Kiwimodel of besparingen in de gezondheidszorg?

Foto Victor / Flickr
Foto Victor / Flickr

Commentaar toevoegen

Reacties

Pas op met vergelijkingen met Nederland. Enerzijds is er het cultuurverschil: door het vanouds calvinistische ethos "het leven is lijden" wordt er in het algemeen minder medicatie voorgeschreven dan in andere landen. Zo is pijnbestrijding bij bevalling een relatieve noviteit, terwijl het elders heel gewoon is. Voordeel is natuurlijk de terughoudendheid bij antibiotica, dat wel. Maar in Nederland betaalt de patiënt voor o.a. medicatie en specialistische zorg minimaal 385 euro eigen bijdrage, naast de verzekeringspremie van al gauw 120 euro per maand. Voor een werkloze (alleenstaande, 900 euro per maand) is zorg dus onbetaalbaar. Fysiotherapie, tandheelkunde en geestelijke gezondheidszorg zijn meestal uitgesloten en moeten zelf worden betaald. Bij medicatie MOET de arts de goedkoopste variant voorschrijven, tenzij onomstotelijk vaststaat dat de patiënt die niet verdraagt. In mijn geval (astma) kreeg ik generieke middelen, moest ik ze eerst allemaal uitproberen voordat een specialist vaststelde dat ik echt het merkgeneesmiddel moet hebben. Goedkoop, patentvrij, heeft een andere samenstelling van werkzame stoffen. Mijn medicatie kost plm. 600 euro per jaar (alleen dit middel al) en moet ik zelf betalen. Ik zit nu al twee weken zonder omdat ik met mijn inkomen van 800 euro per maand (ik werk) hiervoor moet sparen. Niet voor niets is er grote discussie over de zorg, in aanloop naar de verkiezingen. Pas op met vergelijken!

Elke dag maakt Solidair een selectie van nieuwsberichten uit de internationale pers.

India telt op 25 maart 2020 562 bevestigde besmettingen van het coronavirus.

Een verhaal dat hoop geeft te midden deze crisis. De 15.000 werknemers van de Seat-autofabriek in Barcelona gaven een andere bestemming aan de productie in hun fabriek. Ze werken nu samen met de werkneemsters van naaiatelier Pronovias. In plaats van trouwjurken en auto’s maken ze nu samen materiaal voor het personeel in de zorgsector.

Een onthaalmedewerker met de slappe lach? Dat wil zeggen dat de stoom er even af moet. Humor houdt de onthaalmedewerkers bij Geneeskunde voor het Volk op de been. De telefoon staat niet stil in wat het zenuwcentrum van de praktijk geworden is.

Elke dag maakt Solidair een selectie van nieuwsberichten uit de internationale pers. De stand van zaken over het aantal slachtoffers, maar ook over hoe de werkende klasse strijdt tegen het establishment dat de winst laat primeren op gezondheid.

Hamza El Moukhtari is eerstelijnspsycholoog bij Geneeskunde voor het Volk in Deurne. Ook hij zag zich midden maart genoodzaakt zijn praktijk helemaal anders aan te pakken. Patiënten in de kou laten staan, is geen optie. Met de hulp van veel vrijwilligers is de nodige opvolging verzekerd.

Tweede verslag van spoedarts Natalie Eggermont. De nachtshift op spoed. Er is geen zekerheid over hoe de crisis zich verder zal ontwikkelen. Blijven vechten. En stoom aflaten bij elkaar. Over het tekort aan materiaal en de hemeltergende politieke keuzes.

Een paar uur voor de stemming over de bijzondere machten in België baart de stemming over haar grote zus in Frankrijk (wet

"Ik verbind mij ertoe om alleen beslissingen te nemen om de crisis aan te pakken”, zei premier Sophie Wilmes. Maar op 18 maart vaardigt ze een ministerieel besluit uit waardoor winkels van 7 tot 22 uur open kunnen zijn. Ze krabbelde dan wel terug, toch wordt gevreesd dat achter de strijd tegen het virus een asociale agenda schuilt.

Iedereen moet zich zoveel mogelijk afzonderen, maar zorgverleners blijven dag en nacht door de gangen van het rusthuis lopen om onze bejaarden te verzorgen, ondanks de risico’s. In dit vierde luik van onze reeks Berichten van de frontlinie kijken we naar de dagelijkse realiteit in de rusthuizen.