Van wet-Renault tot wet-InBev, hoe werknemers beter beschermd moeten worden

Op 25 januari 2018 kondigde Carrefour een nieuwe herstructurering aan die in heel het land voor beroering zorgde. (Foto Solidair, Antonio Gomez Garcia)
Op 25 januari 2018 kondigde Carrefour een nieuwe herstructurering aan die in heel het land voor beroering zorgde. (Foto Solidair, Antonio Gomez Garcia)
 

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Ik redeneer vanuit het perspectief van een zelfstandige, je bouwt een buffer op omdat de omzet onvoorspelbaar is. Elk jaar meer omzet draaien is onmogelijk, maar dat economisch model streven we na ten koste van alles. Eén van de slechtste politici die we hebben is zonder twijfel Van Quickenborne, de uitspraak: "Het aandeelschap is de kern van de economie" in het parlement deed mijn tenen krullen. Als je zelfs de basis van wat economie is niet kent, wat doen je doen in de politiek? Aandeelhouders zijn eerder het gif van onze economie, multinationals hebben geen gezicht, enkel een CEO die ook geen enkele band met het land of personeel heeft. Het is een systeem voor mensen met kapitaal geld te verdienen zonder arbeid te leveren en eigenlijk bij te dragen aan de maatschappij, terwijl jij van de geboorte word wijsgemaakt dat om geld te verdienen dat je moet werken. Alle winst verlaat zo de onderneming, je kan 20 jaar een miljard winst maken maar 1 kwartaal slecht presteren is aanleiding tot ontslag. Daarom is het noodzakelijk dat er verplicht een buffer aangelegd word en men zou eerst bijvoorbeeld 50% van die buffer moeten opsouperen om te hervormen als er verlies gemaakt word vooraleer men tot ontslag overgaat. Deze week lees ik: "KBC maakt miljarden (2.6) winst," en "AGEAS maakt miljard winst". Je moet als Van Eetveld maar durven komen vertellen dat de bankentaksen te hoog zijn een de winstmarges onder druk zetten. Dit terwijl we geld verliezen door inflatie op de spaarboek, elk jaar de verzekeringen duurder worden. En hoeveel ontslagen zijn in die sector de laatste jaren niet gevallen? Je kan maar op 1 partij rekenen in dit land, en zelfs die willen ze weg door een kiesdrempel in te stellen waardoor het zeer moeilijk is om als kleine of nieuwe partij op te komen. Neem een voorbeeld aan Nederland.
Op 24 februari stemmen de Cubanen over het ontwerp van een nieuwe grondwet, na maandenlang overleg waarbij bijzonder veel aandacht is besteed aan sociale en maatschappelijke thema’s. En in een tijd met heel wat regionale spanning spreekt Washington dreigende taal.

Vandaag 22 februari betoogden zo'n 2.000 werknemers uit de zorgsector op initiatief van de drie  vakbonden uit de non-profit tegen de invoering van de persoonsvolgende financiering voor kinderen en jongeren met een handicap, dat Vlaams minister  Jo Vandeurzen (CD&V) nu ook voor minderjarigen met een beperking wil invoeren. Voor meerderjarigen met een handicap, bestaat dat al sinds 1 januari 2017 en die ervaring is zeker niet positief, vinden de betogers.

Op 7 februari betoogden in Brussel zo’n duizend werknemers van de Vlaamse woonzorgcentra voor meer personeel en betere zorg voor bewoners. PVDA-leden uit de zorgsector stapten mee en luisterden naar de bezorgdheden van hun collega’s.

Ze kuisen, strijken, schuren ... Elke dag. Toch zijn deze vrouwen nauwelijks zichtbaar. Ze werken als huishoudhulp met dienstencheques en vormen de op een na grootste groep loontrekkenden. Gaëlle Hardy en Agnès Lejeune lieten hen aan het woord in de documentaire “Au bonheur des dames?”

Vrouwenbeweging Femma brengt haar eigen voorstel in de praktijk en start een proefproject met een 30-urige werkweek. “De meerwaarde van het project moet in eerste instantie tot uiting komen in het leven van de mensen en niet op het vlak van bijvoorbeeld productiever werk”, zegt Ilse De Vooght van Femma.

Op de dag van de algemene staking vinden studenten voor het klimaat en syndicalisten elkaar aan het piket. Volgens vakbondsdelegee Tom Joosen hebben beide bewegingen dezelfde vijand. De klimaattransitie zal sociaal zijn, of ze zal niet zijn. De jongeren treden hem daarin volmondig bij.

De werkgeversorganisatie VBO wil minstens twee kerncentrales tien jaar langer openhouden. Ook N-VA verdedigt dat idee. Kernenergie is nochtans niet veilig, niet duurzaam en veel te duur.

Sign for my Future wil de grootste klimaatcampagne ooit zijn in België. Met een petitie vragen bedrijfsleiders, media en middenveldorganisaties een ambitieus klimaatbeleid. Maar de aanwezigheid van een aantal multinationals doet vragen rijzen. Hebben grote vervuilende bedrijven als BNP Paribas Fortis, Unilever of EDF Luminus werkelijk hun plaats in een campagne voor het klimaat?

Venezuela is al dagenlang de speelbal van een enorme krachtmeting tussen grote (en minder grote) machten uit alle hoeken van de wereld. Solidair wil proberen enige klaarheid te scheppen en publiceert daarom enkele artikels uit de kranten L'Humanité en Unsere Zeit waarin de huidige crisis en de inzet ervan geanalyseerd worden.

De gele hesjes komen op tegen de toplonen van politici. En terecht, maar de echt rijken zijn niet de politici. De echt rijken zijn degenen die de politiek naar hun pijpen doen dansen: de CEO’s en aandeelhouders van grote bedrijven. Dat blijkt duidelijk uit een onderzoek van het Japanse gerecht naar een van die hoge pieten: Carlos Ghosn, de topman van de Renault-groep.