Langdurig zieken getuigen op nieuwe website: straffen helpt ons niet

Foto Solidair, Salim Hellalet
Foto Solidair, Salim Hellalet

Commentaar toevoegen

Reacties

Instorten betekent doorgaans blijven liggen. Actief blijven een flinke stap lager zetten op de sociale ladder. Moeilijk, soms onmogelijk wanneer de uitkering tegelijk het enige inkomen is van een eenoudergezin, met kinderlast bijvoorbeeld. De uitkering moet kost wat kost behouden blijven op straffe van een verder niet meer in te schatten verlies terwijl de opvoedingssituatie er niet echt op verbeterd is. Vrijwilligerswerk dan maar, gratis werk op maat, omdat inzet buitenhuis ook waardering en eigenwaarde oplevert, een kans om op te bouwen wat beschadigd werd. Zonder perspectief evenwel. Pogingen om het eigen lot te verbeteren, vallen al snel onder de categorie sociale fraude. De te beklimmen top vanuit het dal wordt alsmaar hoger. Uitputting en berusting wachten.
ik heb een lichamelijke handicap plus 66 procent, ik werkte in de bouwsector, maar door mijn beperking kan ik/ mag ik deze job niet meer uitvoeren! Ik ben erkend door het RIZIF en VAPH! wat nu Maggie,
dat ze nep langdurige zieke aan pakken ben ik volledig mee eens. zo weet ik iemand ze is te ziek om te werken dus: ziekengeld en alle voordelen daarbij maar ze gaat wel wekelijks 12u zwart werken.
Ja zo ken ik ook iemand. Die doet dan herbalife.
beste , ik ben sinds 2006 cvs/fibromyalgie patient met de nodige ups en dows . intussen aan baarmoederhalskanker geopereerd , aan poliepen in darmen , sinds 2015 ook met chronische neuropathie , heb angstaanvallen en ptss . dus moet ik veel stress vermijden! in plaats bezorgen alle instantiets mij juist zoveel stress. dank je wel om ons zo te behandelen , wens het mijn ergste vijand niet toe . denk je dat we voor ons plezier in bed of zetel liggen ??
Ik en mijn vrouw zijn al lang werkonbekwaam, ik kon de druk niet meer aan en was al lang schizofreen en in behandeling maar werkte toch door onder moordende voorwaarden weliswaar met een mooi loon. Toen ik aankaartte dat de werkdruk te hoog werd, werd ik ontslagen. Ik wil terug gaan werken maar de dokter vind mij nog te labiel. Ik heb al eens onaangepast werk aangenomen en herviel in mijn schizofrene nachtmerrie. Mijn vrouw heeft epilepsie en dat werd pas na jaren vastgesteld ondanks vele scans. Ze werd naar therapeuten gestuurd waar ze natuurlijk niets aan had aangezien epilepsie een fysische ziekte en geen geestesziekte is. Nu probeert ze terug te gaan werken maar overal waar zogenaamd aangepast werk is wordt ze uitgebuit op manieren die onvoorstelbaar zijn, bijvoorbeeld door stages zonder opvolging, onmenselijke omstandigheden zoals vier uur reizen per dag om heen en terug te raken, directieleden die hun beloftes niet nakomen tijdens maar ook na de stages.
Ik ben in oktober 2014 ontslagen wegens medische redenen omdat ik chronisch ziek ben. Sindsdien ben ik een lappepop tussen de RVA en de ziekenkas. Intussen sta ik weer op de RVA en moet ik werk zoeken. Overal waar ik solliciteer en men een cv vraagt, bellen ze mijn laatste werkgever op en moet ik zelfs nog niet op gesprek gaan! Ik ben bij de vdab erkent als zijnde arbeidsgehandicapt maar omdat ik op school een 7de jaar heb gedaan kom ik niet in aanmerking voor aangepaste Jobs waardoor ik terug op de normale arbeidsmarkt terecht kom en geen werk vind. Ik ben alleenstaande en mijn stempelgeld zakt omdat ik geen werk vind! Van een kleine uitkering moet ik zware medische kosten en de kinesist betalen. Ik heb dat lichaam ook niet gevraagd maar zit wel in een uitzichtloze situatie!
