Als de winsthonger van de vleesindustrie slachtafval op ons bord legt

Foto Koen Blanckaert / Belga
Foto Koen Blanckaert / Belga

Commentaar toevoegen

Reacties

Meer dan twintig jaar onderhield en herstelde ik machines in de vleesindustrie. De toestanden die ik daar meemaakte grenzen aan het ongelooflijke. Die stank van rottend vlees en de wriemelende maden op die machines zal ik nooit vergeten. Het is natuurlijk al geld wat telt in het regime waarin we leven en die bazen van de voedselindustrie zijn geen haar beter dan de andere bazen. De ministers zullen wel hun elite beenhouwer hebben; het "plebs" mag drek vreten. Verantwoordelijkheid kennen ze niet bij de hoge heren en dames arbeider-haters. Dan is er ook nog het slaan op die dieren, alsmaar slaan en schoppen. Dit stopt niet. Wie zijn hier de beesten ? Ik vrees dat hier geen verandering in zal komen, zeker niet vanuit die regering want dit gaat zo al jaren en jaren en van de ene smeerlapperij naar de volgende.
Iets belangrijks ben ik vergeten : er zijn mensen in de vleesindustrie die hun werk serieus nemen en waar men bij manier van spreken van de vloer kan eten. Die machines zijn héél proper, stinken niet en worden goed onderhouden. Daar heb ik respect voor en het is heel spijtig dat zij de dupe zijn van de wantoestanden van hun collega's. Enkel zij zouden mogen werken in die industrie en al die anderen horen daar niet thuis. Wees verzekerd : die minderheid, die échte ambachtelijke ('kleine') beenhouwers, die zijn bekend in de sector. De rest zou van schaamte in de grond mogen zakken, het zijn niets ontziende geldwolven. Wat kan men verwachten van mensen die knoeien met eten voor anderen ? Wat zijn dat ? Hoe dom kan men zijn ? Hoe laag kan iemand vallen ? Heeft dat geen zelfrespect ? Hun reactie kan ik voorspellen : woede of uitlachen ! Eigen schuld, dikken boelt !

Vorige week sloegen de Italiaanse inlichtingendiensten alarm: in het zuiden van het land dreigt een "sociale opstand". In Palermo beschermt de politie supermarkten tegen een bevolking die haar boodschappen niet meer kan betalen. Solidair sprak met vijf jonge Zuid-Italianen, actief in een partij, een vakbond of een andere vereniging en de solidariteit mee organiseren.

Naast het personeel in de zorg en de essentiële sectoren, mogen we ook die andere helden niet vergeten: zij die zich inzetten om de verspreiding van het virus tegen te houden door zelf een lockdown af te dwingen. Door hun toedoen werden niet-essentiële bedrijven tijdelijk stilgelegd en konden ontelbare besmettingen voorkomen worden.

Lourdes Estevão de Araujo is vakbondsleidster van de SINDSEP, de vakbond van de werknemers in de overheidsadministratie in de Braziliaanse gemeente São Paulo. “Brazilië staat voor een belangrijke keuze”, zegt ze. Maatregelen nemen om de coronapandemie terug te dringen of het gezondheidsstelsel verder laten instorten. De extreemrechtse president Bolsonaro blijft de crisis minimaliseren. Maar hij krijgt veel tegenwind.

Cuba krijgt veel respect voor de internationale medische brigades die zelfs in Europa de gezondheidsdiensten van Italië en

Majid El Atrouss, vakbondsafgevaardigde van ACOD-Spoor in Brussel, beantwoordt onze vragen vanuit de kelder van zijn huis. Die heeft hij ingericht om zijn familie niet lastig te vallen met zijn werk. Maar opgesloten zit hij daar niet. Elke dag trekt hij naar het werk. De treinen doen rijden? Ja, maar daarbij moet de gezondheid van iedereen beschermd zijn.

Geneeskunde voor het Volk test vandaag tussen 9 en 14 uur het volledige zorgpersoneel en alle bewoners van het woonzorgcentrum Zilverbos in Zelzate op COVID-19. “Er zijn dringend extra maatregelen nodig om onze ouderen en hun verzorgers te beschermen. Met ons pilootproject vestigen we de aandacht op de noodzaak om maximaal te testen", stelt Sofie Merckx, huisarts bij GVHV en volksvertegenwoordiger van de PVDA.

De verpleegkundigen van Geneeskunde voor het Volk in Zelzate hebben vandaag een belangrijke sociale opdracht. Voor heel wat mensen zijn zij de enigen die nog over de vloer komen. Sofie De Pauw vertelt over hun dubbele taak: als mens én hulpverlener.

Yuksel Kalaz is PVDA-gemeenteraadslid in Gent, en ACV-delegee bij de Gentse afvalintercommunale Ivago. In deze coronatijden houdt hij een dagboek bij. “Mensen zitten met veel vragen. Ik probeer hen zo goed mogelijk te antwoorden en te helpen. Op die manier zet ik online mijn werk als delegee en gemeenteraadslid voort.”

Elke dag maakt Solidair een selectie van nieuwsberichten uit de internationale pers.

Eind maart sloot de federale regering een akkoord met de bankensector. Er komt een staatsgarantie op alle leningen van banken aan bedrijven. Zo kunnen kmo’s en zelfstandigen blijven lenen om te overleven. Amper een week later kondigde de bank BNP Paribas Fortis aan dat ze een dividend van liefst 1,9 miljard euro zou uitkeren aan haar aandeelhouders (al moest ze dat idee onder grote druk onmiddellijk weer intrekken). Het akkoord heeft dan ook veel weg van een blanco cheque aan de banken en grote bedrijven.