Opkomen voor het recht op gezondheid in een gezonde maatschappij

Foto Solidair, Salim Hellalet
Foto Solidair, Salim Hellalet

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Een 7-tal jaar geleden zat ik echt compleet in de put. Echtgenoot overleden, na een ziekteperiode van ca. 13/14 jaar - Alzheimer vastgesteld na jaren liggen opboksen tegen artsen die het allemaal stress vonden, want hij was NOG GEEN 60 JAAR. 4 maand later doe ik een verkeerde beweging op mijn werk (verzorgende in de thuiszorg) toen ik ALLEEN een man van netto 123 kilo, moest versleuren want hij was half verlamd. Na 2 operaties geen beterschap, dus op zoek naar andere methodes om mijn pijn wat draaglijker te maken. Ook niet echt gelukt. Dan zit je daar : 57 jaar, altijd gewerkt als een paard, en nu kon ik zelfs mijn eigen huishouden niet meer doen. Ik heb toen zeker een 10-tal psychologen en psychiaters afgebeld, doch overal : WACHTTIJD 3 à 4 maanden. Ja, dan hoeft het niet meer voor vele mensen, want hebben ze ondertussen wel zelfmoord gepleegd. Ook in een paar gespecialiseerde ziekenhuizen afgebeld. Geen plaatsen vrij !! Enige oplossing, naar mijn huisarts, briefje voor spoedopname, en zelf naar het ziekenhuis gebeld dat ik er dezelfde avond nog zou aankomen. Alleen kwestie van valies te pakken, en te wachten op mijn zoon om mij naar het ziekenhuis te brengen. En de situatie is ONDERTUSSEN ZEKER NIET BETER GEWORDEN !!
Op 24 februari stemmen de Cubanen over het ontwerp van een nieuwe grondwet, na maandenlang overleg waarbij bijzonder veel aandacht is besteed aan sociale en maatschappelijke thema’s. En in een tijd met heel wat regionale spanning spreekt Washington dreigende taal.

Vandaag 22 februari betoogden zo'n 2.000 werknemers uit de zorgsector op initiatief van de drie  vakbonden uit de non-profit tegen de invoering van de persoonsvolgende financiering voor kinderen en jongeren met een handicap, dat Vlaams minister  Jo Vandeurzen (CD&V) nu ook voor minderjarigen met een beperking wil invoeren. Voor meerderjarigen met een handicap, bestaat dat al sinds 1 januari 2017 en die ervaring is zeker niet positief, vinden de betogers.

Op 7 februari betoogden in Brussel zo’n duizend werknemers van de Vlaamse woonzorgcentra voor meer personeel en betere zorg voor bewoners. PVDA-leden uit de zorgsector stapten mee en luisterden naar de bezorgdheden van hun collega’s.

Ze kuisen, strijken, schuren ... Elke dag. Toch zijn deze vrouwen nauwelijks zichtbaar. Ze werken als huishoudhulp met dienstencheques en vormen de op een na grootste groep loontrekkenden. Gaëlle Hardy en Agnès Lejeune lieten hen aan het woord in de documentaire “Au bonheur des dames?”

Vrouwenbeweging Femma brengt haar eigen voorstel in de praktijk en start een proefproject met een 30-urige werkweek. “De meerwaarde van het project moet in eerste instantie tot uiting komen in het leven van de mensen en niet op het vlak van bijvoorbeeld productiever werk”, zegt Ilse De Vooght van Femma.

Op de dag van de algemene staking vinden studenten voor het klimaat en syndicalisten elkaar aan het piket. Volgens vakbondsdelegee Tom Joosen hebben beide bewegingen dezelfde vijand. De klimaattransitie zal sociaal zijn, of ze zal niet zijn. De jongeren treden hem daarin volmondig bij.

De werkgeversorganisatie VBO wil minstens twee kerncentrales tien jaar langer openhouden. Ook N-VA verdedigt dat idee. Kernenergie is nochtans niet veilig, niet duurzaam en veel te duur.

Sign for my Future wil de grootste klimaatcampagne ooit zijn in België. Met een petitie vragen bedrijfsleiders, media en middenveldorganisaties een ambitieus klimaatbeleid. Maar de aanwezigheid van een aantal multinationals doet vragen rijzen. Hebben grote vervuilende bedrijven als BNP Paribas Fortis, Unilever of EDF Luminus werkelijk hun plaats in een campagne voor het klimaat?

Venezuela is al dagenlang de speelbal van een enorme krachtmeting tussen grote (en minder grote) machten uit alle hoeken van de wereld. Solidair wil proberen enige klaarheid te scheppen en publiceert daarom enkele artikels uit de kranten L'Humanité en Unsere Zeit waarin de huidige crisis en de inzet ervan geanalyseerd worden.

De gele hesjes komen op tegen de toplonen van politici. En terecht, maar de echt rijken zijn niet de politici. De echt rijken zijn degenen die de politiek naar hun pijpen doen dansen: de CEO’s en aandeelhouders van grote bedrijven. Dat blijkt duidelijk uit een onderzoek van het Japanse gerecht naar een van die hoge pieten: Carlos Ghosn, de topman van de Renault-groep.