Als de winsthonger van de vleesindustrie slachtafval op ons bord legt

Foto Koen Blanckaert / Belga
Foto Koen Blanckaert / Belga

Commentaar toevoegen

Reacties

Meer dan twintig jaar onderhield en herstelde ik machines in de vleesindustrie. De toestanden die ik daar meemaakte grenzen aan het ongelooflijke. Die stank van rottend vlees en de wriemelende maden op die machines zal ik nooit vergeten. Het is natuurlijk al geld wat telt in het regime waarin we leven en die bazen van de voedselindustrie zijn geen haar beter dan de andere bazen. De ministers zullen wel hun elite beenhouwer hebben; het "plebs" mag drek vreten. Verantwoordelijkheid kennen ze niet bij de hoge heren en dames arbeider-haters. Dan is er ook nog het slaan op die dieren, alsmaar slaan en schoppen. Dit stopt niet. Wie zijn hier de beesten ? Ik vrees dat hier geen verandering in zal komen, zeker niet vanuit die regering want dit gaat zo al jaren en jaren en van de ene smeerlapperij naar de volgende.
Iets belangrijks ben ik vergeten : er zijn mensen in de vleesindustrie die hun werk serieus nemen en waar men bij manier van spreken van de vloer kan eten. Die machines zijn héél proper, stinken niet en worden goed onderhouden. Daar heb ik respect voor en het is heel spijtig dat zij de dupe zijn van de wantoestanden van hun collega's. Enkel zij zouden mogen werken in die industrie en al die anderen horen daar niet thuis. Wees verzekerd : die minderheid, die échte ambachtelijke ('kleine') beenhouwers, die zijn bekend in de sector. De rest zou van schaamte in de grond mogen zakken, het zijn niets ontziende geldwolven. Wat kan men verwachten van mensen die knoeien met eten voor anderen ? Wat zijn dat ? Hoe dom kan men zijn ? Hoe laag kan iemand vallen ? Heeft dat geen zelfrespect ? Hun reactie kan ik voorspellen : woede of uitlachen ! Eigen schuld, dikken boelt !

We zijn vandaag 60 jaar na de onafhankelijkheid van Congo.

De wereld beleeft momenteel de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog.

De uitbraak van het coronavirus in het Duitse vleesbedrijf Tönnies wijst op problemen in de lokale vleesproductie.

Het Instituut voor Marxistische Studies (IMAST) organiseert al meer dan twintig jaar de Marxistische Universiteit.

Donderdag 18 juni zou in het federaal parlement een voorstel gestemd worden zodat cultuurwerkers die momenteel zonder sociaal vangnet zitten, tijdelijk een werkloosheidsuitkering zouden kunnen krijgen. Extra zuurstof voor mensen die al 100 dagen zonder inkomen zitten. Een maatregel die meer dan nodig is en ook de nodige steun leek te hebben bij politici.

Het coronavirus heeft ook de hoge financiële kringen en miljardairs getroffen, maar dankzij de actieve steun van de regeri

De aanpak van de coronacrisis legt op een pijnlijke manier de complexiteit van de Belgische institutionele structuur bloot

Gisteren werd bekend dat de Belgische overheid met 20 à 25 miljoen euro over de brug komt voor de directie van Aviapartner. Dat terwijl de waarde van dat bedrijf niet eens hoger is. Wat is hier aan de hand? “Met deze deal verliest niet enkel het gedupeerde personeel van Swissport, maar ook dat van Aviapartner. Het is tijd voor een structurele en duurzame oplossing voor onze luchthaven”, zegt Maria Vindevoghel, PVDA-volksvertegenwoordigster en zelf ex-werkneemster op de luchthaven.”

Als de kolonisten naar Congo keken, zagen ze vooral de bodemrijkdommen die ze de bevolking konden ontnemen.

Tijdens de coronacrisis werd duidelijk dat een sterke nationale publieke gezondheidszorg onmisbaar is en dat het zorg- en