Minister Geens wil cipiers monddood maken

Foto Solidair, Antonio Gomez Garcia
Foto Solidair, Antonio Gomez Garcia

Commentaar toevoegen

Reacties

Beste PVDA. Ik ben je partij zéér genegen, op enkele uitschuivers na. Bovenstaand artikel is er zo een. Het is duidelijk dat PVDA geen kennis heeft van het detentiepersoneel. Er is geen enkel beroep waar het aan-zichzelf-denken zo groot is. Voor hen is een gedetineerde overduidelijk een on-mens en hij zal hen ook zo behandelen. Zij die het anders doen vallen op, al een geluk dat zij er ook zijn. Nee, de doorsnee beambte wil zo weinig mogelijk troubles overdag, zodat er genoeg energie overschiet voor het echte werk voor en na in 't zwart. Ze hebben geen greintje respect voor de gedetineerde. En met zo'n artikel komen ze er mee weg zoals destijds die anderen in uniform met wir haben das nicht gewüsst. PVDA loopt hier iets te snel een vakbond achter na onder het mom van 'als we de werkman kunnen goedpraten en de minister de schuld geven, is't altijd goed'. Een uitschuiver dus. Of toch een constante dwaling bij PVDA.
Beste, U weet duidelijk waar u over spreekt. Ervaringsdeskundige lijkt me maar ik kan me vergissen. Ikzelf WERK aan de andere kant van de deur. Reeds 14 jaar waarvan de laatste jaren door de appreciatie van de gedetineerden mijn drijfveer zijn. Zowel de regering als de lokale besturen laten het personeel in de kou staan. Nu staat volledig ons statuut op de heling. Voor 1800€ in de maand blijf ik dit niet doen in deze omstandigheden. We verdienen nu minder om in de toekomst een deftig pensioen te hebben, als ambtenaar zou je voordelen hebben, ik zie ze niet meer. Maar ik sta er alleen voor met een puber dus ik moet verder. Als ik solliciteer word ik bekeken alsof ik gek ben. Maar ik nodig iedereen uit om eens een week mee de nachtmerries van de maatschappij respectvol te blijven behandelen aan onze voorwaarden en op onze werkvloer. U mag mij steeds persoonlijk contacteren. Mijn gegevens zijn gekend bij de redactie.
Beste Eelen, De PVDA verdedigt, ook onder de cipiers, een humaan gevangenisbeleid. Het is de verantwoordelijkheid van opeenvolgende besparingsregeringen dat dit momenteel ver zoek is. Zowel gedetineerden als cipiers hebben een gemeenschappelijk belang bij een humane gevangenis: betere infrastructuur, betere begeleiding, betere werkomstandigheden. Alle stakingen van cipiers draaien hierom. De regering maakt hen nu monddood.
Waarom denkt men dat cipiers staken?? Zij moeten ook hun rechten hebben alsmede ook de gedetineerden en geïnterneerden en deze mensen moeten fatsoenlijk behandeld worden omdat het ook mensen zijn net als wij, fatsoenlijke zorg zowel lichamelijk als geestelijk moet gerespecteerd worden, de huidige minister en regering Michel kent niets van de werkvloer van de cipiers en gevangeniswezen en al evenmin van de gevangenisbewoners hoe het eraan toe gaat, de laatste jaren zijn er veel cipiers op pensioen gegaan en die zouden gerust allemaal moeten vervangen worden of de problemen zullen niet uitblijven zoals we nu mee maken en dat heeft Koens Geens zelf in de hand gewerkt alsmede ook deze regering Michel, er zijn genoeg financiële middelen voorhanden!!!! Als bedrijven en andere rijken hun miljarden naar het buitenland kunnen loodsen waar gemakkelijk controle op te doen is door het ministerie van financiën en door hun diensten mag dat geen probleem zijn maar zuigt veel liever de gewone werkmens en sociaal zwakkere uit omdat het te gemakkelijk is om hen uit te buiten ipv de de bedrijven financieel op te volgen en de rijken tot de rijksten waar gemakkelijk een vermogenstaks op te heffen is maar als deze regering Michel daar de wil niet voor heeft en de laksheid van bepaalde ministers niet opvolgt dan is de gewone werkmens en de sociaal zwakkere altijd het slachtoffer van alles en zo blijven we in een vicieuze cirkel draaien als een tol.
Vanop de werkvloer... @ Eelen niet alles en iedereen over dezelfde kam scheren a.u.b. U haalt zaken aan die correct zijn. Maar de analyse die het pvda webteam heeft gemaakt is voor 200% juist!!!
Op m'n FB-pagina is enige discussie ontstaan die ik graag met jullie lezers wil delen. De cipiers en hun vakbonden weigeren om binnen het stakingsrecht de minimale diensten zelf te organiseren, zoals de Non-Profit-sector in 1988-1989 in de Witte woede heeft gerealiseerd. Misschien is het nuttig om eens na te gaan hoe de minimale dienstverlening in de Welzijns- en Gezondheidssector is tot stand komen. Ik lag er mee van aan de basis en heeft geleid tot een wettellijke regeling, mét opvordering op basis van de lijsten waar de vakbonden hun akkoord over moeten geven. De vakbonden indertijd hebben juist door deze waarborg van minimale diensten eerst zelf ter hand te nemen en nadien wettelijk te regelen, de handen vrijgemaakt om ook in de Welzijns-- en Gezondheidssectoren stakingen van onbepaalde duur aan te gaan. Met optimale resultaten. Wijzelf en de vakbonden van de Non-Profit-sectoren staan gereed om met de cipiers en hun vakbonden aan tafel te zitten en in dezelfde zin oplossingen te zoeken. Nu verzieken de cipiers en hun vakbonden elk perspectief op verbetering van de werkomstandigheden, de leefomstandigheden en de betrokkenheid van de families. Het is tijd dat de cipiers en hun vakbonden komaf maken met de tendensen om 'alles neer te leggen' en derden te laten opdraaien voor wat eigenlijk hun werk is, uitgevoerd als minimale diensten waarbij ze, zelfs in de huidige omstandigheden van niemand afhangen. Ook in de Gehandicaptensector werd in een langdurige staking mét minimumdiensten in eigen beheer opgeroepen tot 'doorbijtdagen' dwz alles neer te leggen. Er werd toen in 'gemeenschappelijk front' maar tegen de zin van LBC-NVK besloten dit één dag te doen. Twee dagen later was de solidariteit én de staking gedaan, weliswaar pas na 3 maanden staking (van 1 februari 1989 tot 8 mei 1989, dag waarop een akkoord werd gesloten. Enkel op deze wijze zullen de cipiers de situatie voor henzelf, de gevangenen en hun families verbeteren. Maar zo te zien is het kalf allang verdronken, laat men het initiatief aan de overheid en staan de communisten erbij en kijken ernaar of brengen zij zelf mee een dynamiek op gang die er toe leidt dat, zoals in de gehandicaptensector en in Eigen Thuis waar ik toen werkte in 1988 , zelf de minimale dienstverlening werd ter hand genomen.

