stakingen, een avondklok voor 60 dagen en het presidentiële paleis geëvacueerd: sinds 2007 heeft Ecuador niet meer zoveel sociale onrust gekend. De reden: de neoliberale hervormingen die president Morena met de hulp van het IMF en Washington heeft doorgevoerd.

De demonstranten eisen het aftreden van de Iraakse regering. De regering neemt een aantal maatregelen die de werkloosheid en het woningtekort moeten terugdringen.
Jambon I maakt een ruk naar rechts en gaat frontaal in de aanval tegen het kritisch middenveld. Burgers die zich verenigen om tot verandering te komen zijn echter cruciaal om de welvaartsstaat en onze fundamentele rechten te verdedigen en uit te diepen. Een overzicht van de reacties.

Hoe Bruce Wayne de misdaad bestrijdende Batman werd, dat verhaal hebben tal van blockbusters ons al verteld. Maar hoe zijn aartsvijand The Joker tot gewelddadige griezel werd, was nooit het thema van een film. Tot regisseur Todd Phillips met het personage aan de slag ging en het beklijvende, tegendraadse en bijzonder maatschappijkritische Joker maakte.

Sinds 27 september zijn de cipiers in de gevangenis van Antwerpen in staking. De omstandigheden en het onderbezetting zijn al jaren een aanslepend probleem. Maar de laatste weken loopt het echt de spuigaten uit.

Winnen tegen extreemrechts, hoe doe je dat? Dat willen we allemaal wel weten als we elke dag zien hoe fascistische partijen oprukken in België en Europa, en hoe de verrechtsing ook in de andere partijen toeslaat. Solidair bracht op ManiFiesta vier experts en ervaringsdeskundigen samen voor een boeiend debat.

Toen Thomas Cook maandag oog in oog kwam te staan met een faillissement, begon de Britse touroperator in paniek zijn 600.000 klanten weer thuis te brengen. Tegelijk ging een andere race van start: de ontmanteling van de financiële multinational.