Het neoliberale Europa drijft op misprijzen en minachting voor het volk

Foto Chris Goldberg / Flickr
Foto Chris Goldberg / Flickr

Commentaar toevoegen

Reacties

In de Brexit-kwestie moet er van uitgegaan worden dat het om belangen gaat en bijgevolg dat de belangen van diegenen die veel macht hebben, voorgaan op deze van diegenen die weinig of geen macht hebben. In de EU, GB inbegrepen, ligt de werkelijke macht haast integraal bij het establishment van de grote financiële en industriële bedrijven, met internationale verwevingen. Het is belangrijk te beseffen dat de media, eigendom van het establishment, in GB duidelijk hebben aangestuurd op een Brexit-stem en dit om nadien de andere partners in de EU beter te kunnen chanteren. De eeuwige concurrentie tot ter dood in het kapitalisme. De fase van chantage is nu aangebroken en de andere EU-partners weten dit maar al te goed want ze zijn, naast dreigen, ook al aan het sussen en verhelen geslagen. Het is dus helemaal niet zeker of de Brexit er komt in de vorm die de meeste mensen daarvan in het hoofd hebben. De honden blaffen, maar de kapitalistische karavaan trekt voorbij… De grote vraag is echter: wat moeten de werkenden doen? Gaan voor in of uit de EU? Het syndicalisme en de politieke organisaties van de werkenden hebben de voorbije decennia bijzonder harde klappen gekregen, en de aanvallen van het Europees establishment blijven onverminderd doorgaan. Vlak na WOII was het Europees kapitalisme erg verzwakt en de werkenden konden belangrijke veroveringen op hun rechten en lonen scoren. Sinds de jaren ’80 is het kapitalisme sterker geworden dan ooit en daarvan zien we nu de gevolgen. De vraag over in of uit de Unie heeft betrekking op de belangen van de werkenden maar moet ook gesteld worden in een breder geopolitiek geheel. Het komt mij voor dat nu uit de Unie treden voor de werkenden te vergelijken is met het kapotslaan van de weefgetouwen en machines in het vroege kapitalisme. Dat had directe voordelen, maar het was manifest niet de goede weg. Ja, de EU is een haast integrale constructie van het op monopoliseren gerichte grootkapitaal, en er uittreden zou de constructie tijdelijk kunnen verzwakken. Maar de Unie biedt ook mogelijkheden op het vlak van bredere organisatie van de werkenden, wat in deze geglobaliseerde wereld aanzienlijk moeilijker is vanuit individuele staten. Marx zei reeds dat de werkers geen nationaliteit hebben, het voorlopig nationale karakter van de strijd van de werkenden tegen hun establishment is via de EU naar een hoger, supranationaal niveau getild. Als de werkenden terug naar een nationaal niveau willen in deze strijd, dan zullen ze daar niet tegenover hun nationaal establishment staan, maar tegenover dezelfde machten die hun krachten halen uit hun internationale organisatie. Teruggaan is voor de werkenden dus zeker verliezen.
De PVDA blijft tegen beter weten in het concept EU steunen terwijl het al sinds zijn ontstaan verkeerd loopt in de betekenis dat het asociaal is. Niks mis mee want het concept is uitgevonden om asociaal te zijn. Het is uitgevonden om neoliberale maatregelen te kunnen nemen die men in de lidstaten niet aan de straatstenen kwijt zou kunnen wegens te sterke vakbonden, publieke opinie etc. Na meer dan 60 jaar van mislukkingen blijft de PVDA dit gedrocht steunen mits het maar socialer wordt. Ik heb slecht nieuws voor jou Peter, het zal niet socialer worden omdat het daarvoor niet gebouwd is. Integendeel. Een auto (laat ons de EU even een auto noemen) is gemaakt om mee te rijden. Als je ermee wil vliegen moet je een vliegtuig bouwen en niet tevergeefs prutsen aan de auto in de hoop dat hij zal vliegen. Links, inclusief de PVDA, probeert de mensen wijs te maken dat de EU goed zou zijn met een paar aanpassingen en drijft daarmee de mensen in de handen van extreem rechts. In Vlaanderen is dit het Vlaams blok. Ook in Engeland heeft het domme standpunt van een anders uitstekend voorzitter Corbyn de mensen in handen van extreem rechts (UKIP) gedreven. Indien er in België een referendum zou komen zou ik zeker ‘uit’ stemmen, ondanks het feit dat ik lid ben van de PVDA. Jammer is er maar één partij die tegen het EU-concept is en dat is het Vlaams blok. Linkse anti-EU mensen, volgens peilingen 1/3 van de bevolking, worden daarmee in de armen van de fascisten gedreven. Proficiat.

