In gesprek met Raoul Hedebouw (2/3): “Tussen het Vivaldi-blok en het separatistisch haatblok is PVDA de sociale oppositie”

In een driedelig interview beantwoordt PVDA-Kamerfractieleider Raoul Hedebouw exclusief de vragen van de lezers van Solidair. In dit tweede deel heeft hij het over de “Zweedse” Vivaldi-regering, de rol van de PVDA en de eenheid van ons land. “Wij geloven in de klassenidentiteit van het volk. Allen samen, tegen de 1% rijksten.”

Na bijna 500 dagen zonder federale regering werd de Vivaldi-coalitie begin oktober een feit. Met veel tromgeroffel werden enkele linkse maatregelen aangekondigd: verhoging van de pensioenen tot 1.500 euro, een bijdrage van de rijksten … Maar in de praktijk, komt daar niks van in huis. 

U bent erg kritisch voor de nieuwe regering. Moeten we ze geen kans geven?

Raoul Hedebouw. Premier Alexander De Croo zet het beleid van de Zweedse regering gewoon voort, hè. Om de continuïteit met de vorige regering van eerste minister Charles Michel te benadrukken, gaf hij zelfs diens broer een postje in de regering. (lacht)

De regering herziet geen enkele van de grootste maatregelen van de Zweedse coalitie. Het pensioen op 67, de taxshift, de indexsprong, de loonblokkering … Ze blijven allemaal gewoon behouden.

Premier De Croo wil de spoorwegen privatiseren, maar sommigen denken dat dit met een groene minister op Mobiliteit niet zal gebeuren. De loonstopwet van 1996 wordt niet gewijzigd, maar sommigen geloven dat er wel iets op kan gevonden worden, omdat een socialistische minister zich ermee zal bezighouden. Wie heeft echt de touwtjes in handen in deze regering?

Raoul Hedebouw. De situatie is interessant. In de jaren 1990 en 2000 kwamen dit soort ideologische debatten veel minder voor.

Ten gronde zijn de N-VA en de vier traditionele politieke families het volkomen eens om het Europese liberale beleid te ondersteunen.

De sp.a heeft de loonmatigingswet zelf goedgekeurd, toen er zelfs geen liberalen in de regering zaten. Dat was de regering-Dehaene, met sociaaldemocraten en christendemocraten.

Sp.a en PS hebben met ‘het concurrentievermogen’ het idee dat te hoge lonen het probleem zijn, opgenomen in hun DNA.

Kan de PVDA die neoliberale consensus doorbreken?

Raoul Hedebouw. Er is vandaag alvast iets heel interessants aan de gang in België: voor het eerst in dertig jaar is er een oppositie links van de sociaaldemocratie in het parlement, in de media, in het publieke debat en op het terrein.

Dat dwingt de traditionele linkse partijen om een taal te spreken die ze in de jaren 2000 niet zouden hebben gesproken. Ecolo en Groen hoefden zich in 2003, toen ze de liberalisering van de spoorwegen invoerden, niet te verantwoorden, omdat de PVDA toen nog niet zo sterk was.

Inhoudelijk zullen die traditioneel linkse partijen geen links beleid voeren. Dat deden ze de voorbije dertig jaar ook niet. Maar nu moeten ze zich daar wel voor verantwoorden. Dat wordt interessant.

Dit debat draagt ertoe bij dat mensen die zich inzetten voor sociale vooruitgang, bewuster worden van de politieke verhoudingen.

(Lees verder onder de video)

Als we de traditionele partijen moeten geloven, zullen zij nochtans de rijken laten betalen.

Raoul Hedebouw. Al meer dan dertig jaar is de vermogensbelasting een taboe in België. Het staat altijd in de verkiezingsprogramma’s van de linkse partijen, maar tijdens regeringsonderhandelingen is het steevast het eerste dat van tafel wordt geveegd.

Deze keer hebben ze een symbool nodig naar een links kiespubliek dat wil dat de regering het geld haalt bij de superrijken. Maar het wordt weer een vals verhaal. Alle partijen beweren nu dat er een vermogensbelasting komt, maar hoe en wat precies, daarover wil men niet te veel kwijt.