November 2020 zullen de Amerikanen niet enkel hun toekomstige president kiezen, maar ook hun lokale vertegenwoordigers.

Ook de gevangenissen werden zwaar getroffen door de coronacrisis. Zoals in alle gemeenschapsstructuren is het risico op besmetting groot. De zopas besliste versoepelingen vormen een gevaar voor het personeel en de gedetineerden. Daarom hebben de vakbonden een stakingsaanzegging ingediend.

Op 27 september stemt de Zwitserse bevolking in een referendum over de aankoop van zo'n 40 nieuwe gevechtsvliegtuigen. "Nutteloos, duur en te vervuilend", aldus de tegenstanders van deze verspilling. Die zouden wel eens kunnen mobiliseren om dit project af te voeren. Ook in België, waar volgens een peiling van 2018 zes op tien mensen tegen de aankoop van F-35 jachtvliegtuigen zijn, is een democratisch debat waarbij de bevolking wordt betrokken noodzakelijk.

Te midden van de coronapandemie werd hij voorzitter van een van de grote vakbonden in ons land. Met een ongeziene economische crisis voor de deur wacht hem een zware taak. Enkele dagen voor de nationale actiedag in gemeenschappelijk vakbondsfront – de eerste na de lockdown – spraken we met Thierry Bodson.

De Liberty Group dook op uit het niets en werd in een paar jaar tijd een industriële reus. Overal in de wereld kocht hij fabrieken op. Die zijn nu in de handen van één man: Sanjeev Gupta. Duistere rekeningen en gebroken beloften: vertegenwoordigers van de werknemers luiden de alarmbel. Ze maken zich ernstig zorgen over de toekomst van de vestigingen.

Als het van het voorbereidend advies van het Europees Hof van Justitie afhangt, komt er binnenkort een zeer liberaal arres

De mensen in de zorg zitten erdoor. De voorbije zomer hadden ze nauwelijks de tijd om op adem te komen na die uitputtende eerste coronagolf. En tot vandaag blijft het wurgende personeelstekort bestaan. De woede is groot.
De mensen met een essentieel beroep, die onze samenleving doen draaien, verdienen tot een derde minder dan het gemiddelde loon. Na het applaus is het tijd om na te denken over de lonen van de vrouwen en mannen die tijdens de crisis in de frontlinie stonden.

“Een samenleving die groeit in rijkdom zonder de armoede te laten afnemen, moet verrot zijn tot in haar diepste kern.” PVDA-voorzitter Peter Mertens noteert dit citaat van Karl Marx in zijn jongste boek Ze zijn ons vergeten. Twee recente rapporten van Oxfam tonen aan hoe actueel deze uitspraak nog steeds is. De coronacrisis maakt de gapende kloof tussen arm en rijk nog veel dieper.

De zaak Chovanec is geen alleenstaand geval maar toont een dieperliggende probleem in de top van het staatsapparaat. Er zijn dringend nieuwe politiehervormingen en meer democratische controle op de politie nodig.