Als multinationals geld ruiken in de kinderopvang

Foto Sandor Weisz / Flickr
Foto Sandor Weisz / Flickr

Commentaar toevoegen

Reacties

de kinderopvang is al vanaf 1914 in particuliere organisaties georganiseerd. Het NWKW is bij de opsplitsing van België verdeeld in Kind en Gezin en ONE, waardoor het aandeel van deze organisaties verstopt werden in een staatsstructuur, maar vergis je niet Emmaus vzw bv heeft een eigen vermogen van meer dan een half miljard. En zo zijn er velen. De structuren van steden en gemeenten en ocmw's gaven in 2010 in een studie aan dat zij het minst sociaal waren. De toegang voor de zwaksten in de samenleving konden in de door deze openbare diensten georganiseerde kinderopvang, het minst terecht. Anderzijds zijn de ontwikkelingen zoals dit nu gebeurt het gevolg van de Vlaamse overheid zelf. Zij subsidiëren zonder efficiënt beleid. De vergoeding die de overheid betaalt staat voor de organisaties , voortkomend uit het oude NWKW, zoveel dat dit boekhoudkundig niet te verantwoorden is. Het is jammer dat de auteur enkel kijkt naar wat er aan de buitenkant gebeurt, moest die de binnenkant kennen, het artikel zou een totaal andere boodschap dragen, ook al lijken de feiten zoals ze nu openbaar worden, erg. De gevolgen moet je niet bestrijden, je moet de oorzaak aanpakken en daar gaat dit artikel volledig aan voorbij.
Als men iets verneemt over de PVDA via nieuwsberichten hoort men steevast de vermelding "extreem linkse partij" Als het Vlaams belang( blok) in het nieuws komt hoort men nooit "extreem rechtse partij" Waarom verwijst de PVDA niet bij het vermelden van de NVA : "de politieke vleugel van het patronaat" ?

Overal in Europa zijn het rechtse krachten die rechten van mensen uit de LGBT+ gemeenschap aanvallen.

“Wij hebben met z’n allen de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat kwetsbare jongeren de mogelijkheid krijgen om zich volwaardig te ontplooien”, stelt Myriam Joos overtuigd. Vandaag lijkt de politiek die verantwoordelijkheid onvoldoende op te nemen.

De 450.000 langdurig zieken moeten van de Vivaldi-coalitie terug aan het werk, omdat ze streeft naar dat fameuze cijfer van 80% werkzaamheidsgraad. Bovendien wil ze ook 200 miljoen euro besparen via het re-integratiebeleid. Maar waarom het probleem niet aanpakken bij de wortel: het slechte (einde)loopbaanbeleid en de ziekmakende werkdruk in ons land?

"Wij hebben de boel doen draaien, nu is het aan jullie", dat was de niet mis te verstane boodschap van de vakbond Ver.di.

De linkse ‘Beweging naar het Socialisme’ (MAS) won de Boliviaanse presidentsverkiezingen met een monsterscore. “Niemand zag dit aankomen”, zegt Boliviakenner David Verstockt.

In september kondigde Ryanair aan dat er in België ongeveer 100 banen werden bedreigd.

De positieve test van de Amerikaanse president fungeert als een realiteitscheck. Op minder dan een maand voor de verkiezingen moet hij terugvallen op zijn staat van dienst en zijn - fysiek en politiek - onvermogen om die te verdedigen.

Ondanks de aangekondigde investering in de Belgische spoorwegen, breekt Vivaldi niet met de Europese logica die aandringt op privatisering. Een gemiste kans, ten koste van de gebruikers en de kwaliteit van de dienstverlening.

De coronapandemie wint terrein. De ziekte kan vandaag beter behandeld worden, ze is beter gekend en er werden maatregelen getroffen. Er vallen dus minder doden. Maar dat betekent niet dat het virus weg is. Voor Leïla Belkhir vormt de toename van ziekenhuisopnames nu de grote uitdaging, want die zet de ziekenhuizen nog meer onder druk.

De federale regering wil een proefproject opstarten om de spoorwegen in ons land te liberaliseren.