Vakbonden hebben redenen te over om te staken

Op 23 augustus werd actie gevoerd tegen de minimumdienstverlening bij de NMBS. (Foto Belga)
Op 23 augustus werd actie gevoerd tegen de minimumdienstverlening bij de NMBS. (Foto Belga)
 

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

De privatisering van de spoorwegen is NU nog niet aan de orde, hein. Volgende week misschien wel ja, maar NU nog niet, hein. Neeneenee, NU zeker nog niet. Wat wel NU aan de orde is, is het ontslag van Brugs NV/A kopstuk Ann Soete uit de partij maar daar gaan we NU niet over spreken, hein. Vééééééél te delicaat.
Alle sectoren gelijk op straat, alles plat, als het moet een paar weken. Eens zien wat de 1% rijken en ministers dan gaan doen. Tis altijd maar op ons kap dat ze zitten. Kotsbeu worden we dat. veel babbelen ja maar daden? Ale allemaal tesamen de straat op. Belgie één, niet gelijk nu, alles appart, brengt niks, of toch niet veel op.
Redenen in overvloed om te staken. Over de liberalisering van de spoorwegen; Europa heeft deze plannen op tafel gelegd en volgens de laatste artikelen dat ik een aantal jaren gelde las zou dit plaatsvinden in 2023. Het EU-parlement heeft wel moeten inbinden, nationale regeringen mogen zelf de maatschappij aanduiden indien ze aan voorwaarden voldoen. Maar hierdoor word de NMBS hervormt om concurrentieel te zijn. Nu dat bij de NMBS bespaart kan worden is vrij duidelijk als men heel deze structuur ontleed, daar is al genoeg over geschreven. Maar men viseert weeral heet personeel. Het klopt dat in veel sectoren rare privileges zijn, de vraag is waarom deze er gekomen zijn. Van mij mogen ze deze afschaffen maar dan moet men een degelijk basisloon en pensioen krijgen. Een andere bekommernis is dat de vakbonden steun verliezen bij het volk. En ik ga eerlijk zijn, ik heb het gevoel dat het eigen portemonnee eerst is. Als de overheid een maatregel wil nemen taken ze meteen, maar als de nieuwe regeling dan niet van toepassing is op bestaande contracten maar enkel op de nieuwe dan is het letterlijk eigen zak eerst. Ik vind dat de vakbonden te weinig visie hebben op de langere termijn en niet strijden voor de volgende generatie maar enkel voor hun eigen privileges. Ik heb zelf bij de openbare dienst gewerkt en verschillende stakingen meegemaakt waar ik niet achter stond, het ging echt om banale kwesties terwijl niemand opkwam voor de belangrijke zaken. Vakbonden moeten zich herpakken zodat het volk als 1 blok erachter staat. De verhoging van de pensioenleeftijd, minimum dienstverlening en de flexi-jobs zijn onderhanden een rode lijn, maar kijk het is of komt er toch. Collectiviteit is dringend nodig. Zie Franrijk waar Macron de sectorale akkoorden aan banden wil leggen en men bij KMO's de mensen zelf willen laten onderhandelen. De verliezer zijn de arbeiders. Collectief staan de arbeiders sterker. Het is deze theorie, thatcherisme, dat men overal doordrukt. De vakbonden zijn nu meer dan ooit nodig (sinds ik geboren), het is aan hun om voor iedereen op te komen en tegelijk redelijkheid (soms is die zoek) te tonen zodat hun acties door heel de bevolking gedragen word. Staken is nu nodig.
De vakbonden zijn conservatief, hoe men het ook keert of draait. Ze zijn het slachtoffer van de verzuiling. Welke politieke overtuiging een arbeider ook heeft, het is een arbeider die werkt voor het welzijn van zijn gezin. Mochten de heren vakbondsleiders samen gaan zitten en een eenheidsvakbond vormen dan zouden ze veel meer impact hebben op de politieke besluitvorming en het welzijn van hun leden die nu nog steeds het slachtoffer zijn van het politieke spel. Mochten De Wever en consorten een eenheidsvakbond tegenover zich hebben dan zouden ze veel minder victorie kraaien. "Verdeel en heers" haalt, jammer genoeg, nog steeds de bovenhand ten opzichte van het welzijn van de mens in het algemeen, ongeacht zijn politieke overtuiging. Spijtig.....
N.VA = Niets Voor Anderen( bevolking!), maar álles voor mij ( 1%!)
De NVA bonzen zien met leedvermaak naar de arbeiders die niet in staat zijn om één front te vormen. Bij het spoor roeren de socialisten zich en de christelijke zuil kijkt zoals gewoonlijk de kat uit de boom. Laat de roden de kastanjes maar uit het vuur halen, als het lukt profiteren we wel mee van de bekomen resultaten, en als het niet lukt zijn we toch niets kwijt geraakt. Vakbonden moeten daar eens goed over nadenken. In onze huidige wereld moet het niet gaan over rood of groen maar over het welzijn van de arbeider die moet verdedigd worden tegen de graaizucht van enkelingen. De arrogantie van De Wever en consoorten kan alleen maar wankelen als ze geconfronteerd worden met een 'krachtig' eensgezind arbeidersfront. Ik kijk ook met enige verwondering naar de jaloerse reacties op de privileges van het spoorpersoneel. Tot op heden was dat personeel tevreden. NMBS mensen deden hun werk graag en met fierheid. Men neemt hun nu beetje bij beetje alles af en dan is men verwonderd dat er ongenoegen ontstaat. Enerzijds willen we een goed functionerend openbaar vervoer maar anderzijds maken we het personeel die dat moet verwezenlijken het leven zuur, gekker kan het niet. Wat is er belangrijker 4000 treinbestuurders alles afnemen en de ene staking na de andere riskeren of die mensen met rust laten en een perfect werkende spoorweg? Wat kost ons het verlenen van die privileges en hoeveel geld verliezen we door het gecreëerde ongenoegen met de steeds maar terugkerende stakingen als gevolg ? Of is het toch de afgunst die een doorslaggevende rol speelt onder het gewone volk dat elkander niets gunt?
Geachte heren; Staken helpt niet omdat de vakbonden teveel politiek getint zijn en het nog altijd de politici zijn die de topmannen van de vakbonden op de vingers tikken wanneer ze zogezegd te ver gaan en dan kruipen die vakbonden heel braafjes in hun mandje
Indien we niet meer mogen staken gaan we in een stap terug naar de jaren 30.Indien het ACV ook moest meestaken dan zouden we al een stuk sterker staan.Blijkbaar is mijn vakbond sterk met deze regering verbonden.Wat armoede betreft gaan we er sterk op achteruit alhoewel de N-VA beweert van niet.Niemand durft tonen dat ze in armoede moeten leven en enkel droog brood eten zonder beleg zodat hun kinderen niet zouden gepest worden op school omdat ze oude kleding moeten dragen,omdat ze de schoolrekening niet kunnen betalen.S'middags geen warm eten maar boterhammen van thuis enkel zuinig besmeert met boter.Geen ARMOEDE MHR DE -WEVER.Minder werkelozen,cijfers die ook uit de lucht gegrepen zijn.De tijdelijke contacten,de afdankingen tijdens de berekeningen worden ook niet in kaart gebracht.Arme mens,rijke miljarders.Elk 2 woorden maar een wereld van verschil.Met dank aan de regering Michael.

