Oranje hesjes in opstand in Chileense havenstad

De solidariteit in de havenstad Valparaiso is groot
De solidariteit in de havenstad Valparaiso is groot
Thema's
Havens

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Een "niet contractuele" werkkracht is zo bijna slavery. Waar vakbonden, met onze grootouders jaren voor gevochten hebben, en honger geleden omdat er nog geen stakingsvergoeding bestond, dat pakken ze nu allemaal terug, en ze gieten dat in een overeenkomst tussen de regering en de Werkgevers. Een contractuele heeft nooit een idee van wanneer hij nog werkt of gaat stempelen. Ze hebben immers een "kutkontrakt" dat al na 3 maanden kan afgelopen zijn, of na 6 manden, enz... en een paar dagen ervoor weet je wanneer je eruit vliegt. Dat is een "vervanging" van de interims in mijn ogen. Een interim werknemer is veel duurder. Immers als er geen werk meer genoeg is, dan gaat de niet-contractuele eruit, ZONDER opzegtermijn en ZONDER opzegvergoeding. Een 25/30 jaar geleden al werd dat systeem al toegepast bij De POST. Dat was het begin van de privatisering, die dankzij de mannen van de VLD super werd aangeprezen, en ook in gang werd gezet. Mijn man was sorteerder met de nacht. Zo gebeurde het dat tellingen van het stuktal, en verkeerd gesorteerde brieven om de haverklap werden gecontroleerd. En het zal niemand verwonderen dat het aantal stuks dat je per minuut moest doen, een paar keer per jaar werd VERHOOGD !! Ietwat oudere sorteerders konden dat jong geweld niet aan en de goede contractuelen werden dan in hun plaats gezet, en dezen die niet meer volgden moesten dan de vuile jobkes gaan goen, zoals de containers bijtrekken, de zakken leegmaken, de sorteerbakjes leeg maken, enz.. enz.. En natuurlijk, zodra er "besparingen" waren, en een paar honderd man eruit moesten, werden die ouwe rakkers niet gespaard. Zij werden de eerste slachtoffers. En ZE WAREN EIGENLIJK NOG BLIJ OOK !! Want het gepest en achterbaks gedoe van hun chefs en de jongere garde dreef hen tot de rand van de afgrond. Velen met bun out, met depressie, enz.. wat dan een reden was tot ontslag. Ik weet het niet, want mijn man is reeds jaren veel te vroeg overleden (en De Post had daar voor een stuk zijn aandeel in) maar ik veronderstel niet dat de toestand nu beter is. De postbodes bellen zelfs niet meer aan met een aangetekend schrijven. Het voorgedrukte papiertje, waar ze alleen nog het uur van "aanbieden" en de naam moeten op bijvullen wordt zo maar in je brievenbus gedropt. Hoe kan het anders dat ik als gehandicapte 98 % van de tijd in de voormiddag thuis ben, en een aangetekende brief steeds in mijn brievenbus ligt. En als de pakjesdienst een pakket moet komen leveren, dan moet je zelf naar beneden, ook al vraag je heel vriendelijk om het boven te brengen omdat je gehandicapt bent, en snauwen ze "DAT DOEN WE NIET MEER" !! Ik doe veel aankopen ONLINE, en veel zendingen komen van Nederland, en worden hier door de Nederlandse Post rondgebracht. NOG NOOIT heeft een Nederlandse postbode geweigerd om een pakje naar boven te brengen. NOG N O O I T !!! Is dat door de werkdruk, of omdat ze allemaal tegen hun goesting werken omdat de werkomstan- digheden zo verschrikkelijk aangenaam zijn ??? !!!!
Honderd jaar geleden maakte de “bloedige week” in Berlijn een einde aan de hoop op een andere maatschappij in Duitsland. Op 15 januari 1919 werden Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht, twee van de belangrijkste leiders van de opstand, om het leven gebracht. Een gebeurtenis die de deur openzetten voor de opkomst van het fascisme.

“Waarom zou een bedrijf dat winst maakt moeten besparen?” Dat de aangekondigde herstructurering en besparing bij Proximus als onvermijdelijk wordt voorgesteld, gaat er bij Michaël Lembregts niet in. Lembregts werkt al 15 jaar bij Proximus en is hoofdafgevaardigde voor ACOD.

“Wij spijbelen niet, we vechten voor onze toekomst.” Dat was de boodschap van de meer dan drieduizend scholieren die donderdagmorgen een dagje school oversloegen om in Brussel hun stem te laten horen voor het klimaat. En wat voor een stem!

PVDA-volksvertegenwoordiger Raoul Hedebouw reageerde onmiddellijk toen het (anti)sociale plan bij Proximus werd aangekondigd: “Dit is werkelijk onaanvaardbaar. Digitalisering moet dienen om het werk lichter te maken, niet om 2000 mensen op straat te zetten.” Als we naar de winstcijfers kijken, kunnen we gerust stellen dat het hier om beursgericht ontslag gaat. We kunnen ons bovendien vragen stellen bij de rol van de overheidsvertegenwoordigers bij Proximus.

Nora García Nieves was een van de voortreksters van de historische vrouwenstaking van 8 maart 2018 in Spanje. In september bracht ze op ManiFiesta het succesverhaal van de staking. De Spaanse vrouwen inspireren ook ons om van 8 maart een echte strijddag voor vrouwenrechten te maken.

Op 1 januari vierden de Cubanen feest. Zestig jaar geleden verdreven ze dictator Batista. Deze keer vierden ze de revolutie temidden een belangrijke bevraging, want Cuba is klaar voor een nieuwe grondwet en elke Cubaan kan eraan meewerken.

Wat onmogelijk leek, kregen de fastfoodwerkers, gezondheidswerkers, schoonmakers en leraars voor mekaar. In de staten Californië en New York wordt het wettelijk minimumuurloon alvast verdubbeld van 7,25 dollar naar 15 dollar. Vakbondsman Nicholas Allen vertelt over die inspirerende strijd.

De PVDA gaat in het district Borgerhout opnieuw zes jaar samen besturen met Groen en sp.a. Op 8 januari legde 29-jarige Ben Van Duppen de eed af als schepen van begroting, armoedebestrijding, diversiteit en samenlevingsopbouw en senioren.

Met een indrukwekkende menselijke muur protesteerden vijf miljoen vrouwen in de Indiase deelstaat Kelara tegen de onderdrukking van de vrouw. 

Overzicht van de inhoud van ons januari-februarinummer. Met een abonnement lees je deze artikels niet alleen sneller, je krijgt er ook nog foto's, tekeningen en heel wat extra berichten bovenop.