De berichten over de stiptheidscijfers en het aantal treingebruikers ogen erg positief. De NMBS vervoerde 253 miljoen reizigers en de stiptheid verbeterde van 87,2% in 2018 naar 90,4% in 2019. Maar die cijfers verhullen veel. Want nog altijd rijden veel treinen met vertraging en is er een nijpend tekort aan investeringen.

“Liberalisme is vrijheid”, zo horen we vaak uit de mond van de verdedigers van deze stroming. Het voorbeeld van Chili laat echter zien, hoe een school van rechtse economen een dictatuur gebruikte om het neoliberalisme op te leggen.

Bij het chemisch bedrijf Ineos Phenol zijn alle werknemers van de productie al meer dan een week in staking. Ze pikken het niet dat de directie hun personeelsafgevaardigde Chris De Wachter heeft ontslagen. Ze pikken sowieso het gedrag van directeur Hugo Piot niet. Hij gedraagt zich als een echte Trump, zeggen ze.

Een historisch regeerakkoord tussen de sociaaldemocratische PSOE van Pedro Sánchez en Unidas Podemos (UP) van Pablo Iglesias leidde op 7 januari tot een nieuwe regering in Spanje, met de steun van Catalaanse en Baskische regionalisten. Na jaren van toenemende nationalistische spanningen kan het linkse Unidas Podemos de strijd tegen bezuinigingen weer op de agenda zetten.

Nadat ze eerste regeerde met extreemrechts zetten de conservatieven (ÖVP, Oostenrijkse Volkspartij) hun asociale beleid voort, nu met de groenen. Op het menu: lagere vennootschapsbelastingen, meer macht voor verhuurders versus huurders en een stevig migratiebeleid. Dit alles overgoten met een groen laagje vernis. Interview met journalist Benjamin Opratko.

Ralia is 50 jaar. Ze werkt al 26 jaar bij Sodexo, waar ze ook vakbondsafgevaardigde is. Bij de volgende sociale verkiezingen zal ze weer kandidaat zijn op de lijsten van het ACV. Een portret.

Tussen 11 mei en 24 mei 2020 kiezen 1,8 miljoen arbeiders en bedienden op hun bedrijf of kantoor hun afgevaardigden in ondernemingsraad en veiligheidscomité. De sociale verkiezingen vinden om de vier jaar plaats, volgend jaar in 7.000 bedrijven. Ze zijn een hoogtepunt voor de democratie.

De rechter had amper zijn vonnis voorgelezen, of er barstte een uitbundig applaus uit bij de vele milieu-activisten in de zaal. Twaalf jongeren hadden in november 2018 een dag de kantoren van de bank Crédit Suisse in Zwitersland bezet en daarvoor in eerste aanleg vrij zware geldboetes gekregen. Maar nu oordeelde de rechter anders: “Ik besluit dat hun actie noodzakelijk en proportioneel was.”

Een toename van het busvervoer met 85% in één jaar, minder autogebruik, minder asociaal gedrag en tevreden reizigers. Duinkerke toont dat beter en gratis openbaar vervoer wel degelijk werkt.

Parlementsleden die meer dan 11.000 euro per maand verdienen, een Europese Commissie die de multinationals op handen draagt … Welkom in de wondere wereld van de Europese Unie. Marc Botenga, europarlementslid voor de PVDA, leert die wereld van binnenuit kennen en deelt zijn eerste ervaringen met ons.