Recent nieuws

Dilma Rousseff was president van 2011 tot 2016, toen ze door een staatsgreep werd afgezet. Haar voorganger, Lula zit in de gevangenis na een belachelijk proces onder leiding van een rechter die nu minister van Justitie is, dankzij de extreemrechtse president Jair Bolsonaro. Wat hebben de twee progressieve voormalige presidenten dan wel uitgespookt? Ze voerden een progressief beleid ... Dilma Rousseff is op ManiFiesta van 21 en 22 september.
Je collega ontvoerd, je buurjongen vermeend drugdealer en vermoord, je vriendin vals beschuldigd van terrorisme en gearresteerd. Wat doe je dan? In je schelp kruipen of met nog grotere overtuiging het verzet organiseren? We vroegen het Elmer Labog, ‘Ka Bong’, voorzitter van de militante Filipijnse vakbond KMU, voluit Kilusang Mayo Uno. Op ManiFiesta spreekt hij samen met ACV-voorzitter Marc Leemans over de kracht van internationale solidariteit.
Feestelijk, zonnig, geëngageerd en feministisch: Amparanoia is de ideale cocktail voor ManiFiesta. Komende uit Spanje, jongleert de groep met mestizo, ska, reggae en rock. Hun grootste kracht? Zangeres-gitariste Amparo Sanchez, die nog met Manu Chao op het podium stond. Een interview.

De drukpersen van Corelio Printing, de vroegere drukkerij Het Volk, in Erpe-Mere werden donderdag in de vooravond stilgele

Als PVDA-schepen van Wonen in Zelzate trek ik aan de alarmbel. De startnota van Vlaams formateur Bart De Wever heeft het over een subsidie- en bouwstop voor sociale woningen en wil het sociaal woningbestand in elke stad of gemeente betonneren op 9%. Dat is een complete miskenning van de sociale realiteit.

Het nieuws sloeg gisteren in als een bom: 26 werknemers van Fnac worden begin deze maand ontslagen. Omwille van “economische redenen”, zegt de directie. De werknemers laten zich niet voor de gek houden. De Franse groep Fnac-Vandenborre wil zich ontdoen van te lastige werknemers die gestreden hebben voor het behoud van de werkomstandigheden. Een reportage over de actie van de Fnacwerknemers van City2 in Brussel.

Aanhangers van extreemrechts lijken zichzelf steeds meer als onaantastbaar te beschouwen. Ze verkeren in een overwinningsroes, gesterkt door verkiezingsoverwinningen en in sommige landen deelname aan de macht. Het grootste probleem: veel traditionele partijen laten dit gedijen. Sommigen werken zelfs mee aan de normalisering van dit geweld.

Groot-Brittannië staat op stelten. Premier Boris Johnson mikt onverbloemd op een ‘no deal’ brexit, een uitstap zonder overeenkomst met de Europese Unie. Om ieder protest te smoren, wil hij het parlement simpelweg voor weken buitenspel zetten. Verontwaardiging alom, met een massaal ondertekende internetpetitie en honderdduizenden betogers in de Britse steden. Toch blijven veel gewone Britten achter een brexit staan – waarvoor ze in juni 2016 stemden, met een nipte meerderheid.

Revolutionaire massabetogingen en algemene stakingen brachten het dictatoriale regime van al-Bashir na dertig jaar eindelijk ten val op 11 april 2019. Er volgde een krachtmeting van vier maanden tussen de militairen en de Forces for Freedom and Change (FFC). Op 7 augustus kwam het tot een akkoord tussen de FFC en een deel van de militairen, verenigd in de militaire overgangsraad (TMC): er komt een overgangsregering en na drie jaar verkiezingen. Een belangrijk deel van de FFC, waaronder de vakbonden en de Soedanese Communistische partij, roepen op om de strijd voort te zetten. 
Salman Salma, de auteur van dit artikel neemt op ManiFiesta deel aan een debat over de volksopstanden in Soedan en Algerije.

In september 2019 komen de vieringen ter gelegenheid van de 75e verjaardag van de bevrijding volop op dreef. Met tal van officiële ceremonies. Voor progressieven is die bevrijding een van de belangrijkste sociaalpolitieke gebeurtenissen van de 20e eeuw.

Pagina's