Wij zijn natuurlijk gaan graven om te zien wat die voorstellen zouden opbrengen.

En om hoeveel gaat het?

Raoul Hedebouw. Wat ze voorstellen gaat over 300 miljoen euro aan inkomsten. In België hebben de 1% rijksten samen een vermogen van 500 miljard euro. Reken maar uit: 300 miljoen op 500 miljard, dat is een opbrengst van 0,06%. Dat is belachelijk. En niemand van de Vivaldi-partijen kan dit ontkennen.

Met de coronacrisis spreekt men over een gat in de begroting van 24 miljard euro. Men moet toch kunnen antwoorden op een eenvoudige vraag: waar gaat men het geld halen? Bij de openbare diensten? Bij de werkende bevolking met bijkomende taksen? Onze miljonairstaks is een oplossing.

De nieuwe regering telt evenveel vrouwen als mannen. Dat is toch een teken van vooruitgang?

Raoul Hedebouw. Dat is iets positief. Ook het feit dat een vrouw voorzitter van het parlement wordt, is positief. We hebben de kandidatuur van Éliane Tillieux gesteund omdat het een belangrijk signaal is.

Ik hoop alleen dat het niet bij symbolen blijft. Daarom is de pensioenkwestie zo belangrijk.

Juist, het fameuze minimumpensioen van 1.500 euro. Wat is het nu, netto of bruto?

Raoul Hedebouw. Als we op straat mensen spraken die onze burgerwet voor een minimumpensioen van 1500 euro ondertekenden, zeiden ze ons: “Wij willen dat netto, niet bruto. Nu.” Daar is de lat gelegd.

De regering zegt: “Het zal 1.580 euro bruto worden.” Dat is het cijfer waarover de traditionele partijen een akkoord hebben. Al de rest is blabla. Wat betekent dat netto? 1.450 euro.

Maar, het zal er pas komen in 2024. Als we even de inflatie in rekening brengen – 1,5 à 2%, volgens de vooruitzichten van de Europese Centrale Bank – dan gaat het over het equivalent van 1.365 euro in koopkracht.

En als we het nog eens hebben over de vrouwen: het beloofde pensioen van zogezegd 1.500 euro komt er bovendien ook pas na een loopbaan van 45 jaar. Negen op de tien vrouwen komen niet aan 45 jaar loopbaan.

Die ongelijkheid moeten we corrigeren, maar daarover staat geen woord in het Vivaldi-akkoord.

Ander belangrijk punt: de pensioenleeftijd opnieuw op 65 jaar brengen ...

Raoul Hedebouw. De Vivaldi-regering gaat niet terugkomen op de beslissing van de Zweedse regering om de pensioenleeftijd op te trekken naar 67 jaar. Drie weken voor de verkiezingen stelde de sp.a bij monde van Meryame Kitir nochtans dat het voor hen een breekpunt was dat de pensioenleeftijd opnieuw op 65 jaar wordt gebracht. Wel, daar blijkt dus niets van aan.

(Lees verder onder de foto)

Misschien is dat iets dat ze tijdens de regeringsonderhandelingen niet wisten binnen te halen.

Raoul Hedebouw. Uit alles wat naar buiten kwam, blijkt hetzelfde: in die 493 dagen van regeringsonderhandelingen, is het voorstel om de pensioenleeftijd weer op 65 jaar te brengen, niet één keer aan bod gekomen. Dat is onaanvaardbaar.

PS-voorzitter Paul Magnette zegt nochtans dat mensen met zware beroepen vroeger met pensioen zullen kunnen vertrekken.

Raoul Hedebouw. Hij gebruikt hetzelfde argument als Daniel Bacquelaine (voormalig minister van Pensioenen, n.v.d.r.) toen er over het pensioen op 67 jaar werd gestemd: “Niet iedereen zal moeten werken tot 67. Er zullen veel uitzonderingen zijn.”

Werken tot je 67ste is voor de mensen duidelijk onaanvaardbaar. We zijn niet gelijk voor de dood. Iemand zonder universitair diploma leeft gemiddeld 15 tot 20 jaar minder lang dan iemand met een universitair diploma.

