Els, verpleegkundige: “Werken in de ouderenzorg? Ik kan het niet meer”

Foto George Hodan / PublicDomainPictures
Foto George Hodan / PublicDomainPictures

Commentaar toevoegen

Reacties

iets dat ik niet begrijp :"verzet sterk en groot genoeg is en de regering niet anders meer kan dan toegeven. " waar in het contract staat dat de regering MOET toegeven? Ik denk dat als iedereen behalve de 'regering' zelf , A wil en de regering B wil , er niets kan gedaan worden op basis van het contract om ervoor te zorgen dat A gedaan word. Om de eenvoudige reden dat er GEEN contract is. Of dat als er dan toch een contract zou zijn er geen sanctie is op contractbreuk.
ik ben niet van plan naar een 'rusthuis' te vertrekken en hoop dat tegen die tijd de mensen zelf mogen beslissen of ze hun leven willen rekken of er een eind aan maken.
sinds blauw en geel aan de macht is gaat alles snel bergaf voor de werkende bevolking. Armoede groeit aan een snel tempo . De facturen stijgen ongelooflijk snel . Lander werken ook voor de mensen die reeds begonnen zijn op hun 14 jaar. Deze zijn de dupe . Kortom we moeten van deze regering af . Op alles word er besnoeid . En alles word snel duurder . En we moeten in de pas lopen anders beboet . Kortom een stront beleid .
Ik werk als VPK op een acute geriatrie in een ziekenhuis in A'pen en ook bij ons kunnen wij niet de menselijke zorg toedienen die patiënten verdienen,moet ik als vpk multitasken zoals administratie-medicatie uitdelen-wondzorg-parameters-telefoons-mensen in vervoer zetten die naar een onderzoek moeten(is telkens naar de desk lopen omdat daar de computer staat)...wij hebben geen tijd meer om een praatje te doen met ptn , het is racen tegen de klok elke dag opnieuw, dikwijls staan we als vpk alleen owv zieken-verlof van collega's-geen eigen secretaresse (geen budget voor), met 24 ptn die gewassen en verzorgd moeten worden en dat is heel ruim per pt en ja daar worden wij kwaad van en gaan overprikkeld en uitgeput naar huis na een shift om dan voor ons gezin te gaan zorgen.Resultaat : véél zieken en dat kost ook geld , het is kwestie van de juiste prioriteiten te bekijken en zoals het nu gaat is de menselijkheid ver te zoeken.Collega's die aan hun laatste 6 mnd zitten en dan te horen dat ze toch niet op pensioen mogen en nog even 2 jaar langer moeten werken...die vallen ziek en geef ze eens ongelijk maar die blijven wel op de personeelslijst staan en worden dus niet vervangen...dat mogen wij allemaal opvangen...wij zijn moe !

Elke dag maakt Solidair een selectie van nieuwsberichten uit de internationale pers.

India telt op 25 maart 2020 562 bevestigde besmettingen van het coronavirus.

Een verhaal dat hoop geeft te midden deze crisis. De 15.000 werknemers van de Seat-autofabriek in Barcelona gaven een andere bestemming aan de productie in hun fabriek. Ze werken nu samen met de werkneemsters van naaiatelier Pronovias. In plaats van trouwjurken en auto’s maken ze nu samen materiaal voor het personeel in de zorgsector.

Een onthaalmedewerker met de slappe lach? Dat wil zeggen dat de stoom er even af moet. Humor houdt de onthaalmedewerkers bij Geneeskunde voor het Volk op de been. De telefoon staat niet stil in wat het zenuwcentrum van de praktijk geworden is.

Elke dag maakt Solidair een selectie van nieuwsberichten uit de internationale pers. De stand van zaken over het aantal slachtoffers, maar ook over hoe de werkende klasse strijdt tegen het establishment dat de winst laat primeren op gezondheid.

Hamza El Moukhtari is eerstelijnspsycholoog bij Geneeskunde voor het Volk in Deurne. Ook hij zag zich midden maart genoodzaakt zijn praktijk helemaal anders aan te pakken. Patiënten in de kou laten staan, is geen optie. Met de hulp van veel vrijwilligers is de nodige opvolging verzekerd.

Tweede verslag van spoedarts Natalie Eggermont. De nachtshift op spoed. Er is geen zekerheid over hoe de crisis zich verder zal ontwikkelen. Blijven vechten. En stoom aflaten bij elkaar. Over het tekort aan materiaal en de hemeltergende politieke keuzes.

Een paar uur voor de stemming over de bijzondere machten in België baart de stemming over haar grote zus in Frankrijk (wet

"Ik verbind mij ertoe om alleen beslissingen te nemen om de crisis aan te pakken”, zei premier Sophie Wilmes. Maar op 18 maart vaardigt ze een ministerieel besluit uit waardoor winkels van 7 tot 22 uur open kunnen zijn. Ze krabbelde dan wel terug, toch wordt gevreesd dat achter de strijd tegen het virus een asociale agenda schuilt.

Iedereen moet zich zoveel mogelijk afzonderen, maar zorgverleners blijven dag en nacht door de gangen van het rusthuis lopen om onze bejaarden te verzorgen, ondanks de risico’s. In dit vierde luik van onze reeks Berichten van de frontlinie kijken we naar de dagelijkse realiteit in de rusthuizen.