Sébastien Pocognoli: "De taal van het voetbal is universeel"

Op zaterdag 12 juni, om 21 uur, zullen de Rode Duivels tegen Rusland hun eerste wedstrijd van het EK voetbal spelen. Over een paar weken is het dus zover, dan begint het EK … van 2020. Tijd voor een babbel met Sébastien Pocognoli (ex-Rode Duivel) over voetbal en andere dingen.

“Als er tijdens internationale competities wedstrijden worden gespeeld, valt het land stil. Iedereen kijkt gebiologeerd naar dezelfde beelden. Het zijn momenten die mensen samenbrengen, die we op grote schaal met elkaar delen. Een zeldzaamheid in deze tijden, maar o zo mooi … Het vorige WK heb ik gevolgd zoals de meeste mensen, samen met vrienden heb ik naar de wedstrijden gekeken. Zo’n toernooi beleef je samen: praten over een actie, discussiëren over een speler, over een beslissing van de scheidsrechter, … Een wedstrijd duurt 90 minuten, er is meer dan voldoende voer voor discussie! In deze tijden kijkt iedereen daar naar uit. We willen samen zijn met anderen, om een wedstrijd te volgen of iets anders te doen…”
We hopen dat we de wedstrijden van de Rode Duivels samen met vrienden of familie kunnen volgen en na afloop op de overwinning kunnen klinken. Sébastien Pocognoli hoopt dat ook. Een gesprek in een Brusselse club, met een speler met een Luiks accent en een Italiaanse naam, die ook in Vlaanderen zeker geen onbekende is.

Denkt u dat de Rode Duivels een kans maken?

Sébastien Pocognoli. Ze behoren duidelijk tot de favorieten, samen met nog twee of drie andere landen. Maar stel dat ze winnen en die titel niet met de supporters kunnen vieren… Dat zou niet hetzelfde voelen.

Voetbal: "Super League" voor de superrijken

Op de Olympische Spelen van 2008 werden jullie vierde. Hoe was de sfeer in de kleedkamer van de Rode Duivels?

Sébastien Pocognoli. Uitstekend. Net als nu. We hebben een ploeg waar verschillende culturen en achtergronden samenkomen. Dat is een rijkdom. De tweede troef van deze generatie is dat de jongens samen groot zijn geworden, ze kennen elkaar. De sterkte van onze nationale ploeg, en dat is toch al zo’n tien jaar zo, is dat er een enorm sterke band is, dat alle spelers één blok vormen, ook al spreken ze verschillende talen en zijn er spelers met een migratieachtergrond. De taal van het voetbal is universeel.

Lees verder onder de kader

Portret

13 caps voor de nationale ploeg, vierde op de Olympische Spelen van 2008, kampioen in Nederland met AZ Alkmaar, in België twee keer de beker gewonnen met Standard Luik, de promotie naar de Engelse premier league met Brighton en nu in België de promotie naar de hoogste klasse met Union Sint-Gillis. De 33-jarige Sébastien Pocognoli heeft een goedgevuld palmares. Voeg daarbij de gouden jaren bij Genk, waar het grote voetbalpubliek hem leerde kennen, zijn seizoenen bij Hannover en West Bromwich en zijn jeugdjaren bij RFC Seraing en het carrièreoverzicht van “Poco” is compleet.

Zijn doorzettingsvermogen, zijn ploeggeest, zijn bereidheid om alles te geven voor zijn club staan gebrand in het geheugen van de voetbalfans.

Bij elk interview benadrukt u het belang van het team. Waarom is dat zo belangrijk?

Sébastien Pocognoli. Ten eerste omdat ik geen supergetalenteerde voetballer ben en altijd de ploeg nodig heb om een hoog niveau te halen. Ik weet dat de ploeg beter werd als ik me ten dienste stelde van het team. Als alle 11 spelers dat doen, kun je prachtige resultaten neerzetten. Op het veld geef ik altijd liever een assist (de laatste, beslissende pass waarna iemand anders een doelpunt maakt, n.v.d.r.) dan dat ik zelf scoor.

Na 48 jaar speelt uw club, Union Sint-Gillis, een club met een van de mooiste erelijsten van dit land, opnieuw in de hoogste klasse.

Sébastien Pocognoli. Het is vreemd om in de huidige situatie een titel te winnen. Wat Union zo speciaal maakt, is de sfeer in het stadion. Dat is een enorme troef voor de spelers. De spelers vechten voor hun supporters. Zij kopen de kaartjes en dankzij hen kunnen wij van ons beroep leven. De supporters zijn een van de redenen waarom je als kind voetballer wilt worden.

Union is een volkse club, net als de meeste clubs waarvoor u gespeeld heeft. Is dat een bewuste keuze? Heeft u een voorkeur voor dat soort clubs?

Sébastien Pocognoli. In het leven zijn er bepaalde dingen waarmee je je identificeert. Voor mij zijn dat de volkse clubs, dat waren de clubs waarvan ik droomde. Zij hebben het soort supporters waarin ik me herken. Het is een sociale klasse waar ik heel erg van hou. Het zijn die mensen die voor sfeer zorgen in de stadions.

Lees verder onder de video

Uw vader is arbeider en vakbondsman. Hebben jullie bepaalde karaktertrekken gemeen?

Sébastien Pocognoli. (Denkt heel lang na) In de jaren 1950 moesten mijn grootouders Italië verlaten. Ze kwamen naar België op zoek naar werk, maar hadden geen idee waar ze heen gingen. Ik heb de vruchten geplukt van de strijd die mijn grootouders en mijn ouders gestreden hebben. Dankzij hen is mijn leven makkelijker. Ook al ben ik zelf geen vakbondslid, ik heb het grootste respect voor mensen die opkomen voor hun rechten en die van anderen. Dat werkt heel inspirerend. Het maakt me trots.
In algemene zin ben ik trots op mijn roots. Ik stam uit een Italiaanse familie, heb een Italiaanse naam, mijn kinderen hebben gemengd bloed. Die verscheidenheid is een rijkdom. De opkomst van extreemrechts maakt me bang, maar als ik naar het verleden kijk, zie ik wel dat mijn ouders en grootouders vaker het slachtoffer zijn geweest van racisme dan ik.
Het is de samenleving die de dingen moeilijk maakt. Extreemrechts wordt groter omdat de samenleving vierkant draait. Veel mensen zijn wanhopig en zoeken troost. De extreemrechtse partijen spelen in op die wanhoop. De geschiedenis leert ons dat extreemrechts sterk is wanneer de economie sputtert.

Toch lijkt u best optimistisch te zijn.

Sébastien Pocognoli. Natuurlijk, er is ook hoop. Al die jongeren die op straat komen om hun stem te laten horen over onderwerpen die volgens mij terecht steun verdienen, denk maar aan het klimaat. Dat stemt me optimistisch. Het coronavirus heeft ons bewust gemaakt en over veel dingen doen nadenken.
Ik denk vaak aan de mensen in de zorgsector, aan iedereen die moest blijven werken en zich zo aan risico’s moest blootstellen, aan al de mensen die naar oplossingen zoeken, aan onze grootouders die nu zo eenzaam zijn, aan de jongeren die na hun examens niet even iets kunnen gaan drinken, die niet gewoon jong kunnen zijn. Er zijn veel mensen in de samenleving die respect verdienen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, maar sommigen moeten echt wel veel harder roeien dan anderen.