Frankrijk: volkswoede en verkiezingen

Straks kiezen de Fransen in twee keer hun nieuwe president. Extreemrechts drukt zijn stempel. Wie weerspiegelt de hoop van de Franse werkende bevolking?

“Mijn vijand is de wereld van het grote geld”, zwoer François Hollande (PS) vijf jaar geleden. Hollande zou de Europese verdragen “heronderhandelen.” Eenmaal verkozen, kwam er niets van in huis. Aan de besparingsverdragen werd geen jota gewijzigd. Gevolg? Hollande durft zelfs niet meer te kandideren voor zijn eigen opvolging. 

Le Pen profiteert van PS-beleid

Hollandes verraad maakt vele kiezers woedend. In de hoop linkse kiezers af te snoepen, koos Marine Le Pen van het extreemrechtse Front National (FN) voor sociale demagogie. Ze beweert de werkende mensen te verdedigen. Regisseur François Ruffin testte een en ander uit. In het programma van Le Pen zoek je vruchteloos naar woorden als “aandeelhouders”, “CEO” of “dividenden”. Toch zijn zij net de verantwoordelijken voor fabriekssluitingen. Le Pen wijst liever met de vinger naar buitenlandse arbeiders om zo het Franse patronaat te beschermen. Philippe Martinez, algemeen secretaris van de vakbond CGT, drukt het zo uit: “In het uitstalraam zet ze de CGT-eisen over de lonen en een pensioen op 60 jaar, maar zodra je haar winkel binnen stapt, blijkt dat ze alleen maar stellingen verkoopt van het Medef (de organisatie van het Franse patronaat, n.v.d.r.).”

Macron, de man van het patronaat

Jan Cornillie, hoofd van de sp.a-studiedienst, hoopt op Emmanuel Macron. Met Macron, zo denkt Cornillie, komt er een progressieve hervorming van de Europese Unie. Ook het Franse establishment promoot Emmanuel Macron. De voormalige zakenbankier van Rothschild vertegenwoordigt de wildste dromen van het Franse patronaat: afschaffing van ziekte- en werkloosheidsuitkeringen, het einde van de 35-urige werkweek, verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd tot 67 jaar, schrappen van banen in de administratie ten voordele van meer blauw op straat en uiteraard een hervorming van de vermogensbelasting. De bankiers en de Eurocraten watertanden al: deze jongen wordt een trouwe uitvoerder van de Europese verdragen.

Jean-Luc Mélenchon: Europese verdragen heronderhandelen 

Op links voert Jean-Luc Mélenchon een moderne campagne. In tegenstelling tot de officiële kandidaat van de Parti Socialiste, Benoît Hamon, wil hij volledig breken met de politieke kaste. Hij staat voor een herlancering van ecologische plannen, nucleaire uitstap, pensioen op 60, verhoging van het minimumloon, “universele belasting” tegen fiscale ontwijking, uitstap uit de NAVO, en de heronderhandeling van de Europese verdragen. Hij sluit aan bij de enorme volkswoede. In Parijs bracht Mélenchon op 18 maart 130.000 mensen op de been. Zijn kandidatuur kan rekenen op de steun van de Communistische Partij (PCF) die ter linkerzijde het best verankerd is in de volkswijken. Sociale mobilisaties verhinderden aanvankelijk het CPE (Eerste Aanwervingscontract) in 2006. Vandaag doen ze de liberale PS wankelen. Wie  straks ook president wordt, het zullen deze mobilisaties zijn die de toekomst bepalen.

Dit artikel komt uit het maandblad Solidair van april  2017. Abonnement.