“Luister eindelijk eens naar de ouders van kinderen met autisme”

Thema's
Gezondheid

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Als moeder van een normaal begaafde zoon met autisme (intussen 22 jaar) ken ik de lijdensweg van de ouders maar al te goed. Ik begrijp niet waar de uitspraak vandaan komt dat je het IQ van een kind met autisme niet zou kunnen testen. Bij mijn zoon is dat wel gebeurd. Wij moesten indertijd een attest halen bij een neus- keel- en oorarts om aanspraak te maken op GON-begeleiding in de lagere en secundaire school omdat autisme toen ingedeeld werd bij de gehoorstoornissen. Intussen is er aan Nederlandstalige kant in het bijzonder onderwijs een apart type voorzien, maar de wachtlijsten blijven veel te lang en de besparingen helpen de zaak ook niet vooruit. Wij hebben gelukkig gepaste hulp gevonden, maar we moesten wel zelf voor veel zorgen. Mijn zoon is intensief begeleid door een kinderpsycholoog die we eeuwig dankbaar zijn voor zijn prachtige werk, net als de GON-begeleider die hem in het lager en het secundair heeft begeleid en de scholen die voor die begeleiding openstonden, wat toen verre van evident was in het gewoon onderwijs. Mijn zoon zit ondertussen in zijn 1e Master Informatica. Aan de universiteit is er jammer genoeg geen recht op GON-begeleiding, op hogescholen wel. Goede begeleiding is echt ontzettend belangrijk, het is een schande dat ouders en kinderen nog altijd zo'n lijdensweg moeten afleggen om geschikte hulp te krijgen en dat de verschillende regeringen het niet nodig vinden voldoende middelen te voorzien om de wachtlijsten weg te werken. Om gevechtsvliegtuigen en fregatten te kopen vinden ze meteen geld, gezinnen in nood moeten het zelf maar uitzoeken...
Mijn zoon van 18 jaar heeft autisme, gaat naar gewoon onderwijs maar hier is ook geen hoor voor zijn problematiek. Ondertussen is hij reeds enkele keren blijven zitten en volgt momenteel een richting BSO. Hij is gestart in ASO. En dit met een IQ van +/- 139. Ik lig nachten wakker. Zelf zijn we momenteel op zoek naar een schikte richting (onderwijs). Veel hulp kan je niet vinden. Zijn vader heeft hem, samen met mijn andere 2 kinderen achtergelaten, dus veel financiële ruimte is er niet. Wanneer gaan ze in BXl eens wakker worden. Hij is helemaal niet dom, maar wat meer begrip zou al heel veel helpen.
Claire Geraets, je doet prachtig werk! Hopelijk zal er snel iets gebeuren. Ik voel dagelijks de frustratie dat er veel meer en veel efficiëntere dingen zouden kunnen gedaan worden voor mijn zoontje met autisme en andere jonge kinderen met autisme. In Canada staat men op dat vlak idd voorop, ook in het Verenigd Koninkrijk worden er stapjes vooruit gezet (bv. door het inzetten van ABA-tutors (Applied Behaviour Analysis) in scholen. Hier blijven we hangen in een aanbod van MPI's die meestal wel goedbedoeld vanuit uit een 'caritatieve' modus werken en dus eerder blijven hangen in het (ver)zorgende in plaats van uitdagingen aan te gaan op het vlak van de ontwikkeling van onze kinderen. Ze kunnen dat comfortabel blijven doen, want er zijn toch wachtlijsten. Als je als ouder op je strepen staat en de gebrekkige pedagogische en didactische kwaliteit aankaart, krijg je snel te horen dat je gerust snel kan vertrekken met je kind, want er staan andere mensen die maar al te graag de plaats van jouw kind willen invullen. (persoonlijk meegemaakt) Ook scholen en leerkrachten timmeren goedbedoeld aan de weg, maar rommelen eigenlijk meestal ook maar wat aan wegens gebrek aan knowhow, vorming, innovatie en budget. Rest je als ouder dan om op vlak van therapieën naar privé-centra te gaan kijken, maar dan wordt het snel heel duur. Zaak is dat jonge kinderen met (zwaar) autisme gebaat zijn met intensieve therapie. Op dit ogenblik financieel onmogelijk in Vlaanderen. Je kan eventueel naar Nederland gaan met je kind, maar dan ben je al snel meer dan 2500 euro kwijt voor een week intensieve therapie. Enzovoort enzovoort,.... zucht
Zuid-Korea staat in rep en roer na de dood van een jonge interimarbeider. In zijn tas werden instantmaaltijden aangetroffen en die zijn uitgegroeid tot hét symbool van de strijd tegen de onzekere werk- en levensomstandigheden.