Langdurig zieken zou men ook in categorieën moeten verdelen vind ik. 3 jaar geleden kreeg ik te horen dat de tumor in mijn linkerbekken de tijd op 11:59 had gezet. 27 uitwendige, 3 dagen en 2 nachten inwendige radiotherapie + 7 chemo's van bijna 8 u. Met 39 kg was het noodzakelijk 3 maal daags Fortimel te nemen volgens oncoloog, om aan te sterken. Vol goede moed naar apotheek met voorschrift waar je smalend gezegd wordt dat er geen tussenkomst is, ook hospitalisatieverzekering weigert dit (enkel voor terminale patiënten) Na de berekening, €30,- per dag met 2 hoge school studenten, eten, vaste onkosten, noodzakelijke medicatie, werd duidelijk dat dit niet haalbaar was. Medicatie heb ik ook om financiële reden moeten afbouwen en ipv met de 'revalidatie' te starten na 9 maanden was het beginnen met "werken". De spaarcenten waar ik mezelf zoveel voor had ontzegt waren gesmolten als sneeuw voor de zon. Het gevoel dat je eigen lichaam je in de steek laat is al moeilijk te omvatten en dan laat het 'systeem' jou nog dieper vallen. Medicatie, thuiszorg, poetshulp, revalidatie zijn allemaal extra's die sommigen zich niet kunnen veroorloven, al zeker niet waar maar 1 inkomen is.
Heb al van 2008 de ziekt van fribro/cv's en lupus heb al vanalles mee gemaakt uitgelachen door dokters geen hulp bij zware pijnen maar betalen dat moet je wel,hoop dat er verder onderzoek word gedaan want zo verder leven is gewoon hel Grt M
Ik heb 6 jaar fibromyalgie en het Is heel moeilijk om aangepast werk te vinden want je kunt heel veel dingen niet meer dus blijft er weinig over en aanpassen Is heel moeilijk want je ziet het niet aan de buitenkant
Ik heb 30 jaar lang in een zinkbedrijf gewerkt in 5 ploegen productie, zeer veel fijn stof en zinkdampen wanneer de ovens worden afgekrast, met inpakwerk dragen we steeds een stofmasker, helm, veiligheidsbril en schoenen. In 2012 werd ik hees en werd doorgestuurd via mijn huisdokter naar een kno arts, ze namen een stukje weefsel vd stembanden voor verder onderzoek en het verdict was zwaar, kanker op de stembanden. Onmiddellijk doorverwezen naar UZ Leuven en daar na tal van onderzoeken werd besloten om mijn keel 40 keren te bestralen, dit gebeurde in januari en februari 2013 en was een helse periode, iedere 2 maanden op kontrole en het zag er goed uit na een jaar besloten met de adviserend geneesheer om terug halftijds te beginnen op hetzelfde bedrijf, tja aangepast werk kon wel maar ik mocht er niet teveel van verwachten, idd na een half jaar met dagpost zetten ze mijn terug in een vol continu en 5 ploegen in de produkte, weer inpak en productie met stofmasker op. Nog steeds iedere 2 maanden op kontrole van de keel in Leuven en 1 maal per jaar scan van de hals en de longen. In 2016 ontdekken ze terug een kwaadaardige tumor op de stembanden en helaas helpt bestralen nu niet meer omdat het de vorige keer al is gebeurd, dan terug op ziekenkas en in Leuven wordt besloten om een volledige laryngectomie uit te voeren. Dit houd in dat ze mijn volledig strottenhoofd inclusief de stembanden operatief gaan verwijderen en dit is in augustus 2016 uitgevoerd. Ben nog steeds op ziekenkas en hoop dat als ik opgeroepen word door de adviserend geneesheer voor een controle, dat ik nooit meer in dat bedrijf moet gaan werken want aangepast werk bestaat daar niet, ik adem nu door een stoma en zie dat echt niet zitten in een omgeving waar enorm veel stof rond dwarrelt en waar schadelijke zinkdampen rond hangen, ik adem niet meer door mijn neus maar de lucht gaat nu rechtstreeks door een stoma opening in de hals naar de longen, want als men nu weer een tumor ontdekt weet ik niet of er nog iets aan te doen valt en ben ik een vogel voor de kat. Zit nu met 2 vrange gevoelen, een keer enorm stress dat de kanker terug zal keren en een hoop dat men mij niet meer terug naar dat bedrijf zal sturen want ik zie het echt niet zitten om met een stoma en een stemprothese terug in de productie gaan te werken.

