Omwille van uiterlijk worden dromen kapot gemaakt

Hoessein is een echte familieman, vader van vier kinderen. Hij werkt als magazijnier bij IKEA en is ook vakbondsafgevaardigde. Helaas moest hij ondervinden hoe afkomst en huidskleur de weg op de arbeidsmarkt aanzienlijk bemoeilijken.

“Zo’n acht jaar geleden wilde ik mijn leven een andere richting geven,” vertelt Hoessein. “Ik heb jaren in het bestuur van de moskee gezeten. In mijn vrije tijd zette ik me daar in voor jongeren. Ik kon goed met hen omgaan, ook met jongeren in probleemsituaties. Misschien kon ik daar mijn beroep van maken en zo iets bijdragen aan de samenleving.”

Hoessein ging bij de VDAB informeren of hij een geschikte opleiding kon volgen, maar kreeg een verbijsterend antwoord. “Dat is niets voor jou”, klonk het. Zijn geloof zou alleen maar in de weg staan. Hij zou bijvoorbeeld een zorgbehoevende vrouw in de steek laten omdat zijn geloof niet zou toelaten haar aan te raken. “Ik geloofde niet wat ik hoorde. Uiteindelijk mocht ik een psychologische test doen, waarvoor ik niet slaagde. Hun beeld was al gevormd, denk ik. Ik heb veel van die toestanden meegemaakt maar dat was voor mij het toppunt. Zomaar op basis van uiterlijk beslissen om mijn dromen kapot te maken. Ik gaf het op.”

Sorry, geen plaats

Hoessein nam zich voor om terug als magazijnier te gaan werken. Hij had al 15 jaar ervaring, maar een diploma zou zijn kansen verhogen. Daarom schreef zich bij de VDAB in voor een opleiding als magazijnbeheerder. “Na die opleiding nog drie weekjes stage en ik zou aan de slag kunnen.” Maar zo simpel was het niet.

Behalve Hoessein volgden nog elf andere mensen de opleiding. Zij hadden al na een paar sollicitaties een stageplaats. Voor Hoessein wilde het zelfs na zo’n vijfentwintig sollicitaties niet lukken. Bij het bedrijf Scania bijvoorbeeld kreeg hij te horen dat er geen plaats was. Toen een andere deelnemer aan de opleiding daar ook wilde ook wilde solliciteren, zei Hoessein hem dat het geen zin had, er was toch geen plaats. “Een dag later kwam hij vertellen dat hij wel mocht beginnen. Ik wenste hem succes.”

“Het ligt niet aan jou”

Hoessein was ontmoedigd. “Je maakt het zo vaak mee. Je moet als arbeider tegen allerlei moeilijkheden opboksen, en dan dit er bovenop. Het is zwaar om racisme te aanvaarden. Je denkt: het zal aan mijn strijdbaar verleden bij Ford Genk liggen, misschien aan mijn engagement bij de vakbond, aan mijn politieke overtuiging ... Maar je weet goed genoeg waar het aan ligt.”

Maar Hoessein moest een stageplaats vinden, anders zou hij geen getuigschrift krijgen. Bij de VDAB kreeg hij veel steun van Filip, een van de verantwoordelijken voor opleiding. “Het ligt niet aan jou”, zei hij. “Je hebt een goede cv, ervaring, regelmatig gewerkt, familieman ... Ze hebben geen reden om je niet aan te nemen. Maar we zien steeds meer gevallen van discriminatie op de werkvloer.”

Wouter, een medecursist van Hoessein, deed zijn stage bij het bedrijf Facil. Hij slaagde erin om daar ook voor Hoessein een stageplek te krijgen. Drie weken moest hij dozen schroeven en op paletten zetten. “Eindelijk had ik een stageplaats en kon ik mijn getuigschrift halen. Ik heb er een fijne tijd gehad, samen met de andere arbeiders.”