“Als we samenwerken, kunnen we van Carrefour winnen”

Foto Solidair, Olivier Goessens
Foto Solidair, Olivier Goessens

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Als consumenten een koopstop houden over gans Carrefour België tegen ontslagen en sluitingen blijft alles open tenzij Carrefour in gans België alles wil opdoeken. Er is geen eendracht meer onder het volk daarom kan men datzelfde volk behandelen als een hoop afval.
Solidariteit MOET er zijn. En bovendien over de grenzen heen, zoals NU bij de Carrefour. Hoeveel soorten Carrefour winkels zijn er tegenwoordig niet. Dat zijn allemaal structureel andere winkels, en uit de grond gestampt door de GROTE DIRECTIE. Hoe meer firma's je hebt, hoe beter je de winsten van het ene naar het andere kan schuiven. De winkels die dan met de meeste winst werken, schuiven hun winst voor een groot deel door naar de andere sub-firma's zodat er ALWEER minder belastingen moeten betaald worden. Dat zijn wettelijk toegelaten fraude praktijken. Ten koste van de werknemers. Zoals altijd. De aandeelhouders gaan er de laatste jaren dik op vooruit, en de werkmensen moeten steeds maar meer inleveren. Ik word ziek als ik dat woord nog maar hoor. Besparen, bezuinigen, inleveren.... vul maar bij. En wat de Europese Unie als allemaal dicteert, is ook niet ten goede van de werkmens. Het kan ook niet. De politiekers die er zitten zullen zich niet in de vingers snijden. Aan hun maandelijkse vergoeding en alle echte en valse onkosten die ze maken mag niet geraakt worden. Dan spreken we nog niet van de "ongespresteerde uren" die ze "presteren". Even binnen, kwartiertje later terug buiten. En een volle dag betaald. Goed hè. Als arbeider / bediende kan je dat niet ! Ook kunnen wij GEEN ONKOSTEN indienen. Cadeautjes voor madame laten registreren als relatiegeschenken ; etentjes met de familie ook indienen, als zou je met God weet Wie gaan eten zijn om iets te bespreken. Het ligt allemaal voor het grijpen. En dit fenomeen geldt ook voor Ceo's, managers en zelfs directeurs van kleine firma's. Ooit meegemaakt dat iemand zich een kast van een veranda liet aanbouwen aan zijn villa, en dat liet inschrijven in de boeken als restauratie en verfraaiingswerken van de kantoren.... En dat was nog niet alles. Hij had een Poolse echtgenote, kocht haar een grote stationwagen als firmawagen natuurlijk, en kon zij - op kosten van de firma of wat had je gedacht - zo'n 4 à 5 x per jaar naar haar familie in Polen met zeep, W.C. papier, poetsgerief, en zoveel meer wat er toen niet te koop was in Polen. Spijtig genoeg roepen wij soms veel te hard over solidariteit, maar onze daden zijn minimaal. Ik herinner mij nog de sluiting van Renault Vilvoorde. Hoeveel mensen werden toen in één klap op straat gezet. Ik dacht zo'n 3.500. Zonder al de rand bedrijven, zoals transporteurs, fabrikanten van onderdelen, enz.. die ook meteen hun deuren konden sluiten. Aantallen zijn hier nooit over bekend gemaakt. Maar .... NIEMAND zou het volgend jaar nog een Renault kopen. Wat dacht je ?? Er werden het jaar daarop meer Renaults verkocht in België dan het jaar ervoor. Is dat solidariteit. Veel geblaat en geen wol, dat is het en niets anders. SOLIDARITEIT is naast je werkmakkers staan, en samen vechten en elkaar steunen ten voordele van de werknemers. En een dagje KOOPSTOP tegen de Carrefour, dan zou een goed idee zijn. Wie organiseert dat ?? Waar zitten de vakbonden ??

Het rommelt in de Duitse luchthavens. In alle grote luchthavens werd op 15 januari gestaakt met als inzet de loononderhandelingen voor de ongteveer 23.000 werknemers. De vakbond ver.di eist 20 euro per uur. Vooral de veiligheidsagenten die de passagiers, de vracht en de bagage controleren verdienen vandaag een stuk minder. Het artikel hieronder komt van de website van de vakbond ver.di.

In Frankrijk en België groeit de beweging  van de gele hesjes. De Franse president Emmanuel Macron probeert sinds midden november en het begin van de beweging tijd te winnen. Het jongste voorbeeld: een groot „nationaal debat” dat een anwtoord zou bieden op de verzuchtingen van de woedende werkers. Maar de gele hesjes trappen ook deze keer niet in de val.

In de volgende regering wil de N-VA absoluut de minister van Onderwijs leveren. Die moet dan een hervorming doorvoeren die ons wegleidt van het emanciperend onderwijs dat gelijkheid nastreeft.

Honderd jaar geleden maakte de “bloedige week” in Berlijn een einde aan de hoop op een andere maatschappij in Duitsland. Op 15 januari 1919 werden Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht, twee van de belangrijkste leiders van de opstand, om het leven gebracht. Een gebeurtenis die de deur openzetten voor de opkomst van het fascisme.

“Waarom zou een bedrijf dat winst maakt moeten besparen?” Dat de aangekondigde herstructurering en besparing bij Proximus als onvermijdelijk wordt voorgesteld, gaat er bij Michaël Lembregts niet in. Lembregts werkt al 15 jaar bij Proximus en is hoofdafgevaardigde voor ACOD.

“Wij spijbelen niet, we vechten voor onze toekomst.” Dat was de boodschap van de meer dan drieduizend scholieren die donderdagmorgen een dagje school oversloegen om in Brussel hun stem te laten horen voor het klimaat. En wat voor een stem!

PVDA-volksvertegenwoordiger Raoul Hedebouw reageerde onmiddellijk toen het (anti)sociale plan bij Proximus werd aangekondigd: “Dit is werkelijk onaanvaardbaar. Digitalisering moet dienen om het werk lichter te maken, niet om 2000 mensen op straat te zetten.” Als we naar de winstcijfers kijken, kunnen we gerust stellen dat het hier om beursgericht ontslag gaat. We kunnen ons bovendien vragen stellen bij de rol van de overheidsvertegenwoordigers bij Proximus.

Nora García Nieves was een van de voortreksters van de historische vrouwenstaking van 8 maart 2018 in Spanje. In september bracht ze op ManiFiesta het succesverhaal van de staking. De Spaanse vrouwen inspireren ook ons om van 8 maart een echte strijddag voor vrouwenrechten te maken.

Op 1 januari vierden de Cubanen feest. Zestig jaar geleden verdreven ze dictator Batista. Deze keer vierden ze de revolutie temidden een belangrijke bevraging, want Cuba is klaar voor een nieuwe grondwet en elke Cubaan kan eraan meewerken.

Wat onmogelijk leek, kregen de fastfoodwerkers, gezondheidswerkers, schoonmakers en leraars voor mekaar. In de staten Californië en New York wordt het wettelijk minimumuurloon alvast verdubbeld van 7,25 dollar naar 15 dollar. Vakbondsman Nicholas Allen vertelt over die inspirerende strijd.