Ex-drugverslaafde: “Geen gram minder drugs op straat door ‘war on drugs’”

Tonny Van Montfoort: “Ik zou mensen willen vragen om open te staan en op te komen voor de zwakkeren. Daar horen ook mensen met een verslaving bij.” (Foto Solidair, Mara De Belder)
Tonny Van Montfoort: “Ik zou mensen willen vragen om open te staan en op te komen voor de zwakkeren. Daar horen ook mensen met een verslaving bij.” (Foto Solidair, Mara De Belder)
Thema's
Gezondheid

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

EX-drugverslaafde reactie Solidair nr4 Pag 26 Tony is verslavingservaringsdeskundige als ex-verslaafde. Het verhaal is erg éénzijdig. Er zijn meerdere aspecten aan verslaving: bv: lichamelijk, de maatschappij en de verslaafde haar/ zijn positie. Waarschijnlijk zijn sommige personen lichamelijk of geestelijk vlugger aangetrokken tot verslavende producten. Ik ben daarin helemaal géén specialist. De belangrijkste leemten aan dit artikel vind ik: dat er niets wordt gezegd over de rol van familie en de dichte omgeving van verslaafden én dat de mensen met een verslaving expliciet als zwakkeren in de samenleving benoemd worden waar meer begrip voor wordt gevraagd. Dat is volgens mij een verdraaiing van de feiten die niemand vooruit helpt. De maatschappij gaat alleen vooruit als we samen ons organiseren om dergelijke problemen die in onze maatschappij zeer wijd verspreid zijn en zelfs politiek gebruikt worden; zie Michael Parenti (prof VS die het tolereren en introduceren van drugs en andere verslavende producten als een politieke keuze van de gevestigde macht ziet tegen de uit de maatschappij gevallen groepen), op een assertieve manier te beheersen. Ik ben zelf actief in een zelfhulpgroep voor familie en kennissen van verslaafden. Hoe denk jij dat deze groep verslaving van zijn onmiddelijke naaste ervaart? Vaak wordt ook het leven van de familie/ naasten van verslaafden volledig of intensief geruïneerd of beschadigd. Ok wij hebben ook onze rol en verantwoordelijkheid net als iedereen. Wij werken anoniem omdat dat het beste werkt bij dergelijke diepgaande ervaring. Ondanks dat wij de leden van onze zelfhulpgroep allemaal zeer pijnlijke ervaringen heb ben meegemaakt vragen wij géén medelijden van anderen. Naast onze zelfhulpgroep zijn er ook zelfhulpgroepen van verslaafden waar we indirect mee in contact staan. Wij ervaren dat de meeste ex-verslaafden zeer hard zijn t.o.v. verslaafden. Daarom o.a. komt de expliciete vraag om open te staan voor de verslaafden mij erg vreemd over. Tegenwoordig zijn verslavingen in haast elke familie en elk bedrijf (minstens 10% van de werkers). Dus laten we ons organiseren tegen deze pijnpunten in de maatschappij! Welkom in de zelfhulpgroepen.

Op 7 februari betoogden in Brussel zo’n duizend werknemers van de Vlaamse woonzorgcentra voor meer personeel en betere zorg voor bewoners. PVDA-leden uit de zorgsector stapten mee en luisterden naar de bezorgdheden van hun collega’s.

Ze kuisen, strijken, schuren ... Elke dag. Toch zijn deze vrouwen nauwelijks zichtbaar. Ze werken als huishoudhulp met dienstencheques en vormen de op een na grootste groep loontrekkenden. Gaëlle Hardy en Agnès Lejeune lieten hen aan het woord in de documentaire “Au bonheur des dames?”

Vrouwenbeweging Femma brengt haar eigen voorstel in de praktijk en start een proefproject met een 30-urige werkweek. “De meerwaarde van het project moet in eerste instantie tot uiting komen in het leven van de mensen en niet op het vlak van bijvoorbeeld productiever werk”, zegt Ilse De Vooght van Femma.

Op de dag van de algemene staking vinden studenten voor het klimaat en syndicalisten elkaar aan het piket. Volgens vakbondsdelegee Tom Joosen hebben beide bewegingen dezelfde vijand. De klimaattransitie zal sociaal zijn, of ze zal niet zijn. De jongeren treden hem daarin volmondig bij.

De werkgeversorganisatie VBO wil minstens twee kerncentrales tien jaar langer openhouden. Ook N-VA verdedigt dat idee. Kernenergie is nochtans niet veilig, niet duurzaam en veel te duur.

Sign for my Future wil de grootste klimaatcampagne ooit zijn in België. Met een petitie vragen bedrijfsleiders, media en middenveldorganisaties een ambitieus klimaatbeleid. Maar de aanwezigheid van een aantal multinationals doet vragen rijzen. Hebben grote vervuilende bedrijven als BNP Paribas Fortis, Unilever of EDF Luminus werkelijk hun plaats in een campagne voor het klimaat?

Venezuela is al dagenlang de speelbal van een enorme krachtmeting tussen grote (en minder grote) machten uit alle hoeken van de wereld. Solidair wil proberen enige klaarheid te scheppen en publiceert daarom enkele artikels uit de kranten L'Humanité en Unsere Zeit waarin de huidige crisis en de inzet ervan geanalyseerd worden.

De gele hesjes komen op tegen de toplonen van politici. En terecht, maar de echt rijken zijn niet de politici. De echt rijken zijn degenen die de politiek naar hun pijpen doen dansen: de CEO’s en aandeelhouders van grote bedrijven. Dat blijkt duidelijk uit een onderzoek van het Japanse gerecht naar een van die hoge pieten: Carlos Ghosn, de topman van de Renault-groep.
Veel mensen zijn woedend over het beleid van de traditionele partijen. Het Vlaams Belang doet alsof het de belangen van het volk verdedigt, maar in haar daden zien we een partij die ten dienste staat van de rijken. Vijf veelzeggende feiten over het Vlaams Belang die je absoluut moet weten.

Duizenden jongeren komen al drie weken na mekaar op straat om van de regering een ambitieuzer klimaatplan te eisen. Tegelijk zien we dat in 2018 slechts één op twee treinen stipt op tijd reed. Kan de minachting van de overheid voor de gerechtvaardigde eisen van de jonge klimaatbeweging nog meer symbolisch zijn? Toevallig werden gisteren in de Kamercommissie Infrastructuur vakbonden en spoordirectie gehoord over de slechte prestaties van de NMBS op het vlak van stiptheid.