Slaat de sociale koorts in Duitsland naar hier over?

Foto IG Metall, Stefanie Klepke
Foto IG Metall, Stefanie Klepke

Commentaar toevoegen

Reacties

Ik zou zeggen, op naar de 28 uren week, alleen al om iets tegen de werkloosheid te doen. De vraag is wie staat daar mee achter!
Er zijn twee mogelijke antwoorden op de verdere automatisering in de toekomst. Ofwel behoud je de volledige werkweek en krijg je een steeds kleinere groep werkenden die het groeiende aantal werklozen de hand boven het hoofd moeten houden. Met verarming van zowel werkenden (meer afhouden van het loon voor sociale zekerheid) als werklozen tot gevolg. De betere optie is een spreiding van arbeid over de volledige bevolking in een kortere werkweek mét behoud van loon. Deze keuze heeft tal van voordelen waar ik er graag een paar van meegeef: een staat waar de loonverschillen klein zijn is een staat met minder misdrijven, een veiligere staat (als dat geen overtuigend argument is voor de nva), het beschikken over meer vrije tijd met een aangepast loon kan de economie een boost geven (ovld is ook al mee), door de meer beschikbare vrije tijd kunnen er meer individuele zorgtaken opgenomen worden zoals zorg voor ouders, kinderen(de gezinspartij cd&v heeft ook zijn aansluiting gevonden), etc... Het afgezaagde plaatje van "niets is gratis" gaan we deze keer niet draaien, elke verkorting van de arbeidsduur heeft in het verleden, zonder nefaste impact op de economie, gekund zonder loon verlies.
Automatisering kost in eerste instantie banen, dat klopt. Maar diegenen die 'weg zijn geautomatiseerd' hoeven geenszins achterover te gaan liggen. Zij kunnen, mits ze zich flexibel opstellen en de vereiste opleidingen volgen, gaan inzetten op nieuwe terreinen voor de vervaardiging van nieuwe producten en diensten. Dat is altijd zo gegaan en is ook de motor van echte vooruitgang. Maar helaas is dat niet zo als het aan de vakbonden ligt. Die stellen eisen om voor het volle loon minder te moeten werken. Wie het leger werklozen (dat volgens de vakbonden en socialisten gaat betalen, is de grote vraag. Onze economie kan volgens vele links 'denkers' wel zo'n enorm drijfanker meeslepen. Maar dan vergeten we well dat we de hete adem van opkomende economieën in onze nek voelen (u misschien niet). Het standaard antwoord hierop van links is dat we niet langer moeten concurreren, maar 'samenwerken'. Ga dat maar eens aan de Chinezen, Viëtnamezen en Indiërs uitleggen, die heel goed weten dat het het globale kapitalisme is geweest dat hen -eindelijk- uit de abjecte armoede en stagnatie heeft getrokken. Nu wil donkerrood ons terugwerpen in die stagnatie met een economie die het moet hebben van overheidsbeslag op onze middelen. Ze lachen ons uit daar in het verre oosten, als het zover komt. Maar gelukkig is er nog de kiezer die hier -tot nu toe- een stokje voor heeft gestoken. En het is de kiezer, en niet de betoger op straat, naar wie moet worden geluisterd. Luisteren naar wie om het hardst schreeuwt heeft niets met democratie te maken!
Beste donkerblauwe, Het staat u altijd vrij om Milton-Friedman gestuurde economieën te vergelijken met Maynard Keynes gestuurde. Als toetje geef ik u graag mee dat een land als Portugal (links bewind) veel beter draait dan ons liberaal "paradijsje".
Het zijn de multinationals die vanaf de jaren '70 hun fabrieken naar de goedkope loonlanden versast hebben. Waarom? Omdat ze met het maken van hetzelfde in het Oosten triljarden konden verdienen, wel alleen de top, de werknemers werd in vergelijking een kruimel gegund. Veel bedrijven hebben sindsdien hun biezen gepakt en lieten hun vroegere werknemers vallen als een baksteen met als troosprijs een doekje voor het bloeden. De bedrijfstop bekommert zich geen moer om de mensen die werkloos achterblijven. Ze laten zich alleen leiden door de lokroep van het almachtige geld waar niemand aan mag komen, zeker de staat niet.

"Wij hebben de boel doen draaien, nu is het aan jullie", dat was de niet mis te verstane boodschap van de vakbond Ver.di.

De linkse ‘Beweging naar het Socialisme’ (MAS) won de Boliviaanse presidentsverkiezingen met een monsterscore. “Niemand zag dit aankomen”, zegt Boliviakenner David Verstockt.

In september kondigde Ryanair aan dat er in België ongeveer 100 banen werden bedreigd.

De positieve test van de Amerikaanse president fungeert als een realiteitscheck. Op minder dan een maand voor de verkiezingen moet hij terugvallen op zijn staat van dienst en zijn - fysiek en politiek - onvermogen om die te verdedigen.

Ondanks de aangekondigde investering in de Belgische spoorwegen, breekt Vivaldi niet met de Europese logica die aandringt op privatisering. Een gemiste kans, ten koste van de gebruikers en de kwaliteit van de dienstverlening.

De coronapandemie wint terrein. De ziekte kan vandaag beter behandeld worden, ze is beter gekend en er werden maatregelen getroffen. Er vallen dus minder doden. Maar dat betekent niet dat het virus weg is. Voor Leïla Belkhir vormt de toename van ziekenhuisopnames nu de grote uitdaging, want die zet de ziekenhuizen nog meer onder druk.

De federale regering wil een proefproject opstarten om de spoorwegen in ons land te liberaliseren.

“Wij hebben de beste jaren van ons leven aan Wibra gegeven en nu worden we als stront behandeld.” Het winkelpersoneel van winkelketen Wibra is boos. De directie lokt een faillissement uit voor een deel van haar winkels, om enkel verder te gaan met de meest winstgevende filialen.

De Duitse postmedewerkers hebben een belangrijke overwinning behaald: een loonsverhoging van 5%, gespreid over twee jaar.