Het rommelt in de Duitse luchthavens. In alle grote luchthavens werd op 15 januari gestaakt met als inzet de loononderhandelingen voor de ongteveer 23.000 werknemers. De vakbond ver.di eist 20 euro per uur. Vooral de veiligheidsagenten die de passagiers, de vracht en de bagage controleren verdienen vandaag een stuk minder. Het artikel hieronder komt van de website van de vakbond ver.di.

In Frankrijk en België groeit de beweging  van de gele hesjes. De Franse president Emmanuel Macron probeert sinds midden november en het begin van de beweging tijd te winnen. Het jongste voorbeeld: een groot „nationaal debat” dat een anwtoord zou bieden op de verzuchtingen van de woedende werkers. Maar de gele hesjes trappen ook deze keer niet in de val.

In de volgende regering wil de N-VA absoluut de minister van Onderwijs leveren. Die moet dan een hervorming doorvoeren die ons wegleidt van het emanciperend onderwijs dat gelijkheid nastreeft.

Honderd jaar geleden maakte de “bloedige week” in Berlijn een einde aan de hoop op een andere maatschappij in Duitsland. Op 15 januari 1919 werden Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht, twee van de belangrijkste leiders van de opstand, om het leven gebracht. Een gebeurtenis die de deur openzetten voor de opkomst van het fascisme.

“Waarom zou een bedrijf dat winst maakt moeten besparen?” Dat de aangekondigde herstructurering en besparing bij Proximus als onvermijdelijk wordt voorgesteld, gaat er bij Michaël Lembregts niet in. Lembregts werkt al 15 jaar bij Proximus en is hoofdafgevaardigde voor ACOD.

“Wij spijbelen niet, we vechten voor onze toekomst.” Dat was de boodschap van de meer dan drieduizend scholieren die donderdagmorgen een dagje school oversloegen om in Brussel hun stem te laten horen voor het klimaat. En wat voor een stem!

PVDA-volksvertegenwoordiger Raoul Hedebouw reageerde onmiddellijk toen het (anti)sociale plan bij Proximus werd aangekondigd: “Dit is werkelijk onaanvaardbaar. Digitalisering moet dienen om het werk lichter te maken, niet om 2000 mensen op straat te zetten.” Als we naar de winstcijfers kijken, kunnen we gerust stellen dat het hier om beursgericht ontslag gaat. We kunnen ons bovendien vragen stellen bij de rol van de overheidsvertegenwoordigers bij Proximus.

Nora García Nieves was een van de voortreksters van de historische vrouwenstaking van 8 maart 2018 in Spanje. In september bracht ze op ManiFiesta het succesverhaal van de staking. De Spaanse vrouwen inspireren ook ons om van 8 maart een echte strijddag voor vrouwenrechten te maken.

Op 1 januari vierden de Cubanen feest. Zestig jaar geleden verdreven ze dictator Batista. Deze keer vierden ze de revolutie temidden een belangrijke bevraging, want Cuba is klaar voor een nieuwe grondwet en elke Cubaan kan eraan meewerken.

Wat onmogelijk leek, kregen de fastfoodwerkers, gezondheidswerkers, schoonmakers en leraars voor mekaar. In de staten Californië en New York wordt het wettelijk minimumuurloon alvast verdubbeld van 7,25 dollar naar 15 dollar. Vakbondsman Nicholas Allen vertelt over die inspirerende strijd.