Peter Mertens in de ‘jungle van Calais’: “Hier was ik niet op voorbereid”

Fotoreportage Solidair, han Soete
Fotoreportage Solidair, han Soete
Thema's
Immigratie

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Naar het schijnt zijn er genoeg opvangcentra in Frankrijk, maar daar willen ze niet naartoe.
Wat mij opvalt, is dat er over de risico's en gevaren voor chauffeurs niets verteld wordt. Waar was de partij deze zomer, toen de trucks op de snelwegen gestockeerd werden, zonder sanitair in de buurt, zonder bescherming? Weten jullie dat elke illegaal die door de Engelse douane gevonden wordt, een boete betekent van £2000 voor de chauffeur, £2000 voor de transportfirma en hetzelfde voor de overzetdienst of trein? En dat je als chauffeur een inverdenkingstelling als mensensmokkelaar kan verwachten? Waarom vragen ze geen asiel aan in Frankrijk?
Beste l'Ecluse, Natuurlijk is dat ook een drama voor de chauffeurs en eveneens voor de inwoners van Calais en omstreken. Het zal je maar overkomen in je achtertuin. Maar dat is NIET de schuld van de vluchtelingen. Dat is de schuld van een inderdaad 'falend asielbeleid'. Daar moeten we dan ook onze colère op richten en niet op deze mensen die, zoals de meesten onder ons, maar één betrachting hebben en dat is een waardig, veilig leven te kunnen leiden.

Op 7 februari betoogden in Brussel zo’n duizend werknemers van de Vlaamse woonzorgcentra voor meer personeel en betere zorg voor bewoners. PVDA-leden uit de zorgsector stapten mee en luisterden naar de bezorgdheden van hun collega’s.

Ze kuisen, strijken, schuren ... Elke dag. Toch zijn deze vrouwen nauwelijks zichtbaar. Ze werken als huishoudhulp met dienstencheques en vormen de op een na grootste groep loontrekkenden. Gaëlle Hardy en Agnès Lejeune lieten hen aan het woord in de documentaire “Au bonheur des dames?”

Vrouwenbeweging Femma brengt haar eigen voorstel in de praktijk en start een proefproject met een 30-urige werkweek. “De meerwaarde van het project moet in eerste instantie tot uiting komen in het leven van de mensen en niet op het vlak van bijvoorbeeld productiever werk”, zegt Ilse De Vooght van Femma.

Op de dag van de algemene staking vinden studenten voor het klimaat en syndicalisten elkaar aan het piket. Volgens vakbondsdelegee Tom Joosen hebben beide bewegingen dezelfde vijand. De klimaattransitie zal sociaal zijn, of ze zal niet zijn. De jongeren treden hem daarin volmondig bij.

De werkgeversorganisatie VBO wil minstens twee kerncentrales tien jaar langer openhouden. Ook N-VA verdedigt dat idee. Kernenergie is nochtans niet veilig, niet duurzaam en veel te duur.

Sign for my Future wil de grootste klimaatcampagne ooit zijn in België. Met een petitie vragen bedrijfsleiders, media en middenveldorganisaties een ambitieus klimaatbeleid. Maar de aanwezigheid van een aantal multinationals doet vragen rijzen. Hebben grote vervuilende bedrijven als BNP Paribas Fortis, Unilever of EDF Luminus werkelijk hun plaats in een campagne voor het klimaat?

Venezuela is al dagenlang de speelbal van een enorme krachtmeting tussen grote (en minder grote) machten uit alle hoeken van de wereld. Solidair wil proberen enige klaarheid te scheppen en publiceert daarom enkele artikels uit de kranten L'Humanité en Unsere Zeit waarin de huidige crisis en de inzet ervan geanalyseerd worden.

De gele hesjes komen op tegen de toplonen van politici. En terecht, maar de echt rijken zijn niet de politici. De echt rijken zijn degenen die de politiek naar hun pijpen doen dansen: de CEO’s en aandeelhouders van grote bedrijven. Dat blijkt duidelijk uit een onderzoek van het Japanse gerecht naar een van die hoge pieten: Carlos Ghosn, de topman van de Renault-groep.
Veel mensen zijn woedend over het beleid van de traditionele partijen. Het Vlaams Belang doet alsof het de belangen van het volk verdedigt, maar in haar daden zien we een partij die ten dienste staat van de rijken. Vijf veelzeggende feiten over het Vlaams Belang die je absoluut moet weten.

Duizenden jongeren komen al drie weken na mekaar op straat om van de regering een ambitieuzer klimaatplan te eisen. Tegelijk zien we dat in 2018 slechts één op twee treinen stipt op tijd reed. Kan de minachting van de overheid voor de gerechtvaardigde eisen van de jonge klimaatbeweging nog meer symbolisch zijn? Toevallig werden gisteren in de Kamercommissie Infrastructuur vakbonden en spoordirectie gehoord over de slechte prestaties van de NMBS op het vlak van stiptheid.