Minimumdienst: eerst het spoor en dan ...

Internationaal recht zegt dat het stakingsrecht alleen mag worden beperkt als het leven, de gezondheid of de fysieke integriteit van mensen in gevaar komt. Dat is hier niet het geval. (Foto Solidair, han Soete)
Internationaal recht zegt dat het stakingsrecht alleen mag worden beperkt als het leven, de gezondheid of de fysieke integriteit van mensen in gevaar komt. Dat is hier niet het geval. (Foto Solidair, han Soete)

Commentaar toevoegen

You must have Javascript enabled to use this form.

Reacties

Hoeveel stakingen zijn er verleden jaar bij het spoor geweest? En voor wat eigenlijk? Zomaar uit machtswellust van de vakbonden! Het spoor, de lijn, en zoveel andere overgesubsidiëerde "overheidsdiensten" moeten in privéhanden komen!!! Herinner u Sabena, was toch ook één bende profiteurs!! En waar stonden de vakbonden ook zo sterk: bij de autofabrikanten die ons land ontvlucht zijn, en dit dankzij de dictatoriale vakbonden wiens leden de bijdragen mogen aftrekken van de belastingen.
Beste De Vidts. Ik weet niet in welk land jij leeft maar in België waren er het laatste jaar geen spoorstakingen. http://www.standaard.be/cnt/dmf20170526_02898720 Voor mij hadden er gerust wat stakingen en acties mogen zijn. Onder andere om de verder afbouw van de service aan de reizigers en het sluiten van stations tegen te gaan.
Mijnheer of Mevrouw De Vidts om te weten waarom het spoorwegpersoneel staakt zou u eventjes uw oor moeten te luisteren leggen bij het personeel op de werkvloer en niet bij al die mooipraters op hogere posten. Ikzelf ben 37 jaar treinbestuurder geweest. Vanaf 1970 hebben we ononderbroken moeten knokken om een job te krijgen die min of meer menswaardig was. Toen ik begon zat een treinbestuurder 10 uur op twee planken. Ja u leest het goed twee harde planken. 37 jaar later stond er al een gewone stoeltje met een kussentje los in de stuurpost, jaren hebben de vakbonden daarvoor moeten strijden. Natuurlijke behoeften gebeurden voor de locomotief. Bij zelfmoorden kon een treinbestuurder zijn plan trekken. Ikzelf heb achtmaal iemand doodgereden zonder enige begeleiding daarna. Bij klachten na zulke aanrijdingen riskeerde je zelfs om medisch afgekeurd te worden. Ik zou u een ganse dag kunnen vertellen hoe het er in mijn tijd aan toeging en nog aan toegaat bij de NMBS. U wilt de vakbonden weg. Wel dan zal de chaos pas echt goed beginnen voor het personeel, Kijk maar naar het Verenigd Koninkrijk waar zelfs de reiziger van vandaag terug een nationale spoorweg wilt. En voor degenen die vandaag hard moeten werken aan de spoorweg er zijn ook nog wilde stakingen. Ga ervoor maar dat zal moed vergen. Alleen de strijd voor uw rechten zorgt ervoor dat u uw rechten krijgt. De harde strijd is de enige taal die de elite verstaat, moest mijn grootvader nog leven hij zou het beamen.

Op 7 februari betoogden in Brussel zo’n duizend werknemers van de Vlaamse woonzorgcentra voor meer personeel en betere zorg voor bewoners. PVDA-leden uit de zorgsector stapten mee en luisterden naar de bezorgdheden van hun collega’s.

Ze kuisen, strijken, schuren ... Elke dag. Toch zijn deze vrouwen nauwelijks zichtbaar. Ze werken als huishoudhulp met dienstencheques en vormen de op een na grootste groep loontrekkenden. Gaëlle Hardy en Agnès Lejeune lieten hen aan het woord in de documentaire “Au bonheur des dames?”

Vrouwenbeweging Femma brengt haar eigen voorstel in de praktijk en start een proefproject met een 30-urige werkweek. “De meerwaarde van het project moet in eerste instantie tot uiting komen in het leven van de mensen en niet op het vlak van bijvoorbeeld productiever werk”, zegt Ilse De Vooght van Femma.

Op de dag van de algemene staking vinden studenten voor het klimaat en syndicalisten elkaar aan het piket. Volgens vakbondsdelegee Tom Joosen hebben beide bewegingen dezelfde vijand. De klimaattransitie zal sociaal zijn, of ze zal niet zijn. De jongeren treden hem daarin volmondig bij.

De werkgeversorganisatie VBO wil minstens twee kerncentrales tien jaar langer openhouden. Ook N-VA verdedigt dat idee. Kernenergie is nochtans niet veilig, niet duurzaam en veel te duur.

Sign for my Future wil de grootste klimaatcampagne ooit zijn in België. Met een petitie vragen bedrijfsleiders, media en middenveldorganisaties een ambitieus klimaatbeleid. Maar de aanwezigheid van een aantal multinationals doet vragen rijzen. Hebben grote vervuilende bedrijven als BNP Paribas Fortis, Unilever of EDF Luminus werkelijk hun plaats in een campagne voor het klimaat?

Venezuela is al dagenlang de speelbal van een enorme krachtmeting tussen grote (en minder grote) machten uit alle hoeken van de wereld. Solidair wil proberen enige klaarheid te scheppen en publiceert daarom enkele artikels uit de kranten L'Humanité en Unsere Zeit waarin de huidige crisis en de inzet ervan geanalyseerd worden.

De gele hesjes komen op tegen de toplonen van politici. En terecht, maar de echt rijken zijn niet de politici. De echt rijken zijn degenen die de politiek naar hun pijpen doen dansen: de CEO’s en aandeelhouders van grote bedrijven. Dat blijkt duidelijk uit een onderzoek van het Japanse gerecht naar een van die hoge pieten: Carlos Ghosn, de topman van de Renault-groep.
Veel mensen zijn woedend over het beleid van de traditionele partijen. Het Vlaams Belang doet alsof het de belangen van het volk verdedigt, maar in haar daden zien we een partij die ten dienste staat van de rijken. Vijf veelzeggende feiten over het Vlaams Belang die je absoluut moet weten.

Duizenden jongeren komen al drie weken na mekaar op straat om van de regering een ambitieuzer klimaatplan te eisen. Tegelijk zien we dat in 2018 slechts één op twee treinen stipt op tijd reed. Kan de minachting van de overheid voor de gerechtvaardigde eisen van de jonge klimaatbeweging nog meer symbolisch zijn? Toevallig werden gisteren in de Kamercommissie Infrastructuur vakbonden en spoordirectie gehoord over de slechte prestaties van de NMBS op het vlak van stiptheid.