Een delegatie van ACV en ABVV trok vandaag naar het kabinet van minister van Werk Peeters (CD&V). Met een pensioenpetitie en meer dan 67.000 handtekeningen.

Eind oktober gingen de werknemers van Aviapartner in staking. Vlak voor de herfstvakantie. Het was dagelijks in kranten en via tv te volgen, maar zelden ging die berichtgeving naar de kern van de zaak. Solidair laat twee voortrekkers aan het woord. Jan Ceulemans (53) uit Rumst en Kamal Afassi (38) uit Deurne: Jan werkt al 20 jaar bij Aviapartner op de cargo, Kamal al 18 jaar op de bagageafdeling, de handling. Ze zijn allebei delegee bij de BTB, de transportvakbond van het ABVV.

Het rommelt in de Duitse luchthavens. In alle grote luchthavens werd op 15 januari gestaakt met als inzet de loononderhandelingen voor de ongteveer 23.000 werknemers. De vakbond ver.di eist 20 euro per uur. Vooral de veiligheidsagenten die de passagiers, de vracht en de bagage controleren verdienen vandaag een stuk minder. Het artikel hieronder komt van de website van de vakbond ver.di.

In Frankrijk en België groeit de beweging  van de gele hesjes. De Franse president Emmanuel Macron probeert sinds midden november en het begin van de beweging tijd te winnen. Het jongste voorbeeld: een groot „nationaal debat” dat een anwtoord zou bieden op de verzuchtingen van de woedende werkers. Maar de gele hesjes trappen ook deze keer niet in de val.

In de volgende regering wil de N-VA absoluut de minister van Onderwijs leveren. Die moet dan een hervorming doorvoeren die ons wegleidt van het emanciperend onderwijs dat gelijkheid nastreeft.

Honderd jaar geleden maakte de “bloedige week” in Berlijn een einde aan de hoop op een andere maatschappij in Duitsland. Op 15 januari 1919 werden Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht, twee van de belangrijkste leiders van de opstand, om het leven gebracht. Een gebeurtenis die de deur openzetten voor de opkomst van het fascisme.

“Waarom zou een bedrijf dat winst maakt moeten besparen?” Dat de aangekondigde herstructurering en besparing bij Proximus als onvermijdelijk wordt voorgesteld, gaat er bij Michaël Lembregts niet in. Lembregts werkt al 15 jaar bij Proximus en is hoofdafgevaardigde voor ACOD.

“Wij spijbelen niet, we vechten voor onze toekomst.” Dat was de boodschap van de meer dan drieduizend scholieren die donderdagmorgen een dagje school oversloegen om in Brussel hun stem te laten horen voor het klimaat. En wat voor een stem!

PVDA-volksvertegenwoordiger Raoul Hedebouw reageerde onmiddellijk toen het (anti)sociale plan bij Proximus werd aangekondigd: “Dit is werkelijk onaanvaardbaar. Digitalisering moet dienen om het werk lichter te maken, niet om 2000 mensen op straat te zetten.” Als we naar de winstcijfers kijken, kunnen we gerust stellen dat het hier om beursgericht ontslag gaat. We kunnen ons bovendien vragen stellen bij de rol van de overheidsvertegenwoordigers bij Proximus.