Als de winsthonger van de vleesindustrie slachtafval op ons bord legt

Foto Koen Blanckaert / Belga
Foto Koen Blanckaert / Belga

Commentaar toevoegen

Reacties

Meer dan twintig jaar onderhield en herstelde ik machines in de vleesindustrie. De toestanden die ik daar meemaakte grenzen aan het ongelooflijke. Die stank van rottend vlees en de wriemelende maden op die machines zal ik nooit vergeten. Het is natuurlijk al geld wat telt in het regime waarin we leven en die bazen van de voedselindustrie zijn geen haar beter dan de andere bazen. De ministers zullen wel hun elite beenhouwer hebben; het "plebs" mag drek vreten. Verantwoordelijkheid kennen ze niet bij de hoge heren en dames arbeider-haters. Dan is er ook nog het slaan op die dieren, alsmaar slaan en schoppen. Dit stopt niet. Wie zijn hier de beesten ? Ik vrees dat hier geen verandering in zal komen, zeker niet vanuit die regering want dit gaat zo al jaren en jaren en van de ene smeerlapperij naar de volgende.
Iets belangrijks ben ik vergeten : er zijn mensen in de vleesindustrie die hun werk serieus nemen en waar men bij manier van spreken van de vloer kan eten. Die machines zijn héél proper, stinken niet en worden goed onderhouden. Daar heb ik respect voor en het is heel spijtig dat zij de dupe zijn van de wantoestanden van hun collega's. Enkel zij zouden mogen werken in die industrie en al die anderen horen daar niet thuis. Wees verzekerd : die minderheid, die échte ambachtelijke ('kleine') beenhouwers, die zijn bekend in de sector. De rest zou van schaamte in de grond mogen zakken, het zijn niets ontziende geldwolven. Wat kan men verwachten van mensen die knoeien met eten voor anderen ? Wat zijn dat ? Hoe dom kan men zijn ? Hoe laag kan iemand vallen ? Heeft dat geen zelfrespect ? Hun reactie kan ik voorspellen : woede of uitlachen ! Eigen schuld, dikken boelt !

Voor Anne-Emmanuelle Bourgaux, een gepassioneerde grondwetspecialiste met een passie, was het algemeen stemrecht een funda

Ruim zeshonderd kunstenaars uit diverse disciplines trokken vanochtend van station Brussel Centraal naar het Vlaams Parlement. Daar stelde de Vlaamse Minister-President zijn fel betwiste cultuurnota voor. “Cultuur is solidair”, klonk het eensgezind. De sector verbindt zijn strijd uitdrukkelijk aan die van alle sectoren die door de besparingswoede worden getroffen.

Tweeduizend mensen uit de cultuursector verzamelden gisteren in de Brusselse Beursschouwburg. Op initiatief van State of the Arts werd overlegd over mogelijke antwoorden op de drastische besparingen die de regering Jambon aan de cultuursector oplegt.

“Wij vragen geen wonderen en al helemaal niet meer loon, we vragen gewoon dat onze job van chauffeur weer aangenaam wordt”, zo vat een chauffeur/vakbondsman van de stelplaats Grimbergen het probleem bij De Lijn samen. Hij is er zeker van dat de staking van morgen woensdag in heel Vlaanderen een succes wordt. “Elke chauffeur zal het je vertellen: er moet nu dringend iets gebeuren of het gaat helemaal ontploffen.”

Begin oktober begon in Chili een protestbeweging tegen de verhoging van de prijzen van het openbaar vervoer in de hoofdstad Santiago. Op 28 oktober haalden de actievoerders hun slag thuis: de aangekondigde prijsverhoging gaat niet door. Maar dat is niet het enige gevolg van de beweging.

Evo Morales, huidig president van Bolivia, werd op zondag 10 november gedwongen om af te treden, door een staatsgreep. Geconfronteerd met straatgeweld en muiterij van de politie had hij de keuze tussen verder escalerend conflict of ontslag. Maar wat is de echte inzet van deze staatsgreep?

De vakbonden bij de VRT komen in verzet en roepen iedereen die de democratie wil verdedigen op om zich daarbij aan te sluiten.

Overzicht van de inhoud van ons november-decembernummer. Met een abonnement lees je deze artikels niet alleen sneller, je krijgt er ook nog foto's, tekeningen en heel wat extra berichten bovenop.

In Chicago zijn de leerkrachten en het onderwijspersoneel, samen 35.000 mensen, voor de tweede keer in zeven jaar in staking. Opnieuw is de lerarenvakbond de motor van een sociale beweging. De stakers zijn het niet eens met het sinds lang gehanteerde principe dat vakbonden alleen eisen mogen stellen rond arbeidsomstandigheden, loon en vergoedingen.

Het Deense model is voor een aantal Vlaamse politici een voorbeeld. Verschillende maatregelen van de recent gevormde Vlaamse regering zijn er door geïnspireerd. Theo Francken en het Vlaams Belang lopen er mee te koop en zelfs sommige sp.a'ers zien er wel iets in, in navolging van de Deense sociaaldemocraten. Sommigen zien het zelfs als een inspiratiebron voor een federale regering met N-VA en socialisten. Reden te meer om dat “model” eens onder de loep te nemen.