“Als we samenwerken, kunnen we van Carrefour winnen”

Foto Solidair, Olivier Goessens
Foto Solidair, Olivier Goessens

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Als consumenten een koopstop houden over gans Carrefour België tegen ontslagen en sluitingen blijft alles open tenzij Carrefour in gans België alles wil opdoeken. Er is geen eendracht meer onder het volk daarom kan men datzelfde volk behandelen als een hoop afval.
Solidariteit MOET er zijn. En bovendien over de grenzen heen, zoals NU bij de Carrefour. Hoeveel soorten Carrefour winkels zijn er tegenwoordig niet. Dat zijn allemaal structureel andere winkels, en uit de grond gestampt door de GROTE DIRECTIE. Hoe meer firma's je hebt, hoe beter je de winsten van het ene naar het andere kan schuiven. De winkels die dan met de meeste winst werken, schuiven hun winst voor een groot deel door naar de andere sub-firma's zodat er ALWEER minder belastingen moeten betaald worden. Dat zijn wettelijk toegelaten fraude praktijken. Ten koste van de werknemers. Zoals altijd. De aandeelhouders gaan er de laatste jaren dik op vooruit, en de werkmensen moeten steeds maar meer inleveren. Ik word ziek als ik dat woord nog maar hoor. Besparen, bezuinigen, inleveren.... vul maar bij. En wat de Europese Unie als allemaal dicteert, is ook niet ten goede van de werkmens. Het kan ook niet. De politiekers die er zitten zullen zich niet in de vingers snijden. Aan hun maandelijkse vergoeding en alle echte en valse onkosten die ze maken mag niet geraakt worden. Dan spreken we nog niet van de "ongespresteerde uren" die ze "presteren". Even binnen, kwartiertje later terug buiten. En een volle dag betaald. Goed hè. Als arbeider / bediende kan je dat niet ! Ook kunnen wij GEEN ONKOSTEN indienen. Cadeautjes voor madame laten registreren als relatiegeschenken ; etentjes met de familie ook indienen, als zou je met God weet Wie gaan eten zijn om iets te bespreken. Het ligt allemaal voor het grijpen. En dit fenomeen geldt ook voor Ceo's, managers en zelfs directeurs van kleine firma's. Ooit meegemaakt dat iemand zich een kast van een veranda liet aanbouwen aan zijn villa, en dat liet inschrijven in de boeken als restauratie en verfraaiingswerken van de kantoren.... En dat was nog niet alles. Hij had een Poolse echtgenote, kocht haar een grote stationwagen als firmawagen natuurlijk, en kon zij - op kosten van de firma of wat had je gedacht - zo'n 4 à 5 x per jaar naar haar familie in Polen met zeep, W.C. papier, poetsgerief, en zoveel meer wat er toen niet te koop was in Polen. Spijtig genoeg roepen wij soms veel te hard over solidariteit, maar onze daden zijn minimaal. Ik herinner mij nog de sluiting van Renault Vilvoorde. Hoeveel mensen werden toen in één klap op straat gezet. Ik dacht zo'n 3.500. Zonder al de rand bedrijven, zoals transporteurs, fabrikanten van onderdelen, enz.. die ook meteen hun deuren konden sluiten. Aantallen zijn hier nooit over bekend gemaakt. Maar .... NIEMAND zou het volgend jaar nog een Renault kopen. Wat dacht je ?? Er werden het jaar daarop meer Renaults verkocht in België dan het jaar ervoor. Is dat solidariteit. Veel geblaat en geen wol, dat is het en niets anders. SOLIDARITEIT is naast je werkmakkers staan, en samen vechten en elkaar steunen ten voordele van de werknemers. En een dagje KOOPSTOP tegen de Carrefour, dan zou een goed idee zijn. Wie organiseert dat ?? Waar zitten de vakbonden ??

Op 7 februari betoogden in Brussel zo’n duizend werknemers van de Vlaamse woonzorgcentra voor meer personeel en betere zorg voor bewoners. PVDA-leden uit de zorgsector stapten mee en luisterden naar de bezorgdheden van hun collega’s.

Ze kuisen, strijken, schuren ... Elke dag. Toch zijn deze vrouwen nauwelijks zichtbaar. Ze werken als huishoudhulp met dienstencheques en vormen de op een na grootste groep loontrekkenden. Gaëlle Hardy en Agnès Lejeune lieten hen aan het woord in de documentaire “Au bonheur des dames?”

Vrouwenbeweging Femma brengt haar eigen voorstel in de praktijk en start een proefproject met een 30-urige werkweek. “De meerwaarde van het project moet in eerste instantie tot uiting komen in het leven van de mensen en niet op het vlak van bijvoorbeeld productiever werk”, zegt Ilse De Vooght van Femma.

Op de dag van de algemene staking vinden studenten voor het klimaat en syndicalisten elkaar aan het piket. Volgens vakbondsdelegee Tom Joosen hebben beide bewegingen dezelfde vijand. De klimaattransitie zal sociaal zijn, of ze zal niet zijn. De jongeren treden hem daarin volmondig bij.

De werkgeversorganisatie VBO wil minstens twee kerncentrales tien jaar langer openhouden. Ook N-VA verdedigt dat idee. Kernenergie is nochtans niet veilig, niet duurzaam en veel te duur.

Sign for my Future wil de grootste klimaatcampagne ooit zijn in België. Met een petitie vragen bedrijfsleiders, media en middenveldorganisaties een ambitieus klimaatbeleid. Maar de aanwezigheid van een aantal multinationals doet vragen rijzen. Hebben grote vervuilende bedrijven als BNP Paribas Fortis, Unilever of EDF Luminus werkelijk hun plaats in een campagne voor het klimaat?

Venezuela is al dagenlang de speelbal van een enorme krachtmeting tussen grote (en minder grote) machten uit alle hoeken van de wereld. Solidair wil proberen enige klaarheid te scheppen en publiceert daarom enkele artikels uit de kranten L'Humanité en Unsere Zeit waarin de huidige crisis en de inzet ervan geanalyseerd worden.

De gele hesjes komen op tegen de toplonen van politici. En terecht, maar de echt rijken zijn niet de politici. De echt rijken zijn degenen die de politiek naar hun pijpen doen dansen: de CEO’s en aandeelhouders van grote bedrijven. Dat blijkt duidelijk uit een onderzoek van het Japanse gerecht naar een van die hoge pieten: Carlos Ghosn, de topman van de Renault-groep.
Veel mensen zijn woedend over het beleid van de traditionele partijen. Het Vlaams Belang doet alsof het de belangen van het volk verdedigt, maar in haar daden zien we een partij die ten dienste staat van de rijken. Vijf veelzeggende feiten over het Vlaams Belang die je absoluut moet weten.

Duizenden jongeren komen al drie weken na mekaar op straat om van de regering een ambitieuzer klimaatplan te eisen. Tegelijk zien we dat in 2018 slechts één op twee treinen stipt op tijd reed. Kan de minachting van de overheid voor de gerechtvaardigde eisen van de jonge klimaatbeweging nog meer symbolisch zijn? Toevallig werden gisteren in de Kamercommissie Infrastructuur vakbonden en spoordirectie gehoord over de slechte prestaties van de NMBS op het vlak van stiptheid.