23 maart 1971: veldslag om het bestaansrecht van de boer

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Zeer juiste informatie. Mijn ouders hebben ook een landbouwbedrijf gerund tot in 1992. Hoewel ikzelf geboren ben in 1960 kan ik mij de situatie van 1971 nog zeer goed voor de geest halen. Mijn ouders hebben toen ook zware investeringen gedaan om het bedrijf uit te breiden om het inkomen ietwat op peil te houden. 40 melkkoeien was toen al redelijk groot. In de dag van vandaag is het er zeker niet beter op geworden. Landbouwbedrijven zijn nog veel groter geworden ten koste van nog veel minder boeren. De boeren die overblijven zitten met een immens grote schuldenlast en de prijzen die ze voor hun producten krijgen zijn nog lager dan vroeger. Anderzijds moet de consument diezelfde producten fors betalen in de winkel wat het bewijs bevestigd dat de tussenhandel de grote winsten pakt. In al die jaren is er eigenlijk nog niets veranderd , integendeel het is zelfs nog verslechterd. Het is niet voor niets dat er steeds minder boeren zijn en hun aantal zal blijven zakken. Waar dit ooit op resulteert weet ik eerlijk gezegd zelf niet , maar zowel boer als consument zal er niet beter op worden. Ik vind het in ieder geval waardevol dat jullie over dit thema een artikel schrijven met zeer correcte informatie. Jullie weten echt hoe de vork aan de steel zit.

Op 7 februari betoogden in Brussel zo’n duizend werknemers van de Vlaamse woonzorgcentra voor meer personeel en betere zorg voor bewoners. PVDA-leden uit de zorgsector stapten mee en luisterden naar de bezorgdheden van hun collega’s.

Ze kuisen, strijken, schuren ... Elke dag. Toch zijn deze vrouwen nauwelijks zichtbaar. Ze werken als huishoudhulp met dienstencheques en vormen de op een na grootste groep loontrekkenden. Gaëlle Hardy en Agnès Lejeune lieten hen aan het woord in de documentaire “Au bonheur des dames?”

Vrouwenbeweging Femma brengt haar eigen voorstel in de praktijk en start een proefproject met een 30-urige werkweek. “De meerwaarde van het project moet in eerste instantie tot uiting komen in het leven van de mensen en niet op het vlak van bijvoorbeeld productiever werk”, zegt Ilse De Vooght van Femma.

Op de dag van de algemene staking vinden studenten voor het klimaat en syndicalisten elkaar aan het piket. Volgens vakbondsdelegee Tom Joosen hebben beide bewegingen dezelfde vijand. De klimaattransitie zal sociaal zijn, of ze zal niet zijn. De jongeren treden hem daarin volmondig bij.

De werkgeversorganisatie VBO wil minstens twee kerncentrales tien jaar langer openhouden. Ook N-VA verdedigt dat idee. Kernenergie is nochtans niet veilig, niet duurzaam en veel te duur.

Sign for my Future wil de grootste klimaatcampagne ooit zijn in België. Met een petitie vragen bedrijfsleiders, media en middenveldorganisaties een ambitieus klimaatbeleid. Maar de aanwezigheid van een aantal multinationals doet vragen rijzen. Hebben grote vervuilende bedrijven als BNP Paribas Fortis, Unilever of EDF Luminus werkelijk hun plaats in een campagne voor het klimaat?

Venezuela is al dagenlang de speelbal van een enorme krachtmeting tussen grote (en minder grote) machten uit alle hoeken van de wereld. Solidair wil proberen enige klaarheid te scheppen en publiceert daarom enkele artikels uit de kranten L'Humanité en Unsere Zeit waarin de huidige crisis en de inzet ervan geanalyseerd worden.

De gele hesjes komen op tegen de toplonen van politici. En terecht, maar de echt rijken zijn niet de politici. De echt rijken zijn degenen die de politiek naar hun pijpen doen dansen: de CEO’s en aandeelhouders van grote bedrijven. Dat blijkt duidelijk uit een onderzoek van het Japanse gerecht naar een van die hoge pieten: Carlos Ghosn, de topman van de Renault-groep.
Veel mensen zijn woedend over het beleid van de traditionele partijen. Het Vlaams Belang doet alsof het de belangen van het volk verdedigt, maar in haar daden zien we een partij die ten dienste staat van de rijken. Vijf veelzeggende feiten over het Vlaams Belang die je absoluut moet weten.

Duizenden jongeren komen al drie weken na mekaar op straat om van de regering een ambitieuzer klimaatplan te eisen. Tegelijk zien we dat in 2018 slechts één op twee treinen stipt op tijd reed. Kan de minachting van de overheid voor de gerechtvaardigde eisen van de jonge klimaatbeweging nog meer symbolisch zijn? Toevallig werden gisteren in de Kamercommissie Infrastructuur vakbonden en spoordirectie gehoord over de slechte prestaties van de NMBS op het vlak van stiptheid.