Bij het chemisch bedrijf Ineos Phenol zijn alle werknemers van de productie al meer dan een week in staking. Ze pikken het niet dat de directie hun personeelsafgevaardigde Chris De Wachter heeft ontslagen. Ze pikken sowieso het gedrag van directeur Hugo Pinot niet. Hij gedraagt zich als een echte Trump, zeggen ze.

Een historisch regeerakkoord tussen de sociaaldemocratische PSOE van Pedro Sánchez en Unidas Podemos (UP) van Pablo Iglesias leidde op 7 januari tot een nieuwe regering in Spanje, met de steun van Catalaanse en Baskische regionalisten. Na jaren van toenemende nationalistische spanningen kan het linkse Unidas Podemos de strijd tegen bezuinigingen weer op de agenda zetten.

Nadat ze eerste regeerde met extreemrechts zetten de conservatieven (ÖVP, Oostenrijkse Volkspartij) hun asociale beleid voort, nu met de groenen. Op het menu: lagere vennootschapsbelastingen, meer macht voor verhuurders versus huurders en een stevig migratiebeleid. Dit alles overgoten met een groen laagje vernis. Interview met journalist Benjamin Opratko.

Ralia is 50 jaar. Ze werkt al 26 jaar bij Sodexo, waar ze ook vakbondsafgevaardigde is. Bij de volgende sociale verkiezingen zal ze weer kandidaat zijn op de lijsten van het ACV. Een portret.

Tussen 11 mei en 24 mei 2020 kiezen 1,8 miljoen arbeiders en bedienden op hun bedrijf of kantoor hun afgevaardigden in ondernemingsraad en veiligheidscomité. De sociale verkiezingen vinden om de vier jaar plaats, volgend jaar in 7.000 bedrijven. Ze zijn een hoogtepunt voor de democratie.

De rechter had amper zijn vonnis voorgelezen, of er barstte een uitbundig applaus uit bij de vele milieu-activisten in de zaal. Twaalf jongeren hadden in november 2018 een dag de kantoren van de bank Crédit Suisse in Zwitersland bezet en daarvoor in eerste aanleg vrij zware geldboetes gekregen. Maar nu oordeelde de rechter anders: “Ik besluit dat hun actie noodzakelijk en proportioneel was.”

Een toename van het busvervoer met 85% in één jaar, minder autogebruik, minder asociaal gedrag en tevreden reizigers. Duinkerke toont dat beter en gratis openbaar vervoer wel degelijk werkt.

Parlementsleden die meer dan 11.000 euro per maand verdienen, een Europese Commissie die de multinationals op handen draagt … Welkom in de wondere wereld van de Europese Unie. Marc Botenga, europarlementslid voor de PVDA, leert die wereld van binnenuit kennen en deelt zijn eerste ervaringen met ons.

In april 2017 lanceerde de Kroatische regering een plan om de pensioenleeftijd van 65 naar 67 jaar op te trekken en de voorwaarden voor vervroegd pensioen te verstrengen. Het parlement keurde dat plan goed. Maar de werkende mensen niet en die dwongen de regering op haar stappen terug te keren. Het relaas van een succesverhaal.

De drone-moord op generaal Qasem Suleimani, op 3 januari in de Iraakse hoofdstad Bagdad, deed de wereld opschrikken. Het aanslepende oorlogsklimaat in het Midden-Oosten, de nooit aflatende dreiging, de wreedheden, het onnoemelijke lijden, de massale vluchtelingenstromen… de publieke opinie werd er eens te meer aan herinnerd. De nieuwe escalatie confronteert ons ook opnieuw met de complexiteit van de situatie in het Midden-Oosten. We staan stil bij zeven belangrijke vragen.