“Hoe is dit kunnen gebeuren?”

Het is 22 maart, vroeg in de ochtend. Samen met een aantal militanten van ACV Openbare Diensten vertrek ik richting Brussel voor een betoging tegen de afbouw van de loopbaanonderbreking. De dag zou beginnen met een betoging tegen de zoveelste besparing van deze regering, maar eindigt in een gitzwarte dag voor de Belgische bevolking. Wat overblijft na de aanslagen is angst, woede en onzekerheid, maar ook de roep om solidariteit en verdraagzaamheid. 

Op dinsdag 22 maart trek ik samen met een groep ACV-afgevaardigden middenin de drukke ochtendspits naar Brussel om te betogen tegen de afbouw van het systeem van loopbaanonderbreking. Geen wolkje aan de lucht, tot we ter hoogte van Aalst worden overstelpt met berichten over een ontploffing op de luchthaven van Zaventem. We kijken elkaar stomverbaasd aan, we praten erover en hopen allemaal dat dit geen aanslag is. De omvang van de feiten dringt nog niet tot ons door. In Brussel begeven we ons richting de ambtswoning van Vlaams minister-president Geert Bourgeois op het Martelaarsplein, waar gesprekken zullen plaatsvinden over de afbouw van de loopbaanonderbreking. 

Angst, ontsteltenis en onduidelijkheid

Met 150 ACV’ers staan we daar op het Martelaarsplein. De berichten over de catastrofe in Zaventem blijven binnenstromen. We worden allen overvallen door angst en vragen. Van de nationaal secretaris van het ACV krijgen we te horen dat de actie ontbonden wordt na de laffe terreurdaden die zonet gepleegd werden op de luchthaven. De paniek slaat toe bij iedereen, maar we houden ons sterk. We moeten veilig thuis zien te geraken. De treinen rijden niet en gsm-ontvangst is er niet. De communicatie met het thuisfront verloopt moeilijk. Mijn gezin weet niet of ik in veiligheid ben. 

Vijf minuten voor we de metro willen nemen naar het station om terug te keren naar Gent, horen we dat er een tweede aanslag is gepleegd, weer met veel onschuldige slachtoffers. In alle haast snellen we te voet richting Koekelberg. We stoppen niet tot aan het begin van de autostrade richting Gent waar we met een bus naar huis worden vervoerd.  

Waar waren onze veiligheidsdiensten?

In de bus begint het te malen in mijn hoofd. Hoe is het mogelijk dat terroristen zomaar de internationale luchthaven van Zaventem konden binnenwandelen met al die explosieven en wapens op zak, terwijl we op dat moment al op dreigingsniveau 3 zaten? Waar waren onze veiligheidsmensen? Dan herinner ik me weer waarom we vandaag in Brussel waren: we zouden betogen tegen de besparingen. Want dat is spijtig genoeg ook een ‘vrucht’ van deze regering: er wordt bespaard op veiligheidsmensen, politie, nationale veiligheid en op openbare diensten. Ik stel daarom de vraag aan onze ministers: “Welke waarde heeft een mensenleven voor jullie?” Kunnen zij dat eens uitleggen aan de nabestaanden van de slachtoffers? Stop met besparen in de openbare diensten en zoek het geld waar het zit!

Gestolen identiteit

Eenmaal thuis, is mijn gezin opgelucht, maar bij mij begint de impact van de aanslagen nu pas door te dringen. Op tv zie ik al de onschuldige slachtoffers, de gewonden, de ravage in Brussel. Ik voel woede, pijn en verslagenheid. Als moslim voel ik me machteloos. Mijn identiteit is gestolen. In naam van mijn identiteit werden terroristische aanlagen gepleegd. Hoe moet ik deze laffe aanslagen uitleggen en mij als moslim verantwoorden naar mijn vrienden en kennissen? 

Ik kan alleen maar blijven herhalen dat mijn geloof dit geweld niet toelaat. Dat deze haat geen afkomst, geen geloof of geen kleur heeft. Terreur is gericht tegen onschuldige burgers, terreur is blind en willekeurig. Voor hetzelfde geld was een van mijn kinderen, een vriend, een kennis of ikzelf een van de dodelijke slachtoffers.  

Ik voel woede opkomen tegenover deze kleinzielige mensen die deze onmenselijke daden begaan hebben. Deze woede verandert stilletjes aan in verslagenheid. Ik voel tranen opkomen terwijl ik nog altijd voor de tv zit. We hebben schrik dat onze familieleden in Turkije getroffen worden door aanslagen. Nu gebeurt het vlak voor mijn neus. Mijn beide landen, België en Turkije, waar ik met hart en ziel van houd, zijn op enkele dagen tijd allebei getroffen door terreuraanslagen tegen onschuldige burgers. 

Samen tegen haat en verdeeldheid

Ik voel me machteloos. Bij wie moet ik terecht met mijn frustraties? Onterecht hebben ze mij en alle moslims erbij betrokken. Wij, moslims, zijn geen van hen en zij, terroristen, zijn geen van ons. Deze aanval is gericht tegen iedere burger ongeacht kleur of geloof, met als doel haat te laten groeien en ons tegen elkaar op te zetten. Als vader probeer ik raad te geven aan mijn kinderen. Dat ze moeten opletten, dat ze niet moeten uitgaan, dat ze niet zouden moeten ingaan op uitlatingen van andere mensen. Ik schrik van mezelf en denk bij mezelf: waar ben ik in godsnaam mee bezig? Ik geef nu al toe aan de angst voor de terreur en het racisme. We mogen ons niet laten verdelen! Het is aan mij, aan alle moslims, aan alle Belgen om onze eenheid te bewijzen door op straat te komen en deze haat en verdeeldheid een halt toe te roepen!

De stille mars in Gent, amper drie dagen na de aanslagen, is daar het mooiste voorbeeld van. Vele Gentenaars vormen één front. De menselijke ketting hand in hand, schouder aan schouder geeft me echt hoop op vrede, liefde, op een toekomst zonder haat en verdeeldheid. In het diepst van mij hart hoop ik dat niemand zich laat leiden door haatzaaiers en extreemrechtse bewegingen.