Armoede is een keuze … een politieke keuze

Foto Solidair, Raf De Geest
Foto Solidair, Raf De Geest

Commentaar toevoegen

Reacties

ARMOEDE IS GEEN KEUZE !! Mensen geraken in de armoede door de onrechtvaardigheid in onze maatschappij (en alle Westerse landen). Hoeveel arbeiders zijn er nu minder nodig dan VOOR het computer / robot tijdperk ? Die hebben kinderen die zouden willen studeren, maar dat KAN NIET MEER. Als je te lang zonder werk zit, dan behandelen ze je als een paria, en krijg je allerlei rotjobs aangereikt, die je MOET aannemen, of je bent je maandelijkse aalmoes van je Ziekenkas (De Staat) kwijt. Velen die zwaar lichamelijk belastend werk uitvoeren, vallen op een dag op hun knieën als ze 50/55 jaar zijn , omdat ze NIET MEER KUNNEN. Rug kapot, knieën om zeep, schouders, polsen enz.. zo goed als onbruikbaar. Als je dan een 4/6 maanden werkt aan je revalidatie, krijg je plots een briefje in de bus om je aan te melden bij de adviseur van het Ziekenfonds. Ze doen nog niet de moeite om je dossier be bekijken. Neen, je bent een profiteur, en je moet terug aan de bak. Zo niet kan je gaan stempelen. Schoon vooruitzicht als je rond de 50 jaar bent en je hebt bvb. nog 2 studerende kinderen. Geen affaire mee. Die jongeren moeten maar gaan werken, dan moeten die ouders NIET meer opdraaien voor de zware kosten. Door al die stress geraak je dan in een zware depressie, maar je kan de medicatie NIET betalen. Een psycholoog wordt NIET terugbetaald door het Ziekenfonds, dus ga je daar ook niet naartoe. En zo glijden veel mensen van de regen in de drup. Sociale woningen zijn er niet, tenzij je 3, 5 of nog meer jaar kunt wachten. Dus gaan ze maar in een krot wonen, waar ze nog meer ziektes oplopen. De meesten van ons kennen wel zo iemand, of meerdere mensen, en dan maar verwonderd doen als mensen aan de drank of drugs geraken, of ze maken er zelf een einde aan. En dat zijn geen "fabeltjes". Ik heb zelf in dergelijke toestand gestaan. Dat is de reële toestand. En het wordt steeds erger. De werkende mens moet voor alles opdraaien met het schamele loon dat ze nog krijgen, terwijl de andere (de graaiers) niet meer weten hoe ze al hun eurootjes moeten opkrijgen. Solidariteit is een schoon woord. Maar je vindt ze slechts nog zeer sporadisch opduiken. Hoe meer centen er in de zakken van de rijken terecht komen, hoe moeilijker het "werkvolk" nog rechtop kan blijven staan. De wereld staat op zijn kop, persoonlijk denk ik dat het er voor de werkmens zelden zo slecht heeft voorgestaan als nu, Na de 2e WW waren er veel vooruitzichten voor de heropbouw. Maar nu ?? Wat is er nu ?? NIETS meer, behalve een groot, donker gat waar je het liefst zou inkruipen.
Te midden van de coronapandemie werd hij voorzitter van een van de grote vakbonden in ons land. Met een ongeziene economische crisis voor de deur wacht hem een zware taak. Enkele dagen voor de nationale actiedag in gemeenschappelijk vakbondsfront – de eerste na de lockdown – spraken we met Thierry Bodson.

De Liberty Group dook op uit het niets en werd in een paar jaar tijd een industriële reus. Overal in de wereld kocht hij fabrieken op. Die zijn nu in de handen van één man: Sanjeev Gupta. Duistere rekeningen en gebroken beloften: vertegenwoordigers van de werknemers luiden de alarmbel. Ze maken zich ernstig zorgen over de toekomst van de vestigingen.

Als het van het voorbereidend advies van het Europees Hof van Justitie afhangt, komt er binnenkort een zeer liberaal arres

De mensen in de zorg zitten erdoor. De voorbije zomer hadden ze nauwelijks de tijd om op adem te komen na die uitputtende eerste coronagolf. En tot vandaag blijft het wurgende personeelstekort bestaan. De woede is groot.
De mensen met een essentieel beroep, die onze samenleving doen draaien, verdienen tot een derde minder dan het gemiddelde loon. Na het applaus is het tijd om na te denken over de lonen van de vrouwen en mannen die tijdens de crisis in de frontlinie stonden.

“Een samenleving die groeit in rijkdom zonder de armoede te laten afnemen, moet verrot zijn tot in haar diepste kern.” PVDA-voorzitter Peter Mertens noteert dit citaat van Karl Marx in zijn jongste boek Ze zijn ons vergeten. Twee recente rapporten van Oxfam tonen aan hoe actueel deze uitspraak nog steeds is. De coronacrisis maakt de gapende kloof tussen arm en rijk nog veel dieper.

De zaak Chovanec is geen alleenstaand geval maar toont een dieperliggende probleem in de top van het staatsapparaat. Er zijn dringend nieuwe politiehervormingen en meer democratische controle op de politie nodig.

Sinds begin september verschijnen steeds meer open brieven met kritiek op de coronamaatregelen. Het is niet altijd makkelijk om te weten welke kritiek al dan niet gerechtvaardigd is. Sommige critici minimaliseren het gevaar van het virus en vinden dat we het beter kunnen laten circuleren. Dat verhaal is toch niet zonder gevaar. Een opiniebijdrage van Wim De Ceukelaire, directeur van de ngo Viva Salud.

Op 7 september hervat het proces tegen Julian Assange in Londen.

Twee maand voor de stembusslag vergiftigt Donald Trump verder het klimaat. In de peilingen wordt hij nog altijd door Joe Biden voorbij gestoken. Hij hoopt nu baat te hebben bij het geweld.