Mijn vader, die staalarbeider was, ziet bijvoorbeeld nu collega's sterven met grote hartproblemen. We zijn niet gelijk op school, niet in onze carrière en ook niet voor de dood.

(Lees verder onder de video)

De Zweedse regering zou gaan bepalen welke beroepen ze als zware beroepen beschouwt. In het regeerakkoord van Vivaldi komt dat zelfs niet voor. Er is geen enkele garantie dat er een regeling komt voor de zware beroepen.

Ik denk dat de oplossing heel eenvoudig is: élk beroep is te zwaar om tot 67 jaar te werken.

Een regering zonder de N-VA, dat is toch een opluchting?

Raoul Hedebouw. Inderdaad. Ik ben blij dat het plan van de N-VA en de PS om samen een regering te vormen niet gelukt is. Het cement van dat akkoord was de regionalisering van bevoegdheden zoals justitie, volksgezondheid en hele stukken van de sociale zekerheid.

Dat was een ernstige bedreiging voor de solidariteit in België en voor de eenheid van het land. Ik ben dus tevreden dat dat project is gekapseisd.

Ligt de splitsing van het land dan niet in de “loop van de geschiedenis”, zoals de N-VA beweert?

Raoul Hedebouw. In de politiek bestaat er geen loop van de geschiedenis. In de politiek maak je de geschiedenis.

De oprichting van de sociale zekerheid ging in tegen de liberale loop van de geschiedenis, omdat men 25% van het bruto binnenlands product onttrok aan de markt. Maar het lag wel in de lijn van de geschiedenis van de volksbeweging.

Er is geen richting in de geschiedenis boven het strijdgewoel. De klassenstrijd bepaalt de loop van de geschiedenis.

Toch heeft de Vivaldi-regering geen meerderheid in Vlaanderen. Peter De Roover (N-VA) zei: “Vlaanderen gaat betalen maar niets bepalen.”

Raoul Hedebouw. Ten eerste: alle traditionele partijen, ook de N-VA, zijn op 26 mei 2019 afgestraft. Het was een serieuze klap voor die partijen.

Ten tweede, wie gaat er betalen? De werkende mensen uit het hele land zullen de rekening krijgen.

Wie betaalde uiteindelijk de verhoging van de btw op energie van 6 naar 21% die de N-VA invoerde? De Walen, de Brusselaars en de Vlamingen. We hebben allemaal moeten betalen voor het N-VA-beleid.

Ten derde, de legitimiteit van de huidige regering is ook aan Franstalige zijde onder nul. Als Peter De Roover in Luik of Gouvy zou gaan wandelen, zou hij vaststellen dat het volk ook daar geen vertrouwen heeft in de regering.

Zet de PVDA, door de regering zo hard aan te vallen, zich niet in hetzelfde kamp als de N-VA en het Vlaams Belang?

Raoul Hedebouw. Neen, we moeten net de regering aanvallen. Het is een illusie dat de Vivaldi-regering de strijd tegen extreemrechts zal winnen als ze hetzelfde besparingsbeleid zal voeren als de Zweedse regering.

(Lees verder onder de video)

Tegelijkertijd moeten we duidelijk maken dat we niets te maken hebben met die separatistische oppositie die de schuld van alle problemen bij de Walen of de migranten wil leggen.

De PVDA is het tegengif voor die haatdragende taal. Wij willen mensen samenbrengen. We zijn solidair links, links dat gelooft in de klassenidentiteit van het volk. Allemaal samen tegen de 1% rijksten.

Naast het Vivaldi-blok en het separatistische haatblok, vormt de PVDA het linkse oppositieblok van solidariteit.

We gaan natuurlijk ook het haatblok bekritiseren. Onze eerste tussenkomst in het parlement over Vivaldi hebben we gebruikt om de N-VA en het Vlaams Belang te bekritiseren, omdat zij de wet op de loonstop steunen.

Traditioneel richten de parlementsleden hun betogen rechtstreeks aan de regering, die vooraan op de eerste rij zit. Voor het eerst sinds lange tijd is er met de PVDA een partij die vanuit een linkse hoek tikken uitdeelt. (lacht) Die linkse sidekicks zijn ook veel journalisten opgevallen.